برای اولین دوره حضورش در مقام مدیر هنری جشنواره فیلم الجونه مصر، اندرو محسن می‌خواهد دامنه توجه به فیلم‌ها و فیلمسازانی را که در سواحل دریای سرخ به نمایش در می‌آیند، گسترش دهد. محسن تاکید می‌کند که «کشف» قلب این چشم‌انداز است که بر اساس جایگاه تثبیت‌شده جشنواره به عنوان ویترینی برای برندگان جوایز و آثار برجسته از کن، ونیز و برلین ساخته شده است، در حالی که تاکید بیشتری بر فیلمسازان نوظهور و فیلم‌هایی دارد که ممکن است در غیر این صورت از توجه دور بمانند.
این تحولی است و نه گسستی با گذشته الجونه. محسن که جانشین ماریان خوری شده و پیش از این به عنوان مدیر برنامه‌ریزی در سال ۲۰۲۳ به تیم برنامه‌ریزی الجونه پیوسته بود، قصد دارد پیوندهای جشنواره را با فیلمسازان عرب که هنوز در حال توسعه پروفایل بین‌المللی هستند، عمیق‌تر کند و ارتباطات قوی‌تری با فیلمسازان سراسر آفریقا ایجاد کند، جایی که کمبود نسبی آثار در جشنواره‌های بین‌المللی، رقابت برای پروژه‌ها را به ویژه شدید کرده است.
او به Variety می‌گوید: «ما در تلاش هستیم تا توجه‌ها را به فیلم‌هایی جلب کنیم که پوشش یکسانی نداشته‌اند یا فیلم‌هایی که احساس می‌کنیم مخاطبان ما باید ببینند.»
محسن خاطرنشان می‌کند که جشنواره‌های بزرگ می‌توانند حدود صد فیلم در سال به نمایش بگذارند، اما اغلب برندگان جوایز و کارگردانان سرشناس هستند که در گفتمان بین‌المللی باقی می‌مانند، در حالی که دیگران به فراموشی سپرده می‌شوند.
محسن که منتقد فیلم سابق است، از زمان آغاز جشنواره در سال ۲۰۱۷ در الجونه حضور داشته است. او می‌خواهد جشنواره را به عنوان یک نقطه ملاقات برای فیلمسازان عرب و صنعت بین‌المللی تثبیت کند و انتخاب فیلم‌های خود را با CineGouna، بخش توسعه صنعت و استعداد خود، هماهنگ کند.
به طور داخلی، این به معنای همکاری نزدیک‌تر بخش‌های مختلف جشنواره است. محسن از یک «آشپزخانه باز» بین آنها صحبت می‌کند که در آن تیم‌ها اطلاعاتی را در مورد فیلمسازان، پروژه‌ها و مهمانانی که می‌توانند با بخش‌های مختلف شبکه رو به رشد الجونه ارتباط برقرار کنند، تبادل می‌کنند.
این تلاش به ویژه برای سینمای عرب مهم شده است. محسن می‌گوید که سال گذشته الجونه تنها یک فیلم عرب غیر مصری در بخش رقابتی داستان‌گویی و یک فیلم در بخش مستند داشت که کمترین میزان حضور سینمای منطقه‌ای از زمان آغاز جشنواره بوده است.
رقابت در سطح صنعت برای فیلم‌ها، به ویژه برای نمایش اول جهانی یا منطقه‌ای، بخشی از چالش است. محسن می‌گوید: «ما تمام تلاش خود را می‌کنیم تا درها را بررسی کنیم و ببینیم چگونه می‌توانیم ارتباط خود را با فیلمسازان گسترش دهیم.»
پروژه‌های مورد حمایت سایر جشنواره‌ها و صندوق‌ها ممکن است با تعهدات نمایش اول همراه باشند، بنابراین الجونه با سرمایه‌گذاری از طریق برنامه تامین مالی خود و رویکرد زودهنگام به فیلمسازان، واکنش نشان داده است.
محسن دامنه برنامه‌ریزی را نیز گسترش می‌دهد. سینمای ژانری امسال حضور پررنگ‌تری دارد که او می‌گوید منعکس‌کننده اهمیت رو به رشد آن در جشنواره‌های بین‌المللی بزرگ است. یک جریان دیگر نیز در انتخاب‌ها پدیدار شده است، اگرچه به طور صریح طراحی نشده است: ترس، چه در درون خانواده‌ها، تحت رژیم‌های سیاسی، یا از طریق اضطراب‌ها و واقعیت‌های دشواری که شخصیت‌ها خود با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.
محسن به فیلم «سه هفته بعد» اثر می روسلاو ترزیچ، که مطالعه‌ای در مورد دانشجویان صرب است که با عواقب خودکشی یکی از همکلاسی‌های خود دست و پنجه نرم می‌کنند، به عنوان یکی از فیلم‌هایی که در آن این اضطراب به تدریج شکل می‌گیرد، اشاره می‌کند. او می‌گوید: «هنگام تماشای فیلم احساس راحتی نمی‌کنید، انگار چیزی در حال رخ دادن است، اما نمی‌توانید آن را درک کنید.» او می‌افزاید: «به نظر من این موضوع با آنچه که امروزه در جهان می‌گذرد، همخوانی دارد.»
یکی دیگر از اضافات، CineGouna Series به رهبری فیلمنامه‌نویس مصری مریم نعوم است که گسترشی از بخش صنعت به یک رسانه محبوب‌تر است، هم در منطقه و هم در صنعت سرگرمی بین‌المللی گسترده‌تر. محسن این حرکت را با مصر، که صنعت تلویزیونی آن برای مدت طولانی مخاطبان سراسر جهان عرب را با محتوای روی صفحه تامین کرده است، هماهنگ می‌داند. او می‌گوید: «سریال‌ها همیشه در حال رخ دادن هستند، همیشه در حال فروش هستند.» بنابراین ما بسیار قوی هستیم. برای محسن، این قدرت فرصتی را برای الجونه فراهم می‌کند تا در حوزه‌ای که در جشنواره‌های منطقه‌ای نسبتاً کم‌نماینده است، سرمایه‌گذاری کند.
گسترش به سریال‌ها بخشی از تلاش گسترده‌تر برای مفید ساختن الجونه برای سازندگان فراتر از صرفاً نمایش کار آنها است. محسن معتقد است که این به معنای ارائه مواردی است که جشنواره می‌تواند به فیلمسازان در حال پیمایش در یک مدار بین‌المللی شلوغ ارائه دهد. «اگر به دنبال نمایش، ارتباط و واکنش مخاطبان به فیلم خود هستید، ما می‌توانیم همه اینها را ارائه دهیم.»
وقتی از فیلمسازانی که بیشتر دوست دارد به الجونه بیاورد سوال شد، محسن دو نام را در فهرست آرزوهای خود دارد: گی‌یرمو دل تورو و پارک چان-ووک در هیئت داوران جشنواره، برگزاری یک کلاس استاد یا صرفاً شرکت در جشنواره. او می‌گوید: «دو رویای من.»
نوشته: Essie Assibu
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: