اصغر شرفی همواره به صراحت لهجه معروف است و همین صریح بودن او گاهی اوقات در دهههای گذشته هنگام مربیگری برایش دردسرهای عجیبی هم درست کرد اما باعث نشد مربی اسبق تیم ملی دچار خود سانسوری شود.
شرفی طی گفتگویی اختصاصی با خبرورزشی، وضعیت کنونی فوتبال ما را به نقد کشید:
شما از من در مورد دلایل دعوت بازیکنان ۳۶ ساله به تیم ملی میپرسید؟ من چه جوابی باید بدهم؟ اساساً ما که نمیتوانیم به این پرسش جواب بدهیم و به نظرم آقای تاج به عنوان رئیس فدراسیون باید از سرمربی تیم ملی پیرامون نحوه انتخابش توضیح بخواهد. البته در فوتبالی که خداداد عزیزی گنده لات آن شده، باید تا انتهای داستان را بخوانیم و برویم جلو. هرچند خداداد هم هنوز به زمین سفت نخورده است.
من واقعاً نمیدانم فوتبال ایران تا چه زمانی میخواهد خلاف جهت آب و در مسیر اشتباه حرکت کند اما معتقدم فوتبال نیز برآیندی از شرایط حاکم بر جامعه تلقی میشود.
مشهور شدن در تمام دنیا با محبوب شدن متفاوت است. شما وقتی مشهور میشوی باید کاری کنی تا محبوبیت را هم به آن سنجاق کنی. نمونه بارز این قضیه علی دایی است که با سر بالا در جامعه راه میرود و احترام دارد. خود دایی هم برخی اوقات اشتباهاتی کرده اما چون ذاتش به گونهای بود که دلش نمیخواست مقابل قدرت سر خم کند، خیلی زود از این خطاها فاصله گرفت و حالا میبینیم چه جایگاهی میان مردم دارد.
من خودم بازیکن تیم پاس بودم، تیمی که میان مردم محبوب نبود و اتفاقاً چون به تاج و پرسپولیس گل هم میزدم، هوادارن آنها هم دل خوشی از اصغر شرفی نداشتند ولی الان وقتی در خیابان راه میروم، کیف میکنم که بین هموطنانم اعتبار و احترام دارم. این روزها صحبت از پیوستن احتمالی علیرضا بیرانوند به استقلال پس از پایان دوران خدمت سربازی اوست و من میگویم تجربهام نشان میدهد که طرفداران استقلال او را با توجه به اتفاقات قبلی، در جمع خود قبول نخواهند کرد.
یک روز وحید هاشمیان هنگام بازی در پرسپولیس به سینه داور زد و علی دایی هم سرمربی این تیم بود. فردای همان روز مصاحبه کردم و گفتم هاشمیان با این کار به سینه داور نزد بلکه به سینه علی دایی کوبید. حالا هم خطاب به آقای زنوزی میگویم حمایت شما از خداداد عزیزی در تلویزیون مانند آب دادن پای درختی است که هر چقدر بیشتر به آن آب بدهید، میوههای تلختری به بار میآورد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: