باشگاه استقلال شاید در نهایت یاسر آسانی را حفظ کرده باشد، اما اتفاقاتی که در این پرونده رخ داد، بیشتر از اینکه شبیه یک موفقیت باشد، نشانه یک شکست مدیریتی است. اصل ماجرا بازگشت یک بازیکن نیست، بلکه امتیازهایی است که باشگاه برای رسیدن به این نتیجه داد. دلال بدنام بارها استقلال را تهدید کرد و حتی مدیران استقلال مجبور شدند اعتراض خود را به فدراسیون ببرند تا جلوی فعالیت این دلال و اطرافیانش را بگیرند. در نهایت هم او برنده شد و به چیزهایی که میخواست، رسید.
طبق شنیدهها، ایجنت آسانی که پیش از این هم پروندههای بازی علیه استقلال داشته، این بار با تکیه بر ضبط مکالمات خصوصی مدیران باشگاه وارد مذاکره شد. جمله «تمام مکالمات ویدیویی ضبط شده است» به اهرم فشار او تبدیل شد؛ تهدیدی که گفته میشود با هشدار انتشار فایلها و کشاندن پرونده به فیفا همراه بوده و در نهایت مدیران استقلال را وادار به عقبنشینی کرده است.
در پایان این ماجرا هم چیزی حدود ۸۵۰ هزار دلار نصیب این ایجنت و بازیکنش شد؛ رقمی که باعث شده بسیاری این پرونده را یک پیروزی بزرگ برای او و یک شکست تلخ برای باشگاه استقلال بدانند.
نکته نگرانکننده این است که استقلال بار دیگر با فردی وارد معامله شده که سابقه اختلاف و پرونده با این باشگاه را دارد. وقتی چنین رفتاری نتیجهبخش باشد، طبیعی است که در آینده هم همین مسیر دوباره تکرار شود. اگر یک بار تهدید، فشار و استفاده از مکالمات ضبطشده جواب داده باشد، چه تضمینی وجود دارد که در پروندههای بعدی دوباره از همین ابزار استفاده نشود؟
هواداران استقلال از بازگشت ستاره تیمشان خوشحال هستند و این کاملاً قابل درک است، اما نباید فراموش کرد که محبوبیت یک بازیکن یا رضایت از بازگشت او نباید باعث نادیده گرفتن شیوهای شود که این پرونده به سرانجام رسید. اگر روایتهای مطرحشده درست باشد، استقلال در این پرونده بیش از آنکه برنده باشد، مقابل یک دلال نوپا و روشهای او شکست خورد؛ شکستی که میتواند در آینده هزینههای سنگینتری برای باشگاه به همراه داشته باشد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: