فوتبال ما در دهه ۶۰ شاهد بالندگی همزمان سه مهاجم ارزشمند بود که به اتفاق یکدیگر در تیم ملی نیز حضور داشتند اما نتوانستند حق خود در عرصه ملی را از این فوتبال بگیرند.
جام ملتهای ۱۹۸۴ سنگاپور در حالی شروع شد که تمام تیمهای حاضر در آن مسابقات از مثلث خط حمله ایران وحشت داشتند. عبدالعلی چنگیز، حمید علیدوستی و ناصر محمدخانی مهاجمانی بودند که به هیچ تیمی رحم نمیکردند و نامشان در فهرست بهترین فوروارددهای ما ثبت شده است اما این سه نفر هرگز در عرصه ملی به حق خود نرسیدند. عدم حضور ایران در پیکارهای انتخابی جامهای جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا و ۱۹۸۶ مکزیک، بدشانسی محض در جام ملتهای آسیا ۱۹۸۴، برخوردهای گزینشی و خط زدن بازیکنان در دهه ۶۰ به دلایل غیر فوتبالی، ماجرای استعفای ۱۴ نفره بعد از بازیهای آسیایی ۱۹۸۶ سئول و... و. همه اینها دست به دست هم داد تا چنگیز، علیدوستی و محمدخانی نه تنها به حق خود در تیم ملی نرسند بلکه لقب بدشانسترین مهاجمان فوتبال ما را نیز به خود اختصاص بدهند. مردانی که متاسفانه بعضی از آنها پس از پایان دوران فوتبال خود، با مشکلات غیر فوتبالی هم مواجه شدند و...
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: