انتقادها از جانی اینفانتینو هر روز بیشتر می‌شود، اما مخالفان او هنوز نتوانسته‌اند گزینه‌ای جدی و قابل‌اتکا برای جایگزینی‌اش پیدا کنند. در شرایطی که فدراسیون‌های فوتبال اروپا به دنبال شخصیتی با شهرت و نفوذ بین‌المللی هستند، نام چند گزینه احتمالی مطرح شده است. در این میان، یک نام بیش از بقیه جلب توجه می‌کند: دیوید بکام، ستاره سابق فوتبال جهان، که ممکن است به شکلی غیرمنتظره به یکی از بازیگران اصلی این رقابت تبدیل شود.
نشست شورای فیفا برای مخالفان اینفانتینو ناامیدکننده بود. رئیس نهاد حاکم بر فوتبال جهان از پاسخ‌دادن به پرسش‌های حساس خودداری کرد، اما با این حال توانست موقعیت خود را حفظ کند و از این نشست دست بالا را داشته باشد. اینفانتینو برنده اصلی نشست شورای فیفا بود و او بار دیگر با مهارتی شبیه به ترفندهای هودینی، شعبده‌باز مشهور، از موقعیتی دشوار خارج شد.
این نخستین بار بود که او پس از مطرح‌شدن طرح فروش حقوق تجاری جام جهانی به سرمایه‌گذاران، با سرسخت‌ترین مخالفانش دیدار می‌کرد. اتحادیه فوتبال اروپا، یوفا، مجموعه‌ای از پرسش‌های حساس و انتقادی را آماده کرده بود، اما در نهایت پاسخی دریافت نکرد.
اینفانتینو در عوض از شیوه اطلاع‌رسانی خود عذرخواهی کرد و از عملکرد ارتباطی‌اش انتقاد کرد؛ سپس مانند دفعات گذشته تلاش کرد با لحنی دوستانه و آشتی‌جویانه، فضای فوتبال جهان را با خود همراه کند. رویکردی که به باور نویسندگان گزارش، به او کمک می‌کند قدرتش را در رأس فیفا حفظ کند.
اینفانتینو قصد دارد سال آینده برای چهارمین دوره ریاست فیفا انتخاب شود. یوفا و متحدانش در کنفدراسیون فوتبال آمریکای شمالی، مرکزی و حوزه کارائیب (کونکاکاف) مصمم‌اند مانع این اتفاق شوند. با این حال، رئیس سوئیسی فیفا همچنان در حال تقویت نفوذ خود در فوتبال جهان است.
در حال حاضر، او به‌جز فشارهای فدراسیون‌های اروپایی با مانع جدی دیگری روبه‌رو نیست. به همین دلیل، ظهور یک رقیب قدرتمند می‌تواند شرایط را تغییر دهد. مخالفان اینفانتینو همچنان به دنبال چنین فردی هستند، هرچند به نظر می‌رسد کنارزدن او از قدرت روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.
در گزارشی از «اسکای» آلمان گزینه‌های تازه‌ای برای ریاست فیفا مطرح شده‌اند که ورود نام دیوید بکام، همه را شوکه کرد!
برند نویندورف، رئیس فدراسیون فوتبال آلمان (DFB)، پس از نشست ناامیدکننده شورای فیفا گفت: «ما همچنان بر موضع خود پافشاری می‌کنیم. هدف ما این است که فرد دیگری را در رأس فیفا ببینیم. طبیعتاً این موضوع به معنای معرفی یک نامزد رقیب هم هست.»
مهلت معرفی نامزدها ۱۸ نوامبر به پایان می‌رسد. پس از نشست سران فدراسیون‌های فوتبال اروپا در برلین، معیارهای موردنظر برای انتخاب نامزدی که بتواند حمایت اکثریت را به دست آورد، روشن‌تر شده است؛ اما هنوز نامزد نهایی و مورد توافقی معرفی نشده است.
یوفا پس از نشست اضطراری خود در برلین اعلام کرد: «فوتبال جهان به رهبری جدید نیاز دارد؛ شخصیتی مورداحترام و وحدت‌بخش از خانواده فوتبال که از تفکر آینده‌نگر، تجربه مدیریتی و توانایی ایجاد اعتماد میان کنفدراسیون‌ها برخوردار باشد و بدون هیچ‌گونه مصالحه‌ای به توسعه فوتبال، اصلاحات، سلامت مدیریتی و استقلال این ورزش متعهد بماند.»
