بررسی بازی Valor Mortis: تازگی دوران ناپلئونی

Valor Mortis بازی جدید و جسورانه ای از استودیوی One More Level است. این بازی نه تنها با سری عالی Ghostrunner این استودیو رقابت می کند، بلکه با ژانر رو به گسترش Soulslike بازی های اکشن نیز رقابت می کند. خوشبختانه، Valor Mortis در هر دو مورد تا حد زیادی موفق می شود، دنیایی جدید ایجاد می کند که امیدوارم از این تیم بیشتر ببینیم و یک تلاش اول شخص منحصر به فرد در این ژانر ارائه می دهد. این بازی اغلب به طور ناعادلانه ای چالش برانگیز است، عمدتاً به دلیل مشکلات تعادل وحشتناک در نیمه اول، و داستان جذاب آن را به جایی غیرمنتظره نمی برد. اما قلب تپنده آن مبارزه و نحوه برخورد آن با کاوش در فرانسه قرن هجدهمی کابوس وار است و این یک زمین بازی جذاب برای تلاش، مرگ و تلاش مجدد فراهم می کند.

ویلیام فقط یک سرباز دیگر در ارتش گسترده ناپلئون است، اما وقتی می میرد، به نحوی در یک میدان جنگ ویران شده بیدار می شود و امپراتور مستقیماً با او صحبت می کند، به نظر می رسد از راه دور.

او به دستور ناپلئون به جلو حرکت می کند و در طول 25 ساعت، کنترل BioShock مانند بر آتش، زمان و موارد دیگر را به دست می آورد که با دست چپ خود کنترل می کنید. این قدرت ها کم هستند، اما به خوبی مکمل مجموعه مبارزه شما هستند که عمدتاً برای انجام کار به شمشیرها و اسلحه ها متکی است. در پایان، چندین سلاح گرم مانند پیستول و تفنگ دوربرد خواهید داشت که در کنار شمشیرهای مختلف و قدرت های روانی برای کشتن بقایای زامبی مانند ارتش ناپلئون و شهروندان ویران شده و نفرین شده سرزمین که جنگ او به جا گذاشته است استفاده می کنید.

پاسخ به سوالاتی مانند اینکه چگونه و چرا ناپلئون در سر شماست، چرا می توانید زمان را متوقف کنید یا چرا یک عامل شیمیایی جادویی و شیطانی اجساد سربازان و روستاییان را دوباره زنده می کند، کمتر از جایی که تخیل شما احتمالاً شما را می برد جالب است. این یک داستان ساده برای دنبال کردن است و درک آن بسیار کمتر از سایر موارد در این ژانر خسته کننده است. ماموریت های جانبی جلوه های کوچک انسانیت و رمز و راز را اضافه می کنند، اما در نهایت، پیش فرض هیجان انگیز Valor Mortis مرا در پایان به سادگی بی حس کرد.

خوشبختانه، بازی کردن Valor Mortis بسیار لذت بخش تر است، اگرچه مشکلات تعادل عملکرد را خراب می کند. من با ژانر Soulslike آشنا نیستم، که معمولاً با مبارزات سخت رئیس، رها کردن ارز اصلی خود در هنگام مرگ (و نیاز به بازیابی آن برای به دست آوردن مجدد آن) و نقاط استراحت که حالت جهان دشمنان را بازنشانی می کنند، تعریف می شود. همه اینها در Valor Mortis وجود دارد و با مبارزه اول شخص One More Level که با تجربه تیز شده از بازی های Ghostrunner صیقل داده شده است، جفت می شود. اما اغلب، سختی Valor Mortis به قلمرو ناعادلانه می رسد. مبارزات با رئیس باید چک های مهارت باشند، امتحانات برای اطمینان از اینکه به همه چیز در جعبه ابزار خود توجه می کنید، اما سختی نیمه اول Valor Mortis به طور ضعیفی متعادل شده است و به شما فضایی برای یادگیری و واکنش به دشمنان نمی دهد. مورد ضرب و شتم یک بار و مردن فرصتی برای درک آنچه اشتباه انجام داده اید فراهم نمی کند و اگرچه این مشکل بیشتر در مبارزات با رئیس نشان داده شد، حتی دشمنان معمولی نیز به نظر می رسید که به حرکات کشتن فوری تصادفی دسترسی دارند.

