ترکیب موجود در قارچ‌های جادویی، خشم ماهی‌ها را فرو می‌نشاند

برای بررسی این موضوع، محققان در کانادا اثرات سیلوسیبین را بر ماهی‌های دوزیست منگرو (Kryptolebias marmoratus) بررسی کردند. یافته‌های آن‌ها که در Frontiers in Behavioral Neuroscience منتشر شده است، نشان می‌دهد که حتی قرار گرفتن کوتاه مدت در معرض دوز پایین نیز می‌تواند به طور قابل توجهی رفتار پرخاشگرانه را بدون اختلال در تعاملات اجتماعی عادی کاهش دهد.

«ما نشان می‌دهیم که یک دوز پایین و حاد سیلوسیبین به طور قابل توجهی فعالیت و رفتار حمله پرخاشگرانه را در طول تعاملات اجتماعی در ماهی‌های منگرو که به طور طبیعی بسیار پرخاشگر هستند، کاهش می‌دهد»، گفت دیانا فورسیت، محقق و دانشجوی سابق کارشناسی ارشد در دانشگاه آکادیا در نوا اسکوشیا.

«این یافته‌ها اولین شواهد را ارائه می‌دهد که سیلوسیبین می‌تواند به طور انتخابی پرخاشگری تشدید شده را در یک مدل مهره‌دار کاهش دهد بدون اینکه تعامل اجتماعی را سرکوب کند»، افزود دکتر سوزی کوری، زیست‌شناس در دانشگاه بریتیش کلمبیا.

چرا دانشمندان ماهی‌های منگرو پرخاشگر را مطالعه کردند

ماهی‌های منگرو به طور طبیعی جنگجو هستند، به ویژه زمانی که با عضو دیگری از گونه خود روبرو می‌شوند. پاسخ‌های پرخاشگرانه آن‌ها به راحتی قابل تشخیص و اندازه‌گیری است و به محققان اجازه می‌دهد تا حتی تغییرات کوچک در رفتار را تشخیص دهند.

این ماهی‌ها همچنین توانایی تولید مثل غیرمعمول دارند. آن‌ها می‌توانند خود را بارور کنند و فرزندانی تولید کنند که از نظر ژنتیکی یکسان هستند. این امر آن‌ها را به ویژه برای آزمایش‌ها مفید می‌کند زیرا دانشمندان می‌توانند تنوع ژنتیکی را به حداقل برسانند و با اطمینان بیشتری تفاوت‌های رفتاری را به سیلوسیبین نسبت دهند تا ویژگی‌های موروثی.

در این آزمایش، محققان با سه خط ژنتیکی متمایز از ماهی‌ها که در آزمایشگاه پرورش داده شده‌اند، کار کردند. یک گروه سیلوسیبین دریافت کرد، گروه دیگر برای تحریک تعاملات اجتماعی استفاده شد و گروه سوم به محققان کمک کرد تا میزان ورود و تجمع سیلوسیبین در بدن حیوانات را اندازه‌گیری کند.

محققان ابتدا یک خط مبنا برای رفتار هر ماهی ایجاد کردند. آن‌ها یک ماهی را در یک تانک قرار دادند که از قبل توسط ماهی دیگری اشغال شده بود، با دو ماهی که توسط یک مانع فایبرگلاس و یک پوشش مات از هم جدا شده بودند. مانع از تماس فیزیکی جلوگیری می‌کرد در حالی که به ماهی‌ها اجازه می‌داد پس از برداشتن پوشش، یکدیگر را ببینند و بو کنند.

پس از پنج دقیقه برای سازگاری ماهی‌ها با محیط مشترک، تیم پوشش مات را برداشت و تعاملات آن‌ها را ثبت کرد.

روز بعد، 24 ساعت پس از مشاهده اولیه، محققان ماهی را در آبی که حاوی سیلوسیبین محلول بود قرار دادند. پس از 20 دقیقه قرار گرفتن در معرض، آن را به تانکی برگرداندند که با همان ماهی که قبلاً با آن روبرو شده بود، قرار داشت. سپس پوشش مات دوباره برداشته شد تا محققان بتوانند هر گونه تغییر در رفتار را مشاهده کنند.

ترکیب قارچ جادویی حملات پرخاشگرانه را کاهش می‌دهد

نتایج نشان داد یک تغییر چشمگیر وجود دارد. ماهی‌هایی که در معرض سیلوسیبین قرار گرفته بودند نسبت به ماهی‌هایی که این ماده را دریافت نکرده بودند، حرکات کمتری داشتند و حملات پرخاشگرانه کمتری نشان می‌دادند.

برای ارزیابی این تغییرات، دانشمندان فعالیت کلی (زمان صرف شده در حرکت) و چندین نشانه از پرخاشگری (از جمله انفجار شنا) را اندازه‌گیری کردند. این انفجارها به ویژه مهم هستند زیرا نشان می‌دهند که یک رویارویی به سمت حمله تشدید می‌شود، حتی زمانی که ماهی‌ها نمی‌توانند تماس فیزیکی برقرار کنند.

«انفجار شنا، رفتارهای حمله پرانرژی هستند که نشان‌دهنده تشدید پرخاشگری به سمت ماهی تحریک‌کننده بدون ایجاد تماس فیزیکی است»، توضیح داد کوری. «سایر انواع رفتارهای پرخاشگرانه، مانند نمایش‌های سر به سر، بیشتر مربوط به ارتباط و ارزیابی اجتماعی هستند و به انرژی بسیار کمی نیاز دارند.»

جالب اینجاست که سیلوسیبین هر نوع رفتار پرخاشگرانه یا اجتماعی را سرکوب نکرد. در حالی که ماهی‌ها کمتر احتمال داشت در حملات پرانرژی و شدید شرکت کنند، نمایش‌های اجتماعی کم‌انرژی آن‌ها تا حد زیادی بدون تغییر باقی ماند.

«به نظر می‌رسد اثر آرام‌بخش سیلوسیبین به طور انتخابی رفتارهای تشدید شده پرهزینه انرژی را کاهش می‌دهد در حالی که رفتارهای نمایش اجتماعی کم‌انرژی عمدتاً بدون تغییر باقی می‌ماند»، گفت فورسیت. «این نشان می‌دهد که این ترکیب می‌تواند به طور انتخابی درگیری اجتماعی تشدید شده را کاهش دهد تا اینکه به طور کامل رفتار را متوقف کند.»

این ترکیب همچنین فعالیت کلی را کاهش داد. هنگامی که در کنار عضو دیگری از گونه خود قرار گرفتند، ماهی‌هایی که با سیلوسیبین درمان شده بودند، زمان کمتری را صرف شنا کردند.

در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که سیلوسیبین ممکن است بر جنبه‌های خاصی از رفتار پرخاشگرانه تأثیر بگذارد تا اینکه صرفاً حیوانات را نسبت به محیط اطراف خود کمتر پاسخگو کند.

این یافته‌ها چه معنایی برای تحقیقات روان‌گردان دارد

محققان معتقدند مطالعات حیوانی مانند این می‌تواند در نهایت به دانشمندان کمک کند تا درک بهتری از چگونگی تأثیر ترکیبات روان‌گردان بر رفتار داشته باشند و جهت‌های تحقیقاتی درمانی احتمالی را شناسایی کنند.

با بررسی اینکه کدام پاسخ‌های اجتماعی بیشتر در معرض سیلوسیبین قرار دارند، محققان ممکن است بتوانند مکانیسم‌های بیولوژیکی را کشف کنند که بررسی مستقیم آن‌ها در انسان دشوار یا غیرممکن است. این بینش‌ها در نهایت می‌تواند مطالعات کاربردهای بالینی احتمالی را آگاه کند.

با این حال، این تیم تأکید کرد که یافته‌ها نباید به عنوان شواهدی برای درمان پرخاشگری در انسان تفسیر شود. این آزمایش شامل ماهی بود، هیچ مداخله بالینی را ارزیابی نکرد و نمی‌تواند ثابت کند که آیا اثرات مشابهی در افراد رخ می‌دهد یا خیر.

همچنین سؤالات مهمی در مورد مدت زمان اثر آرام‌بخش وجود دارد. محققان فقط دوزهای منفرد و دوره‌های قرار گرفتن کوتاه را بررسی کردند. آن‌ها تغییرات رفتاری طولانی مدت یا اینکه آیا ماهی‌ها ممکن است در طول زمان با این ماده سازگار شوند را بررسی نکردند.

آزمایش‌های بیشتری برای تعیین اینکه آیا توانایی سیلوسیبین در کاهش حملات پرخاشگرانه می‌تواند فراتر از دوره کوتاهی که در این مطالعه بررسی شد، تداوم یابد، لازم است.

«مطالعات آینده می‌تواند بر اساس این کار ساخته شود تا بررسی کند که چگونه سیلوسیبین سیگنال‌دهی عصبی را تغییر می‌دهد، کدام مسیرهای سروتونین درگیر هستند و چرا برخی از جنبه‌های رفتار اجتماعی تحت تأثیر قرار می‌گیرند در حالی که برخی دیگر نه»، نتیجه‌گیری کرد کوری.