یوسف شاناران، 52 ساله، چاهی در کنار خانه‌اش ساخته است که دیگر نمی‌تواند به آن دسترسی داشته باشد. از 5 اکتبر، شهرک‌نشینان اسرائیلی به طور شبانه‌روزی خانه خانوادگی او را در وادی رحیم، گوشه‌ای آرام در تپه‌های جنوب حبرون در میان سنگ‌های آهکی و بوته‌های خاردار محاصره کرده‌اند. آنها حتی برای آوردن مقداری آب از چاه نیز نمی‌توانند به تنهایی بیرون بروند.
پنج روز طول کشید تا ارتش دسترسی خانواده به چاه را هماهنگ کند. پس از اتمام آب سه روز قبل، ارتش اسرائیل روز سه‌شنبه اجازه داد تا مقداری از چاه جمع‌آوری کنند.
شاناران که در سال 2016 خانه‌ای محکم دو طبقه در زمینی بین شهرک فلسطینی السامو و روستای سوسیا ساخته و حدود 70 بوته انگور و 30 تا 40 درخت زیتون کاشته است، به الجزیره از طریق تلفن گفت: «غذا، وجود ندارد.»
او ادامه داد: «چاه من پر از آب است؛ من آن را ساختم و پول زیادی برای آن خرج کردم. آنها مانع من می‌شوند زیرا می‌خواهند من را از خانه‌ام بیرون کنند.»
بیش از شش ماه پیش، شهرک‌نشینان چادری را در 300 متری (حدود 1000 فوت) خانه شاناران برپا کردند که حرکت خانواده را محدود کرده و آنها را در معرض حملات و ارعاب قرار داد. در 5 اکتبر، چادر فقط 30 متر با خانه آنها فاصله داشت. در آن روز، حدود 50 شهرک‌نشین با چوب و اسپری فلفل به خانواده حمله کردند. این نقطه شروع محاصره کامل خانه شاناران بود.
محاصره‌ای که ارتش آن را «شناخت» نمی‌کند
ناصر نواجه، محقق بلندمدت بتسلم که اکنون رئیس شورای روستای سوسیا در ماسافر یاتا است، سعی کرده است در طول محاصره آذوقه به خانواده شاناران برساند، اما بیشتر تلاش‌ها با شکست مواجه شده است. او به الجزیره گفت: «یک بار سعی کردم به مردم کمک کنم، اما بلافاصله مورد حمله شهرک‌نشینان قرار گرفتم. یعنی آنها 24 ساعت در روز برای حمله حضور دارند.»
هیچ چیز نمی‌تواند بدون اجازه ارتش وارد یا خارج شود. او گفت: «این سیاست تبعیض است.» اگر بخواهند بچه‌ها را به مدرسه بفرستند، باید منتظر بمانیم تا ارتش آنها را ببرد. اگر بخواهیم غذا یا آب بیاوریم، باید هماهنگ کنیم.
از 15 اکتبر، او هر روز برای هماهنگی تحویل آذوقه به خانواده درخواست می‌کند و هر روز با بهانه‌هایی مواجه می‌شود: «ارتش مشغول است، نمی‌تواند بیاید، نیرویی وجود ندارد - به ما می‌گویند «فردا و فردا».
نواجه گفت که اکنون دو ارتش وجود دارد: یگان‌های منطقه‌ای شهرک‌نشینان، کیتات کُنِنوت، به معنای یگان‌های واکنش سریع به زبان عبری؛ و ارتش عادی که «می‌آید، چادر [شهرک‌نشینان] را خراب می‌کند و می‌رود». هنگامی که سربازان می‌روند، شهرک‌نشینان دوباره چادر خود را برپا می‌کنند.
شاناران گفت که سربازان مستقر در خارج از خانه‌اش کاری نمی‌کنند. او گفت: «ایستاده‌اند و نشسته‌اند، می‌خورند و می‌نوشند، آرام، در جلوی در خانه.»
نواجه گفت که حضور سربازان اساساً به معنای چراغ سبز برای ادامه محاصره است.
او گفت: «گاهی اوقات سربازان حتی اجازه نمی‌دهند شهرک‌نشینان نزدیک شوند؛ آنها به مردم ضربه می‌زنند و با سربازان در کنار در می‌نشینند.» از آنجایی که خانه در منطقه B قرار دارد، که از نظر تئوری تحت کنترل مشترک اسرائیلی-فلسطینی است، ارتش می‌تواند همه شهرک‌نشینان را به دلیل وجود دستور منع تردد دستگیر کند. او افزود: «اما هیچ قانونی اجرا نمی‌شود.»
سربازانی که در خارج از خانه خانواده مستقر شده‌اند، اساساً وظیفه خود را محافظت از خانواده در برابر کتک زدن و نه پایان دادن به محاصره می‌دانند. او افزود: «در عمل، فلسطینی‌ها در زندان زندگی می‌کنند.»
شاناران گفت که خانواده‌اش که در خانه‌شان گرفتار شده‌اند، زندگی بدتری نسبت به زندان دارند.
او گفت: «زندان پایان دارد. اینجا، شما در خانه خود نشسته‌اید و آنها شما را در آن زندانی کرده‌اند - و شما می‌ترسید.»
اگر خانه اول را بیرون کنند، خانه دوم را هم بیرون می‌کنند
نواجه گفت که خانه شاناران نزدیک‌ترین خانه فلسطینی به پست‌های پیشروی است. شهرک‌نشینان بین منطقه A که قرار است توسط فلسطینی‌ها اداره شود، منطقه B تحت اقتدار مشترک اسرائیلی-فلسطینی و منطقه C که کاملاً تحت کنترل نظامی و مدنی اسرائیل است، تفاوتی قائل نمی‌شوند.
او افزود: «آنها با خانه در لبه، در گوشه شروع می‌کنند. اگر خانه اول را بیرون کنند، خانه دوم را هم بیرون می‌کنند.»
این تاکتیک اکنون در ماسافر یاتا، منطقه‌ای در جنوب کرانه باختری اشغالی که بارها مورد حملات شهرک‌نشینان و ارتش اسرائیل قرار گرفته است، اعمال می‌شود.
پس از محاصره‌های مشابه در شمال در جالود، که خانواده توباسی در ژوئیه مجبور به ترک خانه خود شد و در سپتامبر هنگام تلاش برای بازگشت بر اساس حکم دادگاه مورد حمله قرار گرفت، و در کسرا، که شهرک‌نشینان سه خانه را محاصره کردند، یکی متعلق به یک شهروند آمریکایی، قبل از اینکه ارتش در کنار خانه‌های محاصره شده اردو برپا کند.
یایر دویر از بتسلم معتقد است که پوشش گسترده محاصره کسرا به این دلیل بود که یکی از فلسطینیان درگیر، تابعیت ایالات متحده را داشت.
دویر گفت: «در واقعیت، چنین حملاتی به طور مداوم در سراسر کرانه باختری رخ می‌دهد.»
شهرک‌نشینان اکنون بیش از 400 پاسگاه در سراسر کرانه باختری ایجاد کرده‌اند و با کنترل تپه‌ها و مسیرهای مجاور، خانه‌ها و جوامع فلسطینی را منزوی کرده‌اند.
درور اتکس، یکی از بنیانگذاران گروه نظارت بر شهرک‌نشینی کرم ناوت، گفت که با فلسطینیان محاصره شده، این محاصره‌ها نشان‌دهنده «مرحله پیشرفته فروپاشی کامل قانون، هر تلاشی برای اجرای قانون در کرانه باختری» است.
خشونتی که زمانی فلسطینی‌ها را از چراگاه‌ها و زمین‌های کشاورزی باز می‌داشت، به تدریج در حال ورود به مناطق مسکونی است. او گفت که بیرون راندن کل جوامع کشاورزی از زمین‌هایشان هنوز در دسترس شهرک‌نشینان نیست، اما «آنها در حال حاضر سعی می‌کنند خانواده‌های خاص را بیرون کنند... که در خارج از مناطق متراکم مسکونی زندگی می‌کنند.»
در انتهای شرقی روستای کشاورزی ام سفاه، شمال غربی رام الله، خانه محمد العبایات قرار دارد. خانواده از سال 1973 در آنجا زندگی می‌کند، قبل از تأسیس شهرک غیرقانونی اترت در نزدیکی آن، طبق گفته شهردار مروان صباح.
در اواخر سپتامبر، شهرک‌نشینان چادری را در کنار در خانواده برپا کردند و سپس دروازه‌ای را نصب کردند که مسیر خانه آنها را مسدود کرد، جایی که 15 نفر زندگی می‌کنند. کودکان نمی‌توانند به مدرسه بروند و همسر العبایات بیمار است و به عمل جراحی نیاز دارد.
صباح گفت: «حتی بچه‌هایش ممنوع هستند. خانواده به سختی می‌توانند وسایل اولیه را به دست آورند.» هر کسی که سعی کند به خانواده برسد مورد حمله یا اسپری فلفل قرار می‌گیرد. روستا یک حکم دادگاه و تصمیمی از پلیس برای باز کردن دروازه به دست آورد، اما او افزود: «شهرک‌نشینان بیشتر اوقات خودشان دروازه را قفل می‌کنند.»
شهردار می‌گوید روستا به طور کلی در یک «محاصره خفه کننده» قرار دارد، با پاسگاه‌های غیرقانونی در اطراف آن و حمایت نظامی تقویت کننده آنها. او افزود: «در حال حاضر تمام زمین‌های ام سفاه تحت کنترل شهرک‌نشینان است، از جمله قبرستان روستا.» اکنون که برداشت در راه است، «تمام زیتون‌ها در دست آنهاست.»
