تیم مرموز فرمول یک: هویت‌های پنهان و قطعات گمشده

در دسامبر ۱۹۷۳، هاودن گنلی، راننده میانی فرمول یک، یک تماس تلفنی مرموز دریافت کرد.

با لهجه‌ای شکسته، فردی از ورود یک تیم جدید فرمول یک از ژاپن خبر داد. گنلی که اهل نیوزیلند بود، تصور کرد کسی با او شوخی می‌کند، اما با ادامه تماس‌ها و مشکلات مالی تیم مارش که برای آن رانندگی می‌کرد، با این افراد مرموز در پیتزالند در ارلز کورت، لندن، موافقت کرد.

آن‌ها خود را آقای توگو و آقای یاماموتو معرفی کردند و از او خواستند نه تنها راننده ماشین آن‌ها باشد، بلکه برای افرادشان یک کارگاه هم پیدا کند. خوشبختانه، او از طریق رئیس سابق تیمش، فرانک ویلیامز، یک کارگاه در اسلاو، برک‌شر، در اختیار داشت.

"او واقعاً مطمئن نبود که آن‌ها با یک ماشین فرمول یک ظاهر می‌شوند یا نه،" Autocar در مارس ۱۹۷۴ گزارش داد، "اما به حفظ راز سوگند یاد کرد؛ به طوری که مجبور شد به [راننده فرمول یک دیگر] تیم شنکن، که با او همخانه بود، بگوید که صداهای شرقی در تلفن همکاران او در یک رستوران چینی هستند!

"سرانجام، تنها چند روز قبل از نمایش مطبوعاتی ماشین، هیچ شکی باقی نماند: هشت مکانیک با جعبه ابزار و چمدان از فرودگاه لندن با یک ناوگان تاکسی وارد شدند. وقتی جعبه حاوی ماشین رسید، یک یا دو قطعه ضروری مانند گیربکس و ترمزها کم داشت، اما باید ظرف چند روز آماده مسابقه می‌شد."

این تیم ماکی نام داشت و در حالی که F101 آن از نظر استفاده از موتور V8 Ford-Cosworth DFV، گیربکس Hewland، کمک‌فنرهای Koni و لاستیک‌های Firestone معمولی بود، "شکل بدنه و موقعیت رادیاتورهای بزرگ موازی با طرف‌های منحنی، اصالت را نشان می‌دهد".

به نظر می‌رسید که Maki هیچ ارتباطی با شرکت‌های خودروسازی در حال شکوفایی ژاپن نداشته است؛ بلکه یک شرکت ناشناخته با هدف اعلام شده "پیشرفت در زمینه خودرو" از طریق توسعه "نیروگاه‌های جدید و منابع انرژی برای خودروهای روزمره" بود. بودجه عمدتاً از شرکتی به نام M's Brain تامین می‌شد، هرچند ماهیت آن مشخص نبود؛ Maki نام خانوادگی رئیس آن بود.

مدیرعامل، جونسوکه فوکوا، به ما گفت: "طراحی توسط تیمی از مهندسان فرموله شده است که در طول هشت ماه گذشته به صورت مخفیانه در توکیو کار می‌کردند. هیچ‌کدام از آن‌ها قبلاً در فرمول یک کار نکرده‌اند و از "همه زمینه‌های پیشینه‌های خودرو" آمده‌اند" - اما همه آن‌ها بسیار جوان به نظر می‌رسیدند و این سوال پیش می‌آمد که آیا بسیاری از آن‌ها مقررات خودرو را خوانده‌اند یا خیر...

F101 برای اولین حضور مورد انتظار خود در اسپانیا در اواخر آوریل (چهارمین گرند پری سال) حاضر نشد، ظاهراً به این دلیل که Maki هنوز منتظر رسیدن چرخ‌های مناسب از ژاپن بود و در چهار مسابقه بعدی نیز حضور نداشت.

"ما فهمیدیم که این مدعی هنوز زنده و نسبتاً سالم در اسلاو است،" Autocar در اواخر ژوئن نوشت. "گنلی آن را چندین بار آزمایش کرده است و چندین اصلاحیه انجام شده است، از جمله تغییر موقعیت رادیاتورهای جانبی درست در جلوی چرخ‌های عقب. ماشین اول [۱۳۵ کیلوگرم] سنگین‌تر از حد مجاز بود، بنابراین یک برنامه کاهش وزن در حال انجام است."

یا همانطور که گنلی گفت: "ما سوراخ‌های زیادی ایجاد کرده‌ایم."

پس از یک عدم حضور دیگر، در فرانسه، Maki در نهایت خود را به فراری، لوتوس، تیرل، مک‌لارن و غیره در Brands Hatch در اواخر ژوئیه معرفی کرد.

پس از از دست دادن تمرین به دلیل اینکه F101 هنوز آماده نبود و "چند مشکل بازرسی وجود داشت که باید برطرف می‌شد"، گنلی سرانجام در مسابقه انتخابی شرکت کرد - و با 1.3 ثانیه اختلاف نتوانست جایگاهی در خط شروع کسب کند.

سپس مسیر ترسناک، نوربرگ‌رینگ بود - جایی که در اولین دور تمرین گنلی، "چیزی در هنگام خروج از یک پیچ تند شکست. ماشین به سمت حفاظ گاردریل رفت و کل قسمت جلویی شاسی که با پیچ و پرچ به مرکز متصل شده بود، جدا شد. او هر دو مچ پا و یک پا را شکست، اما با توجه به وضعیت ماشین، خوش شانس بود."

در مصاحبه‌ای با Motor Sport سه دهه بعد، گنلی ادعا کرد که Maki سپس از او به دلیل عدم رانندگی در مسابقه بعدی شکایت کرده است - و اینکه توگو و یاماموتو اسامی مستعار بودند که از معماران حمله پرل هاربر گرفته شده بودند. عجیب...

به نظر می‌رسد آن‌ها بارها به او گفته بودند که هوندا از ماکی حمایت می‌کند، اما هرگز هیچ مدرکی نشان ندادند.

صندلی او به تونی تریمر، یک تازه‌کار بریتانیایی، رسید - که F101 نیز در طول سه DNQ خود در فصل 1975 تقریباً او را کشت.

و این پایان کار بود - تا اینکه یک تیم ژاپنی دیگر، Kojima، در فصل پایانی 1976 در فوجی با ماشینی با ظاهری مشکوک و تعدادی از افراد سابق ماکی ظاهر شد. این تیم نیز بلافاصله دچار یک تصادف شدید شد، در دست ماساهیرو هاسمی، و سپس پس از یک سال دوباره ناپدید شد.