کشف مار غول‌پیکر ۱۵ متری در هند؛ رقیب تیتانوبوآ

به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ساینس دیلی، یک مار یزرگ ماقبل تاریخ که در هند کشف شده است، ممکن است با بزرگترین مار شناخته شده تاکنون رقابت کند. این غول ۴۷ میلیون ساله که «واسوکی» نام دارد، می‌توانست تا ۱۵ متر طول داشته باشد و آن را با تیتانوبوآ افسانه‌ای قابل مقایسه می‌کند. دانشمندان معتقدند که بدن عظیم آن، آن را به یک شکارچی کمین‌کننده و کندرو، شبیه به یک آناکوندای مدرن، تبدیل کرده بود.

این کشف قابل توجه از فسیل‌های کشف شده در گجرات، غرب هند، به دست آمده است. محققان تخمین می‌زنند که واسوکی بین ۱۰.۹ تا ۱۵.۲ متر (۳۶ و ۵۰ فوت) طول داشته است، اگرچه اندازه دقیق آن هنوز مشخص نیست. بدن عظیم و تاریخ تکامل غیرمعمول آن، نگاهی اجمالی به زمانی ارائه می‌دهد که مارهای غول‌پیکر در مناظر گرم و گرمسیری هند باستان ساکن بودند.

فسیل‌های مار غول‌پیکر در هند کشف شد

«دیباجیت داتا» و «سونیل باجپای» از موسسه فناوری هند (رورکی)، این گونه را از فسیل‌های کشف شده در معدن لیگنیت پاناندرو در کوچ، گجرات شناسایی کردند. بقایای این مار به ائوسن میانی مربوط می‌شود؛ دوره‌ای تقریباً ۴۷ میلیون سال پیش، زمانی که آب و هوای زمین به طور قابل توجهی گرمتر از امروز بود.

محققان ۲۷ مهره فسیل شده را بررسی کردند؛ استخوان‌های منفردی که ستون فقرات مار را تشکیل می‌دهند. بسیاری از آنها به طرز چشمگیری حفظ شده بودند و برخی در چیدمان اصلی خود به هم متصل باقی مانده بودند. به نظر می‌رسد استخوان‌ها متعلق به یک حیوان کاملاً بالغ بوده‌اند.

این گونه به افتخار واسوکی، مار افسانه‌ای مرتبط با شیوا (خدای هندو) که به طور سنتی با ماری پیچیده شده به دور گردنش تصویر می‌شود، «واسوکی ایندیکوس» نامگذاری شد. بخش دوم نام به هند اشاره دارد؛ جایی که فسیل‌ها کشف شدند.

این مار ماقبل تاریخ چقدر بزرگ بود؟

اگرچه دانشمندان اسکلت کاملی را بازیابی نکردند، اما ستون فقرات حفظ شده سرنخ‌های مهمی در مورد نسبت‌های عظیم مار ارائه می‌دهد.

هر مهره بین ۳۷.۵ تا ۶۲.۷ میلی‌متر (۱.۴۸ و ۲.۴۷ اینچ) طول و بین ۶۲.۴ تا ۱۱۱.۴ میلی‌متر (۲.۴۶ و ۴.۳۹ اینچ) عرض داشت. شکل غیرمعمول و پهن آنها نشان می‌دهد که واسوکی دارای بدنی ضخیم و استوانه‌ای بوده که قادر به تحمل وزن فوق‌العاده‌ای بوده است.

محققان برای تخمین طول کل آن، استخوان‌های فسیل‌شده را با مهره‌های مارهای زنده‌ای که طول بدنشان مشخص است، مقایسه کردند. دو روش مختلف، تخمین‌هایی از ۱۰.۹ تا ۱۲.۲ متر (۳۶ تا ۴۰ فوت) و ۱۴.۵ تا ۱۵.۲ متر (۴۸ تا ۵۰ فوت) ارائه دادند.

این اندازه‌گیری‌ها، واسوکی را در میان بزرگترین مارهایی که تاکنون شناسایی شده‌اند، قرار می‌دهد. طول تخمینی آن با تیتانوبوآ، مار غول‌پیکری که تقریباً ۶۰ میلیون سال پیش در کلمبیای فعلی زندگی می‌کرد و تصور می‌شود به حدود ۱۳ متر (۴۳ فوت) رسیده باشد، برابری می‌کند.

با این حال، محققان هشدار می‌دهند که محاسبات آنها شامل عدم قطعیت قابل توجهی است. روش‌های مختلف می‌توانند تخمین‌های اساساً متفاوتی ایجاد کنند، به‌ویژه هنگامی که دانشمندان باید یک حیوان منقرض‌شده را با استفاده از یک ستون فقرات ناقص بازسازی کنند. هنوز مشخص نیست که آیا واسوکی واقعاً از نظر طول از تیتانوبوآ فراتر رفته است یا خیر.

یک شکارچی عظیم که احتمالاً توسط کمین شکار می کرده است

با وجود جثه ترسناکش، واسوکی احتمالاً شکارچی سریع یا چابکی نبوده است.

محققان معتقدند که بدن عظیم و ساختار مهره‌ای متمایز آن، حرکت نسبتاً آهسته را ترجیح می‌داد. این مار به جای تعقیب فعال طعمه، ممکن است به تاکتیک‌های کمین متکی بوده و تا زمانی که حیوان دیگری در فاصله حمله قرار گیرد، پنهان می‌ماند.

رفتار شکار آن می‌تواند شبیه آناکونداهای مدرن و پیتون‌های بزرگ باشد که می‌توانند از طریق انقباض، طعمه را مغلوب کنند. این مارها از بدن‌های عضلانی خود برای سفت شدن به دور حیوانات اسیر شده استفاده می‌کنند و تا زمانی که طعمه بمیرد، در گردش خون اختلال ایجاد می‌کنند.

دانشمندان گمان می‌کنند که واسوکی ممکن است به روش مشابهی شکار می‌کرده است؛ با این حال، رژیم غذایی و رفتار شکار دقیق آن را نمی‌توان از فسیل‌های باقی مانده تعیین کرد.

آناتومی آن همچنین نشان می‌دهد که این مار ممکن است بیشتر وقت خود را در خشکی یا در محیط‌های کم‌عمق و باتلاقی گذرانده باشد، نه اینکه منحصراً در آب زندگی کند. چشم‌انداز باستانی اطراف محل فسیل شامل تالاب‌ها و مرداب‌هایی بود که می‌توانستند زیستگاه مناسبی برای یک شکارچی کمین‌ کننده‌ بزرگ فراهم کنند.

آب و هوای گرم هند باستان ممکن است به رشد عظیم مارها کمک کرده باشد

این کشف همچنین سوالاتی را مطرح می‌کند در مورد اینکه چرا برخی از مارهای ماقبل تاریخ به اندازه‌هایی بسیار فراتر از اکثر گونه‌های زنده‌ امروزی رسیده‌اند.

در طول ائوسن میانی، منطقه‌ای که واسوکی در آن زندگی می‌کرد، شرایط گرمسیری را تجربه کرد و میانگین دما تقریباً ۲۸ درجه سانتیگراد (۸۲ درجه فارنهایت) تخمین زده شد.

مارها حیواناتی خونسرد هستند، به این معنی که برای تنظیم دمای بدن خود به شدت به منابع خارجی گرما وابسته هستند. محیط‌های گرم می‌توانند از فعالیت، هضم و رشد خزندگان بزرگ پشتیبانی کنند که به طور بالقوه به توضیح اینکه چرا مارهای فوق‌العاده بزرگ در برخی از دوره‌های گرم‌تر زمین ظاهر شدند، کمک می‌کند.

با این حال، دما به تنهایی تعیین نمی‌کند که یک مار چقدر می‌تواند بزرگ شود. در دسترس بودن غذا، زیستگاه مناسب، تاریخچه تکاملی و سایر عوامل محیطی نیز بر اندازه بدن تأثیر می‌گذارند.

تبار گمشده‌ای از مارهای غول‌پیکر که در قاره‌ها پراکنده شده‌اند

واسوکی، فراتر از اندازه خارق‌العاده‌اش، شواهدی از شاخه‌ای باستانی از تکامل مارها ارائه می‌دهد.

این گونه متعلق به خانواده Madtsoiidae است؛ خانواده‌ای منقرض‌شده از مارها بود که تقریباً ۱۰۰ میلیون سال، از اواخر کرتاسه تا اواخر پلیستوسن، زنده ماندند. اعضای این گروه مناطقی از جمله هند، آفریقا، اروپا، آمریکای جنوبی و استرالیا را اشغال کردند.

برخلاف آناکونداها و پیتون‌های امروزی، واسوکی نماینده یک تبار تکاملی جداگانه در این خانواده منقرض‌شده بود.

با حرکت هند به سمت شمال و برخورد آن با آسیا حدود ۵۰ میلیون سال پیش، تغییر ارتباطات جغرافیایی ممکن است به این مارها اجازه داده باشد تا در طول ائوسن، تقریباً ۵۶ تا ۳۴ میلیون سال پیش، در جنوب اوراسیا، از جمله جنوب اروپا، و در نهایت در آفریقا پراکنده شوند.

اکتشافات فسیلی بعدی، جهانی باستانی پر از مار را آشکار می‌کند

در مطالعه‌ای که در مجله دیرینه‌شناسی منتشر شد، داتا و باجپای، مارهای فسیلی دیگری را از رسوبات ائوسن در غرب هند توصیف کردند. یافته‌های آنها، جامعه‌ای شگفت‌آور و متنوع از خزندگان باستانی، از جمله مارهای آبزی، یکی دیگر از اعضای بزرگ خانواده مادتسویید، و سایر گروه‌های مار منقرض شده را نشان داد.

در میان این اکتشافات، پتروسفنوس راننسیس، یک گونه مار آبزی باستانی، وجود داشت که به درک دانشمندان از چگونگی تکامل و گسترش این خزندگان می‌افزاید.

محققان همچنین مار مادتسویید دیگری را شناسایی کردند که به نظر می‌رسد در یک محیط باتلاقی با واسوکی زندگی می‌کرده است. این نشان می‌دهد که این شکارچی غول‌پیکر، بخشی از یک جامعه وسیع‌تر از مارها بوده که نقش‌های اکولوژیکی متفاوتی را ایفا می‌کردند، نه یک موجود عجیب و غریب تکاملی مجزا.

شواهد حاصل از رسوبات فسیلی نشان می‌دهد که برخی از این مارها در محیط‌های جزر و مدی زندگی می‌کردند، در حالی که برخی دیگر در باتلاق‌ها و مرداب‌ها ساکن بودند. این اکتشافات در کنار هم، تصویر دقیق‌تری از اکوسیستم‌های پیچیده‌ای که ده‌ها میلیون سال پیش در هند وجود داشته است، ترسیم می‌کنند.

آنچه آناکونداهای مدرن درباره مارهای غول‌پیکر فاش می‌کنند

محققانی که مهره‌های فسیل‌شده آناکوندا از ونزوئلا را بررسی کردند، دریافتند که این مارهای عظیم‌الجثه تقریباً ۱۲.۴ میلیون سال پیش به بدن‌های بزرگی تکامل یافته بودند. آناکونداهای باستانی به طول تخمینی حدود ۵.۲ متر (۱۷ فوت) رسیده‌اند که با اندازه بسیاری از آناکونداهای زنده قابل مقایسه است.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که آناکونداها حتی با تغییر آب و هوا و اکوسیستم‌ها، اندازه چشمگیر خود را برای میلیون‌ها سال حفظ کرده‌اند. آنها همچنین نشان می‌دهند که مارهای ماقبل تاریخ لزوماً به دلیل گرم‌تر بودن سیاره، بزرگتر نشده‌اند.

اگرچه آناکونداها از نظر تکاملی با واسوکی متمایز هستند، اما این تحقیق مقایسه مفیدی برای درک چگونگی غول‌پیکر شدن دودمان‌های مختلف مار و سازگاری با محیط‌هایشان ارائه می‌دهد.

برای واسوکی، داستان کامل هنوز ناقص است. اندازه، ظاهر و رفتار دقیق آن هنوز نامشخص است، اما شواهد فسیلی آن را به عنوان نمونه‌ای خارق‌العاده از غول‌پیکری ماقبل تاریخ معرفی می‌کند.

این مار باستانی، همراه با اکتشافات بعدی از همان منطقه، به دانشمندان کمک می‌کند تا دنیای عمدتاً فراموش‌شده‌ای را بازسازی کنند که در آن مارهای عظیم‌الجثه مناظر گرمسیری هند را اشغال کرده بودند.