حتی خدمات اساسی نیز در حال تبدیل شدن به یک مشکل است، او افزود: «همه زباله‌ها - ما نمی‌توانیم آن را بیرون کنیم.»
در میان محاصره شهرک‌نشینان در 20 اکتبر، اداره مدنی اسرائیل اطلاعیه تخریب خانه خانواده العبایات را صادر کرد.
وقتی ارتش محاصره را انجام می‌دهد
در مادما، در جنوب نابلس، پاسگاه‌های شهرک‌نشینان در منطقه B در شمال و غرب، همراه با یک شهرک غیرقانونی و جاده فرعی در جنوب، روستای را محاصره کرده‌اند. در 12 اکتبر، ارتش با تپه‌های خاکی تمام سه ورودی اصلی به روستا را مسدود کرد. در همان روز، محاصره روستای همسایه بورین پس از یک هفته به پایان رسید.
این امر باعث شد که اهالی، از جمله معلمان، زنان و کودکان، به سرعت روی تپه‌ها قدم بزنند در حالی که دو ماشین در هر طرف منتظر بودند، وائل قوت، ساکن مادما و وکیلی در مرکز حقوقی و حقوق بشر اورشلیم (JLAC) که در حال به چالش کشیدن یک پاسگاه جدید در منطقه B در نزدیکی روستا در دادگاه عالی اسرائیل است، گفت. او گفت که یک معلم هنگام عبور مورد حمله شهرک‌نشینان قرار گرفت و دو بیمار دیالیزی اکنون باید مسیر طولانی‌تری را برای درمان منظم خود طی کنند.
در 18 اکتبر، یک بولدوزر که اهالی می‌گویند از شهرک غیرقانونی ییتزار آمده است، آخرین جاده مورد استفاده را مسدود کرد و درختان زیتون مجاور را ریشه کن کرد. طبق گفته قوت، دفتر هماهنگی منطقه ای ارتش به شهردار گفت که موانع تا زمانی که «کشاورزان به زمین‌های خود نروند (در طول برداشت زیتون)، به ویژه در شمال» که پاسگاه مورد نظر در آنجا قرار دارد، باقی می‌ماند.
او پس از مهر و موم شدن جاده پشتی گفت: «من تمام عمرم اینجا زندگی کرده‌ام و این بی‌سابقه است برای مادما.» او افزود: «شهرک‌نشینان از یک فرصت طلایی استفاده می‌کنند. هیچ بازدارندگی از دولت اسرائیل وجود ندارد... آنها فقط سعی می‌کنند بهترین کار را قبل از انتخابات اسرائیل انجام دهند.»
مراحل مختلف همان فشار
هفته گذشته، شهرک‌نشینان در شرق بیت‌المقدس سیم خاردار در اطراف جوامع بدوی البنا و المحتاوش را کشیدند. سولیمان علی سالم العراب، معروف به ابورائد، گفت که دام‌های آنها در داخل گیر افتاده‌اند و جایی برای چرا کردن ندارند و آنها چوب‌هایی را برای حصاری کامل در حال نصب هستند. او گفت: «آنها بین خانه‌ها سیم می‌کشند و مردم را زندانی می‌کنند تا آنها را بیرون کنند.»
در راس الاحمر، در دره اردن شمالی، محاصره به اخراج کامل ساکنان آن نزدیک‌تر است. نیروهای اسرائیلی دسترسی‌های دیگر را مسدود کرده و تراکتورها و مخازن آب را مصادره کرده‌اند، در حالی که «نخ تیره» حصار در حال ساخت در منطقه است.
طبق گفته گروه فعالان دره اردن، 11 خانواده دیگر در دو هفته گذشته ترک کرده‌اند و حدود 20 نفر از 59 خانواده که در اصل در آنجا زندگی می‌کردند، باقی مانده‌اند. تاهر بشارات، یک چوپان محلی، گفت: «بیش از نیمی از خانواده‌ها به دلیل تشنگی آواره شده‌اند. ما مانند رمضان روزه می‌گیریم و گوسفندان مانند شترها می‌شوند.»
با تشدید محاصره شهرک‌نشینان - که در نهایت توسط خود ارتش نیز انجام می‌شود - نواجه از یک موج جدید از آوارگی فلسطینی‌ها می‌ترسد. او گفت: «این در حال تبدیل شدن به یک چیز عادی است.» «هر روز ده‌ها شهرک‌نشین می‌توانند یک خانه فلسطینی را محاصره کرده و آن را محاصره کنند.»
شاناران از خانه محاصره شده خود گفت: «تصور کنید کسی دشمن ناعادلانه‌ای را بر شما تحمیل کرده است، چادری را زیر پنجره شما برپا کرده است و از شما کینه دارد.» «هر بار که بیرون می‌روید، او می‌آید، به شما ضربه می‌زند یا شما را متوقف می‌کند. زندگی شما چگونه خواهد بود؟»
نویسنده: الجزیره
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: