ناوهای هواپیمابر، ستون فقرات نیروی دریایی مدرن، برای گسترش برد عملیاتی خود به قابلیتهای تیکآف و فرود سریع جتهایجنگندهمتکی هستند. این شناورهای عظیم، از زمان جنگ جهانی اول تاکنون، میزبان سیستمهای پرتابی بودهاند که هواپیماها را با شتابی خیرهکننده به آسمان میفرستند.
به گزارش گجت نیوز، فرآیند پرتاب نیازمند کاتاپولتهای قدرتمند است که در دهههای اخیر پیشرفتهای چشمگیری داشتهاند. این شتاب ناگهانی، چالشی بزرگ برای خلبانان محسوب میشود.
جنگندهها برای برخاستن از ناوهای هواپیمابر به کاتاپولتها متکی هستند که در دو نوع بخار و الکترومغناطیسی (EMALS) موجودند. این سیستمها باید سرعت پرتاب جنگندهها ازناو هواپیمابررا به حدود ۱۶۵ مایل بر ساعت (حدود ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت) برسانند تا هواپیما در کمتر از ۲ ثانیه از حالت سکون به پرواز درآید.
این شتاب ناگهانی فشار زیادی معادل ۳ تا ۴ جی را به مدت ۲ تا ۳ ثانیه به بدن خلبان وارد میکند. در حالی که ناوهای کلاس نیمیتز (Nimitz-class) از کاتاپولتهای بخار استفاده میکنند که برای هر پرتاب ۱۲۰۰ پوند بخار مصرف میکنند، ناوهای جدیدتر به سمت فناوریهای پیشرفتهتر حرکت کردهاند.
سیستم پرتاب هواپیمای الکترومغناطیسی یاEMALS(Electromagnetic Aircraft Launch System) که اولین بار در ناویواساس جرالد آر. فورد(USS Gerald R. Ford) به کار گرفته شد، انقلابی در این صنعت ایجاد کرده است. این سیستم با استفاده از یک موتور القایی خطی، جنگندهها را از ۰ به بیش از ۱۸۰ مایل بر ساعت (حدود ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت) میرساند.یواساس جان اف. کندی(USS John F. Kennedy) نیز بهزودی به این سیستم مجهز خواهد شد.
کاتاپولتهای EMALS نهتنها کارایی انرژی بالاتری دارند و هزینهها را کاهش میدهند، بلکه نیاز به تجهیزات زیر عرشه پرواز را بهطور قابل توجهی کمتر میکنند و توانایی پرتاب طیف وسیعتری از هواپیماهای سنگینتر را فراهم میآورند. هر دو سیستم بخار و EMALS میتوانند در صورت نیاز، هر ۲۰ ثانیه یک هواپیما را پرتاب کنند. با ورود بیشتر ناوهای کلاسفوردبه خدمت، ناوهای کلاسنیمیتز به تدریج بازنشسته خواهند شد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: