توضیح استاندارد برای ایجاد خوردگی توسط باران این است که آب نمکها و اسیدهای محلول را به سطح میرساند، ضربه مداوم قطرات باران هرگونه پوشش محافظ روی آن را از بین میبرد و اکسیژن بقیه کار را انجام میدهد. تقریباً تمام ابزارهای ما برای جلوگیری از این امر - رنگها، فیلمهای پلیمری یا لایههای اکسیدی - بر اساس این ایده ساخته شدهاند. اما ظاهراً ما چیزی مهمی در مورد باران را از دست دادهایم.
مطالعه جدیدی به رهبری Zhongyuan Ni، Rüdiger Berger و Hans-Jürgen Butt از موسسه Max Planck برای تحقیقات پلیمری در ماینز، آلمان، نشان داده است که قطرات آب به طور معمول با باری الکتریکی به اندازه کافی بزرگ به یک سطح میرسند تا از پوشش عایق عبور کنند. نه خراشیده شود. نه به آرامی حل شود. به طور الکتریکی سوراخی ایجاد شود، همانطور که جرقه از شکاف میپرد.
باران با بار الکتریکی
نقطه شروع این مطالعه پدیدهای به نام «الکتریکی شدن لغزش» است که فقط در سالهای اخیر به طور مناسب کمیسازی شده است. هنگامی که یک قطره آب روی یک سطح عایق مانند برگ، دیوار رنگ شده، شیشه پنجره یا یک پنل پلاستیکی بلغزد، بار را از آن سطح جدا میکند و بار مخالف را پشت سر میگذارد. ولتاژهای درگیر غیرمعمول نیستند. قطرات باردار شده به این ترتیب تا 9000 ولت اندازهگیری شدهاند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: