نگرانی در تراکتور و تیم ملی؛ وضعیت مبهم بیرانوند

دروازه‌بان، مهم‌ترین مهره هر تیم است. بخصوص وقتی صحبت از حضور نماینده یک کشور در بالاترین سطح فوتبال قاره باشد، همه نگاه‌ها به گلر آن تیم خواهد بود که مانع فروپاشی دروازه شود. برای پیروزی و کسب امتیاز، شما اول باید گل نخورید. حالا تصور کنید بازی بیرون خانه و مقابل حریفی تا بن دندان مسلح باشد، حریفی که بهترین بازیکنان تیم ملی کشور ما بازیکن آن تیم هستند، یعنی مشکلی برای خرید خارجی‌های خوب ندارد.

اما بدون توجه به تمام این نکات، به یک دلیل دیگر دروازه‌بان تراکتور مهم‌ترین بازیکن این تیم در اولین بازی لیگ نخبگان برابر شباب الاهلی بود. پارسا جعفری با سابقه درخشش در لیگ برتر، به عنوان ذخیره علیرضا بیرانوند به تبریز رفت. سنگربان اول تیم ملی در دهه اخیر که هنوز هم با فاصله، بهترین است و بی رقیب، اسمی بسیار بزرگ که جانشین او شدن، خود تمام توجهات و نگاه‌ها را به دنبال دارد و فشار مقایسه را روی تازه وارد به قفس توری می گذارد.

جواد نکونام با درک این مسئله در کنفرانس قبل از بازی با شباب الاهلی گفت به پارسا جعفری اعتماد کامل دارد. مگر قرار بود غیر از این بگوید؟ مربی حتی به بازیکنان ذخیره‌اش نیز قبل از دیداری به این اهمیت، روحیه می‌دهد و از آنها تعریف می‌کند، چه رسد به بازیکنی که قرار است به جای گلر ملی‌پوش، فیکس از دروازه تیمش در خانه حریف دفاع کند.

همه می‌دانستند هر مربی در موقعیت نکونام، همین حرف را می‌زند و منتظر عملکرد و کارنامه پارسا بودند. تراکتور فصل قبل، لیگ برتر را در حالی آغاز کرد که علیرضا بیرانوند محروم شده بود. اسکوچیچ -سرمربی وقت تی تی‌ها که با قهرمان کردن این تیم محبوبیتی بی‌نظیر و حاشیه امن در تبریز داشت- همین حرف‌ها را در مورد ادیب زارعی زد، گلر جوانی که در فولاد در یک مسابقه جام حذفی ۵ ضربه پنالتی گرفت و همین حالا به نشانه لیاقت، عضوی از تیم ملی امید ما در بازی‌های آسیایی است.

اما همه دیدیم بعد دو بازی با ادیب، با دستور اسکوچیچ، چطور تراکتور فی الفور دست به کار شد و یوهانسون سوئدی را خرید. حتی بعد از استخدام دروازه‌بان خارجی با آن همه تعریف و تمجید از کارنامه و آمادگی او، تراکتوری‌ها با تمام قوا پیگیر بخشش بیرانوند بودند و دیدیم که شب بازی در آسیا، دروازه‌بانی که به دلیل محرومیت چندان جدی تمرین نکرده بود، بلافاصله پس از بخشش درون دروازه تراکتور قرار گرفت.

اتفاقی که همین حالا نیز ممکن است تکرار شود. هر لحظه که بیرانوند برسد، چه پارسا جعفری و چه دروازه‌بان خارجی، باید به نیمکت بروند. با این وجود پارسا جعفری باید از فرصت نبودن بیرانوند استفاده می‌کرد. بنا به قانون فوتبال، در تیم‌های بزرگ شانس همیشگی نیست. بخصوص برای گلر و به ویژه در مورد بازیکن جوان، حضور در ترکیب تراکتور آن هم در لیگ نخبگان، شمشیر دو لبه برای پارسا بود.

او هم می‌توانست با درخشش در این میدان، میخ خود را محکم بکوبد و هم با کارنامه‌ای ضعیف، تبریزی‌ها را به صرافت استخدام یک گلر دیگر انداخته و به سرنوشت ادیب زارعی دچار شود. خوشبختانه این جوان مسیر اول را رفت و اگرچه تراکتور با یک گل باخت، اما او رو سفید شد. پارسا در چند صحنه دروازه تیمش را نجات داد و فقط در یک لحظه نتوانست جور شجاع خلیل‌زاده را بکشد!