مطمئن نیستم که آیا نیمه دوم متعادل تر است یا خیر، یا اینکه ارتقاء های من به استقامت، سلامتی و سلاح ها به من فرصت مبارزه ای داد که در ساعات اولیه از دست داده بودم، اما نقطه ای وجود دارد که Valor Mortis به نوع چالشی تبدیل می شود که شما را تشویق می کند تا یک بار دیگر تلاش کنید.

پاری کردن بهترین دوست شماست، اگرچه می توانید با هزینه سلامتی مسدود کنید یا به اطراف بدوید، و یادگیری نحوه مقابله با سربازان غول پیکر، سگ های زامبی مانند و آزمایشگاه های خارج از کنترل بسیار رضایت بخش است. همچنین استفاده از مجموعه قدرت های روانی من مانند آتش برای روشن کردن دشمنان یا استاتیک که به من اجازه می دهد دشمنان را با اثرات انفجاری منجمد کنم، بسیار لذت بخش است. ترکیب شمشیر، رپیر یا کلت من با تفنگ شات گان مانند بلاندرباس یا دست های آتشین من را تشویق کرد تا از همه چیز برای پیروزی استفاده کنم. عبور از Valor Mortis بدون استفاده از هر ابزاری در کیت شما غیرممکن است و مشخص است که One More Level به مبارزه ای که در اینجا ساخته است اطمینان دارد.

دنباله هایی وجود دارد که ویلیام باید روی دیوارها بدود، طناب بکشد، از میله ها تاب بخورد و از یک پلتفرم کوچک به پلتفرم بعدی بپرد و این یک انفجار آدرنالین سریع در گیم پلی عمدتاً آهسته و متمرکز است. تعجب آور نیست که One More Level تسلط ماهرانه ای بر این نوع عمل نشان می دهد - این چیزی است که Ghostrunner را تا این حد خوب می کند - اما این همچنین به من یادآوری می کند که چه چیزی را در مورد آن سری دوست دارم که Valor Mortis فاقد آن است. به نظر می رسد این یک اثر جانبی ناخواسته است. می توان گفت همین در مورد بهترین داستان سرایی Valor Mortis نیز صدق می کند: یک طرح فرعی متمرکز بر موش ها، کودکان یتیم که پس از آنچه ناپلئون به خانه های آنها کرده است، به دنبال رهبری متفاوتی هستند که به وضوح از خط داستانی خواهران کوچک BioShock الهام گرفته شده است. این حتی شامل یک سیستم مرگ و میر عمدتاً مبهم برای کمک به موش ها می شود که در اواخر بازی چند دنباله کوچک را تحت تأثیر قرار می دهد. این به خوبی انجام شده است، اما نه به خوبی منبع اصلی آن.

این طرح فرعی با موش ها، که عمدتاً در ماموریت های جانبی پخش می شود، به راحتی قابل کشف است زیرا Valor Mortis به طور مداوم از مسیر طلایی به روش های جذاب و ارزشمند منحرف می شود. اقلام بی شماری برای یافتن مانند نارنجک یا گلوله های قدرتمندتر وجود دارد، و همچنین تعداد زیادی مینی باس و ماموریت های جانبی برای انجام دادن و رسیدن به این موارد، اغلب نیاز به کاوش در این منظره ویران شده به روش هایی دارد که مسیر اصلی شما به جلو نمی دهد. این گواهی بر طراحی فصل One More Level است، زیرا هر کدام شما را به مکانی جدید می برد که بر اساس موارد قبلی ساخته شده است و در عین حال اثر منحصر به فرد خود را بر ماجراجویی ویلیام می گذارد.

من قطعاً بیش از 100 بار از ابتدا تا انتها مردم. کاش بخش خوبی از این مرگ ها منصفانه تر بود - دوست داشتم از آنها یاد بگیرم تا اینکه ناامیدی من بیشتر شود. با این حال، هنگامی که سیستم های مختلف Valor Mortis در نیمه دوم به یک بسته یکنواخت با یونیفرم ارتش فرانسه تبدیل می شوند، به بازی تبدیل می شود که از شما بسیار می خواهد و در عوض با پاداش های رضایت بخش یا حداقل فانوسی که برای استراحت التماس می کنید، به تلاش های شما پاسخ می دهد. اولین تلاش One More Level در ژانر Soulslike از پیش فرض خود کوتاه می آید، اما گامی مطمئن به این ژانر است که بر تخصص قبلی استودیو تکیه می کند تا چیزی پرتنش و جدید ارائه دهد.