در این میان، یک عبارت بارها تکرار شده است: شهرت و نفوذ جهانی.
اما چه کسی چنین ویژگی‌هایی دارد و آن‌قدر شناخته‌شده و بانفوذ است که بتواند در رقابت با اینفانتینو توجه‌ها را به خود جلب کند؟
چند گزینه‌ای که در نگاه نخست می‌توانستند رقیب اینفانتینو باشند، پیش‌تر از حضور در این رقابت کنار کشیده‌اند.
الکساندر چفرین، رئیس یوفا، اعلام کرده است که قصد ندارد برای رقابت با اینفانتینو نامزد شود. ناصر الخلیفی، مدیر قطری فعال در فوتبال، نیز بنا بر گزارش‌ها در دسترس نیست. گفته می‌شود ویکتور مونتالیانی، رئیس کونکاکاف، هم تمایلی به این رقابت ندارد. او مانند چفرین ترجیح می‌دهد در سمت فعلی خود باقی بماند و برای انتخاب مجدد تلاش کند.
نویندورفدر زوریخ گفت: «ما به شخصیتی درستکار نیاز داریم که بتوان انتظار داشت اعتبار ازدست‌رفته این سازمان را بازگرداند؛ اعتباری که بدون تردید آسیب دیده است. اگر چنین فردی پیدا شود، فکر می‌کنم بحث‌ها وارد مرحله کاملاً متفاوتی خواهد شد و شتاب تازه‌ای خواهد گرفت. ما هم انتظار داریم چنین اتفاقی رخ دهد.»
فرناندو کارو، مدیر اجرایی باشگاه بایر لورکوزن، نیز خواستار انتخاب رئیس جدیدی برای فیفا شده و ابراز امیدواری کرده است که رقیبی قدرتمند در برابر اینفانتینو قرار بگیرد.
در همین شرایط، نام آرسن ونگر، سرمربی سابق آرسنال، ناگهان در رسانه‌های بریتانیا مطرح شد. ونگر که از سال ۲۰۱۹ به‌عنوان مدیر توسعه جهانی فوتبال فیفا فعالیت می‌کند، همکاری نزدیکی با اینفانتینو داشته است. با این حال، گفته می‌شود برخی چهره‌های بانفوذ فوتبال اروپا او را گزینه مطلوب خود برای ریاست فیفا می‌دانند.
اما آیا ونگر واقعاً حاضر است در انتخاباتی رقابتی مقابل اینفانتینو قرار بگیرد؟
این موضوع چندان روشن نیست. از یک سو، او به‌خوبی از قدرت و نفوذ اینفانتینو آگاه است و از سوی دیگر، خودش بخشی از مجموعه مدیریتی فعلی فیفاست. بنابراین این پرسش مطرح می‌شود که آیا او می‌تواند نماد معتبری برای آغاز دوره‌ای جدید در این سازمان باشد؟
ونگر پیش‌تر از طرح ناموفق اینفانتینو برای ورود سرمایه‌گذاران فاصله گرفت و حتی ناچار شد به‌صورت علنی درباره نقش خود در آن توضیح دهد.
او گفته بود: «من در این طرح مشارکتی نداشتم و نخستین بار از طریق رسانه‌ها از این موضوع مطلع شدم. تصمیم برای کنارگذاشتن این پروژه کاملاً ضروری بود و هیچ اختلاف‌نظری درباره آن وجود نداشت.»
با این حال، هنوز مشخص نیست که مدیر توسعه جهانی فوتبال فیفا حاضر باشد برای رقابت انتخاباتی با رئیس خود، موقعیتش را به خطر بیندازد.
روزنامه تایمز گزارش داده بود که از ونگر ۷۶ ساله به‌عنوان نامزدی احتمالی به‌طور جدی استقبال می‌شود و برخی افراد در تلاش‌اند او را به حضور در این رقابت متقاعد کنند.
در مقابل، گاردین گزارش داده است که پیشنهادهایی مانند ونگر یا میشل کانگ، سرمایه‌گذار میلیاردر حوزه فوتبال زنان و مالک باشگاه المپیک لیون، پیش‌تر با مخالفت روبه‌رو شده‌اند.
پرسش دیگری نیز مطرح است: نامزد رقیب اینفانتینو باید از کدام قاره انتخاب شود؟
آفریقا؟ آمریکای جنوبی؟ آیا اسطوره‌هایی مانند جورج وه‌آ، ستاره سابق فوتبال لیبریا، یا رونالدینیو، اسطوره فوتبال برزیل، می‌توانند وارد این رقابت شوند؟
به باور نویسندگان گزارش، شانس چنین گزینه‌هایی احتمالاً محدود خواهد بود. آن‌ها معتقدند کشورهای این دو قاره در مجموع از اینفانتینو و رویکرد او حمایت می‌کنند. این کشورها برای پیشبرد منافع خود، که به اعتقاد آن‌ها عمدتاً جنبه مالی دارد، لزوماً به نامزدی از میان چهره‌های خودشان نیاز ندارند.
این گزارش همچنین استدلال می‌کند که فیفا در دوران ریاست اینفانتینو به سازمانی تبدیل شده که تمرکز زیادی بر حداکثرسازی درآمد دارد و گروه‌های مختلفی از این وضعیت منتفع می‌شوند. به باور نویسندگان، این موضوع درباره کشورهای عربی نیز صدق می‌کند؛ بنابراین احتمال ظهور رقیبی جدی از آن منطقه هم پایین ارزیابی شده است.
در نتیجه، اروپا تنها قاره‌ای باقی می‌ماند که از نفوذ سیاسی لازم برای سازمان‌دهی یک رقابت جدی با اینفانتینو برخوردار است. چفرین از این رقابت کنار کشیده است. وضعیت ونگر نیز همچنان نامشخص است.
با توجه به معیارهایی که برای نامزد مطلوب مطرح شده، از نگاه نویسندگان شاید تنها یک نام دیگر باقی مانده باشد؛ شخصیتی که تا همین اواخر تقریباً در گمانه‌زنی‌های عمومی جایی نداشت: دیوید بکام.
اسطوره فوتبال انگلیس از شهرت و نفوذ بین‌المللی برخوردار است؛ همان ویژگی‌ای که مقام‌های اروپایی بر آن تأکید دارند.
بکام در دوران بازیگری خود در منچستریونایتد و رئال مادرید به یک ستاره جهانی تبدیل شد. ازدواج او با ویکتوریا بکام، خواننده سابق گروه اسپایس گرلز، نیز بر شهرت و جذابیت رسانه‌ای خانواده او افزوده است.
با این حال، آنچه بیش از همه اهمیت دارد، شبکه ارتباطی گسترده او در فوتبال جهان و نقشی است که در شکل‌گیری و توسعه باشگاه اینتر میامی ایفا کرده است.
بکام در آسیا نیز چهره‌ای شناخته‌شده و محبوب به شمار می‌رود؛ بخشی از این محبوبیت به سفرهای متعدد او به چین بازمی‌گردد. برای نمونه، از مارس ۲۰۱۳ به‌عنوان سفیر فوتبال پایه چین و لیگ برتر فوتبال حرفه‌ای این کشور فعالیت کرده است.
این اسطوره انگلیسی پیش‌تر نیز از منتقدان فیفا بوده است. او در سال ۲۰۱۵، رسوایی‌های فساد در این سازمان را «منزجرکننده» توصیف کرد.
از سوی دیگر، ثروت بسیار زیاد بکام باعث می‌شود کمتر این نگرانی مطرح باشد که او برای منافع مالی شخصی و بهره‌برداری از منابع فیفا وارد این رقابت شود. مهم‌تر از آن، او از نظر مالی توانایی حمایت از یک کارزار انتخاباتی علیه اینفانتینو را نیز دارد.
به بیان دیگر، بکام ترکیبی از سابقه درخشان ورزشی، موفقیت مدیریتی و ارتباطات گسترده بین‌المللی را در اختیار دارد. به باور نویسندگان، این ویژگی‌ها می‌تواند او را به رقیبی جدی برای اینفانتینو تبدیل کند؛ رئیس فعلی فیفا که در حال حاضر ظاهراً با رقیبی معتبر و قطعی روبه‌رو نیست.
بر اساس روایت‌هایی که به‌صورت غیررسمی میان مقام‌های فوتبال در محافل و لابی هتل‌ها نقل می‌شود، اگر از بکام درخواست شود که نامزد شود، ممکن است این پیشنهاد را بپذیرد.
سر دیوید بکام؛ او پیش‌تر لقب شوالیه را دریافت کرده است. شاید اکنون فرصت آن را داشته باشد که آینده فوتبال جهان را نیز تغییر دهد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: