دنبالهدار شومیکر-لوی ۹ سی و دو سال پیش در برخوردی بیسابقه با مشتری، قدرتی معادل انفجار ٣٠٠ میلیون بمب اتمی آزاد کرد که هشداری جدی برای زمین محسوب میشود.
به گزارش گجت نیوز، تاریخ بشریت هرگز شاهد برخورد دو جرم بزرگ منظومه شمسی نبوده است. در ژوئیه سال ١٩٩٤، این اتفاق نادر در مقیاسی عظیم رقم خورد و توجه دانشمندان سراسر جهان را به خود جلب کرد. فضاپیمای گالیله ناسا به طور معجزهآسایی در زمان و مکان مناسبی قرار داشت تا این رویداد کیهانی را رصد کند.
دنبالهدار شومیکر-لوی ٩ در سال ١٩٩٤ کشف شد؛ جرمی آسمانی که در مدار مشتری قرار داشت و به ٢٠ قطعه مجزا متلاشی شده بود. این قطعات در مسیری قرار گرفتند که برخوردی عظیم با سیاره مشتری را در پی داشت. این رویداد کیهانی توجه اخترشناسان را به خود جلب کرد، زیرا نیروی جاذبه عظیم مشتری دنبالهدار را از هم میپاشید، اما تأثیر این قطعات بر سیاره همچنان نامشخص بود.
اولین عکس از دنبالهدار در همان سال با تلسکوپ اشمیت ٠.٤ متری در کوه پالمار کالیفرنیا گرفته شد. تصاویر اولیه این دنبالهدار در تاریخ ١٦ ژوئیه ١٩٩٤ در مؤسسه علوم تلسکوپ فضایی در بالتیمور، مریلند، بررسی شدند.
خوشبختانه، ناسا برای رصد این پدیده کمنظیر آماده بود. فضاپیمای بدون سرنشینگالیله(Galileo) که برای یک مأموریت ٨ ساله به سمت مشتری در حرکت بود، در بهترین موقعیت قرار داشت تا این برخورد را از نزدیک مشاهده کند.
قطعات دنبالهدار که با نامهای A تا W طبقهبندی شده بودند، با سرعت سرسامآوری به سمت مشتری حرکت میکردند. این برخورد که تا آن زمان توسط انسانها مشاهده نشده بود، در طول ٦ روز و از تاریخ ١٦ ژوئیه ١٩٩٤ آغاز شد.
برخورد قطعات دنبالهدار شومیکر-لوی ٩ با مشتری، قدرتی معادل انفجار ٣٠٠ میلیون بمب اتمی داشت. بر اساس اعلام ناسا، این برخورد ستونهای گازی عظیمی به ارتفاع ١٬٢٠٠ تا ١٬٩٠٠ مایل ایجاد کرد و دمای جو مشتری را به ٥٣٬٠٠٠ تا ٧١٬٠٠٠ درجه فارنهایت رساند.
این رویداد زخمهای تیره و حلقوی شکلی بر سطح مشتری بر جای گذاشت که با گذشت زمان و به دلیل بادهای شدید جوی مشتری، محو شدند. علاوه بر گالیله، تلسکوپ فضایی هابل (Hubble)، یولیسیس (Ulysses) و وویجر ٢ (Voyager 2) نیز به مطالعه این برخورد و جمعآوری دادهها پرداختند.
دنبالهدار شومیکر-لوی ٩، با عرضی در حدود یک مایل، اگر به جای مشتری با زمین برخورد میکرد، میتوانست فاجعهای جهانی به بار آورد. ناسا توضیح میدهد که چنین برخوردی میتواند غبار و ذرات زیادی را به جو بفرستد و هالهای ایجاد کند که باعث سرد شدن اتمسفر و جذب نور خورشید میشود و کل سیاره را در تاریکی فرو میبرد.
اگر این هاله به اندازه کافی باقی میماند، زندگی گیاهی و به تبع آن انسانها و حیوانات از بین میرفتند و حیات به شکلی که میشناسیم، پایان مییافت. این رویداد یادآوری مهمی است که زمین به سیستمهای هشدار اولیه برای مقابله با برخوردهای احتمالی دنبالهدارها یا سیارکها نیاز دارد و کاوشگرهای بدون سرنشین نقشی حیاتی در بقای انسانها دارند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: