به گزارش ایلنا، در حالی که برخی جریانات محلی و نهادهای استانی با نگاهی ابزاری به زمین وساختمانهای رفاهیمتعلق به کارگران مینگرند، جامعه کارگری کشور این هشدار جدی را مخابره میکند: این اموال، «حقالناس» است و هرگونه تغییر در مالکیت یا سپردن مدیریت آن به نهادهای خارج از بدنه کارگری، دستاندازی به سفره و معیشت کارگران محسوب میشود.
مالکیت کارگری؛ اصلی که نباید فدای «مدیریت استانی» شود
مجموعه رفاهی محمودآباد مازندران، سندِ شکستِ نگاهِ «اموالانگاری دولتی» به سرمایههای کارگری بود. وقتی شهرداری با بهانههای واهی دست به تخریب ویلاهای کارگری زد، در واقع به داراییِ مستقیمِ کارگرانی تعرض کرد که با صرف بخشی از درآمد خود، این اماکن را برای روز مبادا ساخته بودند.
امروز اگر «سنگاچین» در انزلی، همچنان پابرجا و متعلق به کارگران باقی مانده، تنها به این دلیل است که مدیریت متمرکز مانع از نفوذِ زیادهخواهیهای محلی شده است. این تجربه به روشنی میگوید: هرجا مدیریت از «مرکزِ کارگری» به «استان» تفویض شد، اموال کارگران در معرض تاراج قرار گرفت.
زائرسرای مشهد؛ این زمینها «خاکِ کارگر» است
هشدار به مسئولین وزارت کار صریح است: زائرسرای مشهد، بخشی از «حقالناس» کارگران است. موقعیت ممتاز این مجموعه نباید بهانهای برای طمعِ نهادهای استان یا ادارات مسکن شود. نباید اجازه داد که با تغییرِ «شکلِ مدیریت» به «مدیریت استانی»، عملاً دست کارگرانِ سراسر کشور از سرمایه خودشان کوتاه شود.
این زمینها با «پول کارگران» خریداری شده و باید در «یدِ کارگران» باقی بماند.
مطالبه قاطع از وزارت کار: صیانت یا خیانت در امانت؟
جامعه کارگری از وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی انتظار دارد در خصوص وضعیت زائرسرای مشهد، نه به عنوان یک مقام دولتی، بلکه به عنوان «امینِ اموالِ کارگران» عمل کند. مطالبه ما شفاف است:
1. تثبیت مالکیت کارگری: هرگونه واگذاری یا تغییر مدیریت به سطوح استانی که بوی «محلیسازی» این اموال را میدهد، باید فوراً متوقف شود.
۲. مدیریت هیئتامنایی: تنها راه حفظ این داراییها، مدیریت متمرکز و هیئتامنایی است که مستقیماً در برابر جامعه کارگری پاسخگو باشد، نه در برابر نهادهای محلی.
۳. پرهیز از حراجِ سرمایه: این مجموعهها باید به عنوان «داراییهای غیرقابلتغییرِ کارگران» ثبت شوند تا هیچ شهرداری یا ادارهکل استانی جرئت نکند برای زمینهای آن نقشه بکشد.
کلام آخر؛ میراثی که باید حفظ شود
این مجموعهها تنها ساختمان نیستند؛ اینها میراثِ رفاهیِ میلیونها کارگری است که بخشی از دسترنج خود را برای ساختنشان کنار گذاشتهاند. اگر امروز وزارت کار به عنوان متولی، در برابر طمعورزیها نایستد، فردا چیزی جز ویرانههای «محمودآباد» برای کارگران باقی نخواهد ماند. این اموال متعلق به کارگران است و باید در خدمت کارگران باقی بماند؛ این خط قرمزِ جامعه کارگری است.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: