اشتباه تاکتیکی عبدی در ترکیب تیم امید؛ عامل شکست برابر کره شمالی؟

به گزارش ایلنا، تیم امید ایران در حالی با شکست 4 بر یک برابر کره شمالی از بازی‌های آسیایی ناگویا کنار رفت که مجموعه‌ای از بازیکنان شاغل در سطح اول فوتبال ایران را در اختیار داشت. با این حال، عملکرد تیم در سه مسابقه و به‌خصوص تصمیم‌های فنی کادر مربیگری، حالا به یکی از محورهای اصلی بحث درباره این حذف تبدیل شده است.

در میان مسائل مطرح‌شده، تغییر پست برخی بازیکنان بیش از سایر موارد جلب توجه می‌کند. حسین عبدی در طول مسابقات ناگویا از نفراتی استفاده کرد که در باشگاه‌های خود عمدتاً در پست‌های دیگری بازی می‌کنند و همین موضوع این پرسش را ایجاد کرده که منطق این تصمیم‌ها چه بوده است.

یکی از نمونه‌های مشخص، یاسین جرجانی است. این بازیکن فصل گذشته در آلومینیوم اراک بیشتر به عنوان مدافع میانی به میدان رفت و پس از انتقال به سپاهان نیز با همین عنوان به جمع شاگردان این تیم اضافه شد.

با این حال، عبدی در تیم امید جرجانی را در سمت چپ خط دفاعی به کار گرفت. او مقابل امارات در نیمه دوم وارد زمین شد و در جناح چپ قرار گرفت و برابر کره شمالی نیز از ابتدا در همین پست بازی کرد.

البته بازی دادن یک مدافع در چند پست به خودی خود نمی‌تواند به عنوان یک اشتباه قطعی تلقی شود. بسیاری از مدافعان توانایی بازی در چند منطقه زمین را دارند. پرسش اصلی اینجاست که وقتی یک بازیکن در پست تخصصی خود تجربه بیشتری دارد، چه دلایلی باعث می‌شود سرمربی ترجیح دهد از او در موقعیتی متفاوت استفاده کند.

ماجرای سعید سحرخیزان نیز نمونه دیگری از این تغییرات بود. مهاجم تیم امید و استقلال که در فهرست اعزامی به ناگویا قرار داشت، در دیدار برابر کره شمالی در نقش وینگر به میدان رفت.

این تصمیم نیز از منظر فنی قابل بحث است. سحرخیزان توانایی حضور در کناره‌ها را دارد، اما وقتی تیم برای رسیدن به گل به توانایی مهاجمانش نیاز دارد، استفاده از بازیکنی با ویژگی‌های ذاتی گلزنی در نزدیک‌ترین نقطه به دروازه می‌توانست یکی از گزینه‌های مورد بررسی باشد.

امیرحسین حسین‌زاده نیز در ساختار هجومی تیم امید شرایط مشابهی داشت. مهاجم تراکتور که در دیدار برابر کره شمالی تک گل ایران را به ثمر رساند، در بخش قابل توجهی از برنامه هجومی عبدی در نقش مهاجم سایه مورد استفاده قرار گرفت.

در چنین شرایطی، این سؤال مطرح می‌شود که آیا استفاده از حسین‌زاده در موقعیتی نزدیک‌تر به دروازه نمی‌توانست گزینه دیگری برای افزایش قدرت گلزنی تیم باشد. به‌خصوص اینکه ایران در مسابقه پایانی برای جبران نتیجه به نیروی هجومی بیشتری نیاز داشت.

شاید یکی از بحث‌برانگیزترین تصمیم‌ها اما در دیدار مقابل چین رقم خورد. تیم امید ایران در آن مسابقه به تساوی بدون گل رسید و در دقایق پایانی تلاش می‌کرد فشار بیشتری روی دروازه حریف ایجاد کند.

عبدی در ادامه کسری طاهری و سعید سحرخیزان را به زمین فرستاد تا قدرت هجومی تیم افزایش پیدا کند. با این حال، در دقایق پایانی مسعود محبی که در فهرست تیم امید به عنوان مدافع حضور داشت، جلو کشیده شد و در نقش مهاجم نوک قرار گرفت.

محبی حتی در همان موقعیت صاحب فرصتی شد که می‌توانست نتیجه مسابقه را تغییر دهد، اما این موقعیت به گل تبدیل نشد. همین تصمیم نیز یکی از مواردی است که پس از حذف تیم امید مورد توجه قرار گرفته است.

در واقع مسئله اصلی، صرفاً این نیست که یک بازیکن می‌تواند در پست دیگری بازی کند یا خیر. بحث بر سر این است که تیم امید در ناگویا بازیکنان متعددی در اختیار داشت که تجربه حضور در بالاترین سطح فوتبال ایران را داشتند و انتظار می‌رفت از توانایی‌های تخصصی آنها بیشترین استفاده صورت بگیرد.

اکنون یکی از پرسش‌های مهم درباره عملکرد تیم امید این است که تغییرات پستی تا چه اندازه بخشی از یک برنامه تاکتیکی از پیش طراحی‌شده بوده است. آیا کمبود بازیکن در برخی پست‌ها عبدی را به این تصمیم‌ها رسانده بود یا سرمربی تیم امید بر اساس ویژگی‌های فنی بازیکنان، چنین انتخاب‌هایی را انجام داده است؟

پاسخ حسین عبدی به این پرسش‌ها می‌تواند بخش مهمی از ابهامات فنی تیم امید در ناگویا را روشن کند. در نهایت اما آنچه در کارنامه این تیم ثبت شد، پیروزی برابر امارات، تساوی بدون گل مقابل چین و شکست سنگین 4 بر یک برابر کره شمالی بود که به حذف زودهنگام ایران از مسابقات انجامید.