عصر ایران - در نگاه نخست، این مکانها بیشتر شبیه به مجسمههای بتنی مدرن به نظر میرسند تا زمینهای بازی ساده کودکان. این فضاهای بازی بروتالیستی که عمدتاً میان دهههای ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ میلادی ساخته شدهاند، بتن خام را به سازههایی نظیر سرسره، تونل، برجهای صخرهنوردی و جهانهای خیالی تبدیل کردند. بتن به دلیل دوام بالا، هزینه پایین و قابلیت شکلدهی به فرمهای برجسته، به عنوان متریال ایدهآل برای شهرهای دوران پس از جنگ انتخاب شد.
با تکامل استانداردهای ایمنی، بسیاری از این زمینهای بازی به دلیل نگرانی درباره سطوح سخت، خطرات ناشی از سقوط و تغییر قوانین شهری تخریب شدند یا با تجهیزات جدید جایگزین گشتند. امروزه تنها تعداد انگشتشماری از این سازههای منحصربهفرد در نقاط مختلف جهان از جمله لهستان، آلمان شرقی، انگلستان، صربستان، مکزیک و رومانی باقی ماندهاند که گواهی بر تاریخ معماری شهری به شمار میروند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: