بررسی فیلم «دریا نام او را زمزمه می‌کند»؛ تریلر سیاسی اندونزیایی ادای احترام به فعالان گمشده

در عصری که برخی خود را از طریق انتشار در شبکه‌های اجتماعی فعال می‌دانند، داستان‌های مربوط به خطرات، پیامدها و پاداش‌های گاه‌به‌گاه فعالیت سیاسی واقعی اهمیت بیشتری پیدا کرده است. اگرچه فیلم «یوسف آنگی نون‘s» به شدت خشمگین و رنجور «دریا نام او را زمزمه می‌کند» عمدتاً در دهه 1990 اتفاق می‌افتد و مقاومت دانشجویان در برابر دیکتاتوری نظامی اندونزی در سال‌های پایانی حکومت سرکوبگر «نظم جدید» او را به تصویر می‌کشد، این تریلر سیاسی پرشور به همان اندازه که از نظر تاریخی خاص است، به طور جهانی به موقع است و چشم‌گشا است. این فیلم پیامی برای هر کسی دارد که به اقدام یا اعتراض علیه نهادها و دولت‌های فاسد ترغیب شده است.

این پیام الهام‌بخش یا انگیزشی ساده نیست. شخصیت‌ها در «دریا نام او را زمزمه می‌کند» برای اصول خود بسیار رنج می‌کشند و فداکاری می‌کنند، و فیلم به طور دردناکی به کسانی که برای ایجاد تغییر تلاش می‌کنند، اما هرگز نتیجه آن را نمی‌بینند، ادای احترام می‌کند. اما این فیلم بدون امید هم نیست و به تدریج داستان خود را به «نور کوچکی در انتهای تونل تاریک» می‌رساند.

این فیلم با خوشحالی جشنواره فیلم بوسان را به عنوان ششمین فیلم خود به کارگردانی نون باز می‌گرداند و به موضوع و فضای فیلم «سولو، تنهایی» که در سال 2016 در لوکارنو به نمایش درآمد، بازمی‌گردد. این فیلم بیوگرافی شاعر معترض Widji Thukul است که به دلیل فعالیت‌های ضد سوهرتو تبعید شده است. «دریا نام او را زمزمه می‌کند» که از رمانی مشهور و به طور گسترده ترجمه شده (با عنوان انگلیسی یکسان) اثر لیلا اس. چودوری اقتباس شده و او نیز به عنوان تهیه‌کننده در آن نقش دارد، با اثری پرشور به بوم نقاشی وسیع‌تری می‌پردازد. این فیلم با همان شیوه «من هنوز اینجام» اثر والتر سالس، روایت دردناک و غم‌انگیز یک ناپدید شدن اجباری در یک دیکتاتوری نظامی، قلب مخاطب را به دست می‌گیرد. این فیلم ممکن است به اندازه آن فیلم شهرت پیدا نکند، اما توزیع‌کنندگان هنری جهانی باید به آن علاقه‌مند شوند و نمایش‌های جشنواره‌های دیگر قطعی است.

این فیلم خوشحالانه رضا راهادیان، بازیگر اصلی درام جنایی نتفلیکس 2024 «24 ساعت با گاسپار» را دوباره گرد هم می‌آورد و او یک دارایی تیز و درگیر عاطفی در اینجا است. او نقش Laut را بازی می‌کند، یک فعال جدی که در مقدمه‌ای نفس‌گیر در سال 1998 معرفی می‌شود: او در حالی که در میان خاموشی برق در حال آماده کردن شام است، غافلگیر می‌شود که گروهی از ماموران دولت به آپارتمان او در جاکارتا حمله می‌کنند، او را دستگیر، محدود و بدون اینکه بتواند کلمه‌ای در دفاع از خود بگوید، می‌برند، در حالی که همسایگانش با اضطراب به این صحنه نگاه می‌کنند. ماموران او را به عنوان امیر زین خطاب می‌کنند، اما به زودی متوجه می‌شویم که این یک نام مستعار است. در نامه‌ای ناامیدانه که از زندان به خواهرش آسمارا نوشته شده - روایت نامه‌ای بخش زیادی از عمل فیلم را پیش می‌برد - او شروع به گفتن داستان خود می‌کند.

ما به سال 1991 بازمی‌گردیم، جایی که Laut به عنوان یک دانشجوی تازه‌کار در یوگیاکارتا با Kinan، یک رهبر کاریزماتیک در محافل دانشجویی که بر ادبیات ممنوعه توسط دولت تمرکز دارد، ملاقات می‌کند و با او دوست می‌شود: «در این کشور، کتاب‌ها تهدید هستند»، او در صداپیشی می‌گوید. اگرچه او کاملاً ساده‌لوح نیست - پدرش (آرسوندی بنینگ سوارا) روزنامه‌نگاری است که به خوبی با راه‌های دولت آشنا است - اما Laut متوجه می‌شود که نمی‌تواند سیستم‌های سرکوب دولتی خشونت‌آمیز را نادیده بگیرد. در نهایت، او و Kinan به همراه همکارانشان تصمیم می‌گیرند که بحث کافی نیست و به یک جنبش مقاومت دانشجویی فعال‌تر بپیوندند.

آن‌ها به زودی متوجه می‌شوند که این یک بازی نیست و پاسخ سرکوبگرانه دیکتاتوری به فعالیت‌هایشان نیاز دارد که Laut، مانند بسیاری دیگر، نام خود را تغییر دهد و مخفی شود. به تدریج، او از خانواده حامی اما مضطرب خود - کریستین هاکیم، ستاره برجسته فیلم رقیب در جشنواره بوسان «ایبوکو»، نقش مادرش را بازی می‌کند - دور می‌شود و پس از دستگیری‌اش در سال 1998، تمرکز فیلم به تلاش‌های دردناک اما مداوم آن‌ها برای یافتن او یا حداقل برای جمع‌آوری داستانش تغییر می‌کند. به عنوان آسمارا، خواهری که به طور جدی میراث او را به ارث می‌برد، یونیتای سیرگار یک بازی زیبا و با وقار ارائه می‌دهد. اگر فیلم با ناپدید شدن Laut از داستان، نیروی شخصیت او را از دست بدهد، همه کسانی که به او مرتبط هستند نیز همین احساس را دارند.

«دریا نام او را زمزمه می‌کند» به شیوه‌ای ساده اما موثر ساخته شده است، با ویرایش چابک دیندا آماندا که زمان اجرای 134 دقیقه‌ای را به خوبی مدیریت می‌کند و درام را به فیلم‌های بایگانی جذاب واگذار می‌کند. فیلم‌برداری مبهم و غم‌انگیز باتارا گومپار نیز به جذابیت‌های تریلر فیلم کمک می‌کند و اغلب چهره‌ها و بدن‌ها را در استخرهای تاریکی برجسته می‌کند، همانطور که شایسته یک داستان پرتنش و محکم از افرادی است که برای زنده ماندن خود را در سایه‌ها پنهان می‌کنند.

توسط: گای لاج