در شامگاه 9 آگوست 2025، مسافران کشتی هانسه اکسپلورر پس از گرفتن عکس و فیلم از یخچال ساویر جنوبی، به پایین فورد بازگشتند. دوازده ساعت بعد، رانش زمین از کوه مجاور به طور غیرمنتظره‌ای به داخل فورد فرو ریخت و دومین سونامی بزرگ تاریخ را رقم زد.
ما در مرکز زلزله آلاسکا تحقیقاتی در زمینه زلزله و سونامی انجام می‌دهیم و یکی از ما به عنوان زلزله‌شناس ایالتی آلاسکا خدمت می‌کنیم. در مطالعه‌ای جدید با همکارانمان، جزئیات این رانش زمین را شرح می‌دهیم که آب و آوار را تا ارتفاع 481 متر (1580 فوت) در طرف دیگر فورد بالا برد – بالاتر از طبقه بالایی آسمان‌خراش تایپه 101 – و سپس به پایین تریسی آرم ادامه یافت. نیروی آب دیواره‌های فورد را تا سنگ‌های لخت پایین آورد.
ساعت کمی بعد از ساعت 5 صبح در یک روز دلگیر بود و خوشبختانه هیچ کشتی در نزدیکی نبود. در ماه‌های بعد، برخی از خطوط کشتی‌رانی شروع به اجتناب از تریسی آرم کردند. با این حال، شرایطی که منجر به این رویداد شد، به هیچ وجه منحصر به این فورد نیست.
رانش زمین‌ها در کوه‌های ساحلی آلاسکا که بالا آمدن سریع ناشی از نیروهای تکتونیکی و از دست دادن طولانی‌مدت یخ‌ها با نیروهای فرسایشی بارندگی و حرکت یخچال‌ها همگرا شده است، رایج است. اما الگوی عجیبی در سال‌های اخیر ظاهر شده است: چندین رانش زمین بزرگ دقیقاً در انتهای یخچال‌های عقب‌نشین رخ داده است.
اگرچه مکانیسم‌ها هنوز به خوبی درک نشده‌اند، اما به نظر می‌رسد این کوه‌ها با ناپدید شدن یخ ناپایدار می‌شوند. هنگامی که رانش زمین به آب برخورد می‌کند، تکانه میلیون‌ها تن سنگ به امواج سونامی منتقل می‌شود.
این پدیده مشابه در حال رخ دادن از آلاسکا تا گرینلند و نروژ است و گاهی اوقات با عواقب مرگباری همراه است. در سراسر قطب شمال، کشورها در تلاشند تا با این خطر فزاینده کنار بیایند. گزینه‌ها جذاب نیستند: اجتناب از بخش‌های وسیعی از خط ساحلی یا زندگی با خطری که به خوبی درک نشده است. ما معتقدیم که یک نقش واضح برای سیستم‌های هشدار وجود دارد، اما تنها در صورتی که دانشمندان درک بهتری از زمان و مکان وقوع رانش زمین داشته باشند.
نشانه‌هایی که ممکن است نشان‌دهنده رانش زمین باشد
رانش زمین تریسی آرم نمونه قدرتمندی است.
رانش زمین در ماه آگوست رخ داد، زمانی که آب گرم اقیانوس و بارندگی شدید هم به عقب‌نشینی یخچال و هم به ناپایداری شیب کمک می‌کند. یخچال زیر منطقه رانش زمین، شاهد فروریزش سریع – تکه‌های بزرگ یخ که شکسته و به داخل آب می‌افتند – بود و در دو ماه قبل بیش از یک سوم مایل عقب‌نشینی کرده بود. باران شدید می‌بارید. باران وارد شکاف‌ها در کوه می‌شود و با افزایش فشار آب در شکاف‌ها، آن را به سمت شکست نزدیک می‌کند.
مهمتر از همه، هزاران لرزه کوچک از منطقه رانش زمین در روزهای قبل از فروریختن کوه ساطع شد.
ما معتقدیم که این ترکیب از نشانه‌ها برای صدور هشدارهای پیشرونده به هر کشتی در منطقه و خانه‌ها و مشاغلی که ممکن است توسط سونامی آسیب ببینند، کافی بود – اگر یک برنامه نظارتی وجود داشت.
هشدارهای تشدید شده برای همه چیز از تروریسم و ایمنی نیروگاه‌های هسته‌ای تا بهمن و آرامش آتشفشانی استفاده می‌شوند. آنها خطر را از بین نمی‌برند، اما زندگی با خطرات را برای مردم آسان‌تر می‌کنند.
به عنوان مثال، اگرچه هنوز افرادی در اثر بهمن کشته می‌شوند، اما سیستم‌های هشدار نقش مهمی در ایمن‌تر کردن سفر زمستانی در مناطق دورافتاده برای افراد بیشتر داشته است. فروریختن در تریسی آرم نشان می‌دهد که چه چیزی ممکن است.
یک سیستم هشدار چگونه می‌تواند کار کند
ما معتقدیم که ترکیب آب و هوا و عقب‌نشینی سریع یخچال در اوایل آگوست 2025 احتمالاً برای صدور هشدار کافی بود تا به مردم اطلاع دهد که خطر ممکن است به طور موقت در یک منطقه عمومی افزایش یابد. در مقیاس زرد-نارنجی-قرمز، این یک هشدار زرد خواهد بود.
در ساعات قبل از رانش زمین، افزایش تصاعدی لرزه‌های زمین و انتقال قابل توجه به آنچه که به عنوان لرزه لرزه‌ای شناخته می‌شود – یک زمزمه مداوم از انرژی لرزه‌ای – برای برقراری ارتباط با یک هشدار حساس به زمان برای یک منطقه خاص کافی بود.
این مشاهدات، که به عنوان محصول جانبی نظارت بر زلزله ثبت شده‌اند، برای توصیه به عدم ورود قایق‌ها و کشتی‌ها به فورد کافی بود.
تحقیقات ما در سال‌های گذشته نشان داده است که هنگامی که یک رانش زمین بزرگ شروع شده است، امکان تشخیص و اندازه‌گیری آن در عرض چند دقیقه وجود دارد. در این مدت، امواج لرزه‌ای در منطقه اطراف می‌توانند اندازه تقریبی رانش زمین و اینکه آیا در نزدیکی آب باز رخ داده است را نشان دهند.
یک برنامه نظارتی که بتواند این موضوع را به سرعت منتقل کند، قادر خواهد بود یک هشدار قرمز صادر کند و نشان‌دهنده یک رویداد در حال انجام باشد.
برنامه هشدار سونامی اداره ملی اقیانوسی و جوی سال‌ها صرف تنظیم دقیق انتشار سریع پیام کرده است. یک سیستم هشدار کمک چندانی به کشتی‌های موجود در نزدیکی نمی‌کند، اما می‌تواند به کسانی که سونامی وحشتناک را تجربه کردند، 10 دقیقه هشدار بدهد.
در حال حاضر هیچ برنامه نظارتی در مقیاس بزرگ در ایالات متحده وجود ندارد. ساخت آن مستلزم همکاری بین آژانس‌های ایالتی و فدرال و شبکه‌های ارتباطی و نظارتی تقویت شده است. حتی در این صورت، بی‌نقص نخواهد بود.
درک خطر، نه حذف آن
سیستم‌های هشدار خطر را به طور کامل از بین نمی‌برند، اما گزینه بهتری نسبت به هشدار وجود ندارد. آنها همچنین با گذشت زمان آگاهی را ایجاد می‌کنند، زیرا جوامع و بازدیدکنندگان به فکر کردن در مورد این خطرات عادت می‌کنند.
بسیاری از جذاب‌ترین مکان‌های روی زمین با خطرات قابل توجهی همراه هستند. فیوردهای قطب شمال نیز از این قاعده مستثنی نیستند. فرآیندهایی که این خطر را ایجاد می‌کنند – عقب‌نشینی یخچال، زمین‌های شیب‌دار، زمین‌شناسی پویا – همان چیزی است که این مناظر را بسیار جذاب می‌کند. مردم به بازدید و تجربه آنها ادامه خواهند داد.
سوال این نیست که آیا باید به طور کامل از این مکان‌ها اجتناب کرد، بلکه چگونه می‌توان به مردم کمک کرد تا تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند. ما معتقدیم که نظارت قوی‌تر و هواشناسی، همراه با تحقیقات و کانال‌های ارتباطی جدید، اولین گام است.
در 9 آگوست، بازدیدکنندگان ناآگاهانه از منظره‌ای در آستانه شکست عبور کردند. یک سیستم هشدار ممکن است به شرکت‌های توریستی و افراد در منطقه اطلاعات لازم را برای انتخاب آگاهانه و جلوگیری از غافلگیری بدهد.
تصویر: The Conversation
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: