آیا قرار بود همه‌چیز این‌گونه به پایان برسد؟ کریستیانو رونالدو، بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال پرتغال که این تیم را در سال ۲۰۱۶ به قهرمانی اروپا رساند و در دوران درخشان باشگاهی خود پنج بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و پنج توپ طلا به دست آورد، روز چهارشنبه اردوی پرتغال را ترک کرد و آینده ملی او در هاله‌ای از ابهام قرار گرفت.
رونالدوی ۴۱ ساله گفته که در زمان مناسب درباره دلایل ترک اردو، حقیقت را به مردم پرتغال خواهد گفت. چند ساعت پیش از آن، ژرژ ژسوس، سرمربی پرتغال، تأکید کرده بود که هیچ مشکلی وجود ندارد، اما پذیرفته بود که در مدیریت نقش رونالدو در پیروزی ۲-۱ یکشنبه مقابل نروژ مرتکب اشتباهاتی شده است؛ دیداری که رونالدو در آن روی نیمکت نشست و فرصت بازی پیدا نکرد.
تا زمانی که رونالدو خودش درباره این اتفاق صحبت نکند، تنها می‌توان درباره انگیزه او و اینکه آیا این اتفاق به معنای انجام آخرین بازی ملی‌اش بوده است یا نه، گمانه‌زنی کرد. با این حال، پایان پرتنش دوران ملی رونالدو، که در آن با ۱۴۶ گل رکورددار گلزنی تاریخ فوتبال مردان در رده ملی است، چندان هم غافلگیرکننده نیست.
مدیریت دوران گذار زمانی که سطح عملکرد یک ابرستاره پا به سن گذاشته افت می‌کند، هرگز آسان نیست و نقش و تأثیر رونالدو در تیم ملی پرتغال، چه مثبت و چه منفی، اکنون برای سومین تورنمنت بزرگ متوالی، پس از جام جهانی ۲۰۲۲، یورو ۲۰۲۴ و رقابت‌های ۲۰۲۶، به موضوع بحث تبدیل شده است.
رونالدو در طول دوران حرفه‌ای ۲۵ ساله خود بارها با مربیان، هم‌تیمی‌ها و مدیران باشگاهی وارد اختلاف‌هایی شده که به تیتر رسانه‌ها تبدیل شده‌اند. در حالی که منتظریم جدیدترین جنجال پیرامون او مشخص شود، نگاهی داریم به برخی از مهم‌ترین نمونه‌های قبلی.
تلاش رونالدو برای ترک منچستریونایتد و پیوستن به رئال مادرید در آن تابستان به یکی از جنجالی‌ترین مقاطع دوران حرفه‌ای او تبدیل شد؛ زمانی که او از اظهارات سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا، حمایت کرد. بلاتر نگه داشتن بازیکنی در یک باشگاه برخلاف میل او را با «برده‌داری مدرن» مقایسه کرده بود.
رونالدو در گفت‌وگو با شبکه TV۱ پرتغال گفت: «این درست است. من با چیزی که رئیس فیفا گفت موافقم. می‌دانم چه می‌خواهم و چه چیزی دوست دارم. باید ببینیم چه اتفاقی می‌افتد. نمی‌دانم فصل آینده را کجا آغاز خواهم کرد.»
رونالدو پس از پنج سال موفقیت در اولدترافورد آماده جدایی بود، اما منچستریونایتد موضع خود را تغییر نداد. به همین دلیل، ستاره پرتغالی مجبور شد یک فصل دیگر صبر کند تا سرانجام انتقال مورد نظرش به سانتیاگو برنابئو انجام شود.
رونالدو در جریان پیروزی یک بر صفر منچستریونایتد مقابل ساندرلند در اولدترافورد، ناگهان زمین را ترک کرد و مستقیماً راهی تونل ورزشگاه شد. یونایتد برای لحظاتی با ۱۰ بازیکن به بازی ادامه داد و کادر فنی مجبور شد برای یک تعویض غیرمنتظره وارد عمل شود.
سر الکس فرگوسن از رونالدو دفاع کرد و گفت ضربه‌ای به لگنش خورده است. فرگوسن همچنین توضیح داد زمانی که رونالدو به درمان فوری نیاز داشته، نیازی نبوده به نیمکت بیاید. با این حال، مشخص بود بازیکنی که همان هفته نخستین توپ طلای خود را به دست آورده بود، بیش از گذشته آماده نشان دادن نارضایتی خود در زمین است.
واکنش رونالدو به یک تعویض دیگر، این بار در فضای ملتهب دربی منچستر، نشانه دیگری از افزایش نارضایتی او از شرایط موجود بود.
رونالدو با یک ضربه آزاد در دقیقه ۱۸ منچستریونایتد را مقابل منچسترسیتی پیش انداخت؛ گلی که نخستین گل در پیروزی ۲-۰ یونایتد بود. اما زمانی که فرگوسن در دقیقه ۶۰ تصمیم گرفت او را با پل اسکولز تعویض کند، رونالدو به‌شدت عصبانی شد. او چند دقیقه روی نیمکت سرش را با ناراحتی تکان داد و به شکلی کاملاً علنی نارضایتی خود را نشان داد. آن گل در نهایت آخرین گل رونالدو برای منچستریونایتد تا ۱۲ سال بعد بود.
سه سال پس از انتقال رونالدو به رئال مادرید، نشانه‌های تازه‌ای از نارضایتی او ظاهر شد. رونالدو در پیروزی ۳-۰ رئال مادرید مقابل گرانادا دو گل به ثمر رساند، اما خبری از جشن گل نبود. او هیچ‌کدام از دو گل خود را جشن نگرفت و اظهارات مبهمش پس از مسابقه نیز به شایعات درباره نارضایتی او دامن زد.
رونالدو گفت: «به خاطر یک موضوع حرفه‌ای ناراحتم و باشگاه از آن خبر دارد. به همین دلیل گل‌هایم را جشن نمی‌گیرم، چون خوشحال نیستم. افراد اینجا می‌دانند چرا.»
ستاره پرتغالی حاضر نشد درباره دلیل ناراحتی‌اش توضیح بیشتری بدهد و علت واقعی این وضعیت نیز هرگز به‌طور رسمی مشخص نشد. رونالدو بعدها تأکید کرد که مشکل مالی نیست، اما قرارداد جدید و قابل توجهی که یک سال بعد امضا کرد، احتمالاً در پایان دادن به این ماجرا بی‌تأثیر نبود.
رونالدو و ژوزه مورینیو در ابتدای همکاری خود در رئال مادرید رابطه نزدیکی داشتند، اما این رابطه در پایان فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲، که آخرین فصل حضور مورینیو در برنابئو بود، رو به تیرگی رفت.
درگیری در رختکن پس از بازی کوپا دل‌ری مقابل والنسیا در ژانویه، آغاز پایان رابطه این دو بود. چند ماه بعد، مورینیو که در بازی‌های پایانی فصل رونالدو را از ترکیب کنار گذاشته بود، پس از جدایی از رئال مادرید و بازگشت به چلسی، در برنامه تلویزیونی پونتو پلوتا گفت: «کریستیانو رونالدو فکر می‌کند همه‌چیز را می‌داند.»
رافائل بنیتس تنها شش ماه سرمربی رئال مادرید بود. او در ژوئن ۲۰۱۵ جای کارلو آنچلوتی را گرفت، اما ژانویه سال بعد از سمت خود برکنار شد. در همین مدت کوتاه، رابطه بنیتس با رونالدو زیر ذره‌بین قرار گرفت. شایعاتی درباره نارضایتی رونالدو از رویکرد تاکتیکی سرمربی اسپانیایی مطرح شد و تعریف و تمجیدهای صریح او از آنچلوتی، احتمالاً شرایط را برای بنیتس دشوارتر کرد.
رونالدو آنچلوتی را «شخصی باورنکردنی» و «مربی فوق‌العاده» توصیف کرد و گفت دوست دارد دوباره با او کار کند. او حتی در اظهارنظری صمیمانه‌تر، آنچلوتی را «خرس بزرگ» خطاب کرد.
بنیتس تأکید کرد که او و رونالدو همچنان در حال سازگار شدن با یکدیگر هستند، اما فرصت چندانی برای این سازگاری باقی نماند؛ یک ماه بعد، بنیتس اخراج شد.
پس از ۹ سال حضور در رئال مادرید، رونالدو در سال ۲۰۱۸ به یوونتوس رفت. سه سال بعد اما بار دیگر در آستانه جدایی قرار گرفت. رونالدو در نخستین بازی یوونتوس در فصل ۲۰۲۲-۲۰۲۱ سری آ مقابل اودینزه که با تساوی ۲-۲ به پایان رسید، روی نیمکت قرار گرفت. گزارش‌ها حاکی از آن بود که خود رونالدو درخواست کرده بازی را از ابتدا آغاز نکند.
یوونتوس همچنان تأکید داشت که این مهاجم در تیم باقی خواهد ماند و رونالدو نیز پیش‌تر شایعات مربوط به بازگشتش به رئال مادرید را «بی‌احترامی» خوانده بود. با این حال، تنها یک هفته بعد، رونالدو در روز پایانی نقل‌وانتقالات به منچستریونایتد بازگشت؛ در حالی که پیش از آن به‌شدت با انتقال به منچسترسیتی مرتبط شده بود.
اگر در این سال‌ها یک نکته درباره رونالدو کاملاً مشخص شده باشد، این است که او علاقه چندانی به تعویض شدن ندارد. رالف رانگنیک، سرمربی موقت منچستریونایتد، زمانی که قصد داشت در دیدار مقابل برنتفورد از برتری ۲-۰ تیمش محافظت کند، تصمیم گرفت رونالدو را از زمین خارج و هری مگوایر را وارد بازی کند و همزمان سیستم تیم را به سه مدافع تغییر دهد.
رونالدو از این تصمیم تاکتیکی راضی نبود و هنگام خروج از زمین کت خود را روی زمین انداخت. پس از آن، رانگنیک مجبور شد با او صحبت کند. سرمربی آلمانی درباره واکنش رونالدو گفت: «طبیعی بود» و اضافه کرد: «به او گفتم شاید وقتی خودت سرمربی شدی، همین تصمیم را بگیری.»
در نهایت، نتیجه نیز از تصمیم رانگنیک حمایت کرد و یونایتد بازی را ۳-۱ برد.
یک ماه بعد، رانگنیک مجبور شد ادعاهای مربوط به اختلاف میان رونالدو و هری مگوایر را «کاملاً مزخرف» توصیف کند. گفته می‌شد موضوع اصلی اختلاف، بازوبند کاپیتانی منچستریونایتد است و مگوایر احساس می‌کند نفوذ گسترده رونالدو در رختکن، به‌ویژه میان بازیکنان جوان، جایگاه او را تهدید کرده است.
رانگنیک تلاش کرد این شایعات را رد کند و گفت: «من هرگز با هیچ بازیکنی درباره احتمال تغییر کاپیتان صحبت نکرده‌ام.» او تأکید کرد مگوایر تا پایان فصل همچنان کاپیتان تیم خواهد بود.
پس از شروع فصلی که تعداد گل‌های رونالدو کاهش یافته بود و اریک تن‌هاخ نیز جایگاه او در ترکیب اصلی را گرفته بود، نارضایتی ستاره پرتغالی سرانجام در ۲۱ اکتبر به اوج رسید. رونالدو در دیدار مقابل تاتنهام حاضر نشد به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شود، به سمت تونل رفت و پیش از سوت پایان، اولدترافورد را ترک کرد. او در دیدار دوستانه پیش‌فصل مقابل رایو وایکانو نیز اقدامی مشابه انجام داده بود.
جدایی رونالدو از منچستریونایتد سرانجام با مصاحبه جنجالی او با پیرس مورگان قطعی شد. رونالدو در این مصاحبه تقریباً همه ارکان باشگاه را هدف انتقاد قرار داد. او گفت به اریک تن‌هاخ احترام نمی‌گذارد، از سوی مدیران ارشد باشگاه احساس خیانت کرده، پیش از حضور رالف رانگنیک در یونایتد هرگز نام او را نشنیده بود و از زمان نخستین دوره حضورش در باشگاه هیچ پیشرفتی حاصل نشده است.
اگر هدف این مصاحبه این بود که ادامه حضور رونالدو در منچستریونایتد غیرممکن شود، او به هدفش رسید؛ چرا که باشگاه در نهایت با جدایی توافقی او موافقت کرد.
فرناندو سانتوس، سرمربی وقت پرتغال، رونالدو را برای دیدار یک‌هشتم نهایی جام جهانی مقابل سوئیس روی نیمکت نشاند. جانشین او، گونسالو راموس، نیز با به ثمر رساندن هت‌تریک در پیروزی ۶-۱ پرتغال، بیش از هر چیز دیگری از تصمیم سرمربی حمایت کرد.
سانتوس مدعی شد تصمیم او بر اساس استراتژی گرفته شده و ارتباطی با واکنش عصبانی رونالدو هنگام تعویض در آخرین بازی مرحله گروهی پرتغال نداشته است؛ هرچند سانتوس پیش‌تر درباره واکنش کاپیتان تیم گفته بود: «از آن خوشم نیامد.»
پس از آن، فدراسیون فوتبال پرتغال گزارش‌هایی مبنی بر اینکه اختلافات میان رونالدو و کادر فنی پیش از دیدار یک‌چهارم نهایی مقابل مراکش به اوج رسیده است را تکذیب کرد. فدراسیون در بیانیه‌ای اعلام کرد: «فدراسیون فوتبال پرتغال تأکید می‌کند که کاپیتان تیم ملی، کریستیانو رونالدو، در هیچ مقطعی تهدید نکرده است که تیم ملی را ترک خواهد کرد.»
با این حال، نیمکت‌نشینی رونالدو به مذاق اعضای خانواده او خوش نیامد. جورجینا رودریگس، شریک زندگی رونالدو، در پستی در اینستاگرام نوشت: «چه حیف که نتوانستیم برای ۹۰ دقیقه از بهترین بازیکن جهان لذت ببریم.» الما آویرو، خواهر رونالدو، نیز نوشت: «چه شرم‌آور است که مردی را که این‌همه به ما خدمت کرده، تحقیر کنیم.»
حالا بار دیگر در شرایطی قرار داریم که منتظریم رونالدو درباره دلایل ترک اردوی تیم ملی توضیح بیشتری ارائه کند. آنچه تاکنون می‌دانیم این است که جدایی او پس از بازی نکردن مقابل نروژ در روز یکشنبه رخ داد و سه روز بعد، ژرژ ژسوس در یک نشست خبری روایت خود از اتفاقات را ارائه کرد.
رونالدو طبق بیانیه خودش پس از آن با رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال گفت‌وگو کرده است. او همچنین احساس کرده لازم است برای هم‌تیمی‌هایش در دیدار پنجشنبه لیگ ملت‌ها مقابل دانمارک آرزوی موفقیت کند.
چهار سال گذشته، با استانداردهای رونالدو، دوره‌ای نسبتاً آرام بوده است. او در این مدت برای النصر در لیگ حرفه‌ای عربستان گل‌های زیادی به ثمر رسانده، چند جام به دست آورده و از حضور روبرتو مارتینس روی نیمکت پرتغال نیز بهره برده است؛ مربی‌ای که در دو تورنمنت بزرگ، با وجود افزایش انتقادات، همچنان به‌طور مداوم از رونالدو حمایت کرد.
ژسوس پیش از این در النصر با رونالدو همکاری کرده بود، اما بر اساس اتفاقات این هفته، به نظر می‌رسد رابطه این دو در پرتغال به همان اندازه راحت و بدون تنش نیست.
به‌زودی مشخص خواهد شد که آیا این اتفاق به معنای پایان دوران ۲۳ ساله حضور رونالدو در تیم ملی پرتغال است یا نه.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: