دعوا میان حجت کریمی و علی خطیر در «فوتبال برتر» فقط به اتهام و پاسخ و تهدید به شکایت ختم نشد. در لابه‌لای این جدال لفظی، کریمی یک ایراد مهم و البته قدیمی را دوباره وسط کشید؛ اینکه خطیر اساساً نباید در هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال حضور داشته باشد.
خطیر در انتخابات ۱۱ اسفند ۱۴۰۳ فدراسیون فوتبال به‌عنوان نماینده باشگاه‌ها به هیئت‌رئیسه راه پیدا کرد. او در آن مقطع مدیرعامل نساجی بود و با همین عنوان برای حضور در انتخابات اقدام کرد و رأی آورد.
اما چند هفته بعد، در ۹ فروردین ۱۴۰۴، خطیر از مدیرعاملی نساجی استعفا کرد. همین استعفا یک سؤال مهم ایجاد کرد؛ آیا وقتی نماینده باشگاه‌ها دیگر مدیرعامل آن باشگاه نیست، می‌تواند همچنان روی صندلی هیئت‌رئیسه فدراسیون باقی بماند؟
ریشه این بحث به مصوبه مجمع فدراسیون فوتبال برمی‌گشت؛ طبق آنچه آن زمان گزارش شد، مدیران و رؤسایی که از باشگاه‌ها یا هیئت‌های فوتبال کنار می‌روند، دیگر نمی‌توانند در هیئت‌رئیسه حضور داشته باشند. به همین دلیل، استعفای خطیر از نساجی بلافاصله بحث درباره ادامه عضویت او در هیئت‌رئیسه را به وجود آورد.
اما ماجرا در همان‌جا تمام نشد. گزارش‌هایی منتشر شد که نشان می‌داد خطیر پیش از پذیرش استعفایش از نساجی، در اسفند ۱۴۰۳ باشگاه «شهدای حیات داوود گناوه» در لیگ دسته اول فوتبال ساحلی را خریداری کرده و مالک آن شده است.
خطیر همچنین پیش از پذیرش استعفایش از نساجی، طی نامه‌ای به فدراسیون فوتبال و هیئت فوتبال استان، مدیرعاملی خود در این باشگاه را اعلام کرد؛ اقدامی که بر اساس گزارش‌های منتشرشده، باعث شد از نظر فدراسیون مانعی برای ادامه حضور او در هیئت‌رئیسه وجود نداشته باشد.
اینجاست که سؤال کریمی دوباره معنا پیدا می‌کند. اگر اصل ایراد این بود که نماینده باشگاه‌ها باید ارتباط مدیریتی مشخصی با یک باشگاه داشته باشد، آیا خرید یک باشگاه فوتبال ساحلی و اعلام مدیرعاملی آن، آن هم در فاصله کوتاهی از استعفا از نساجی، برای حل این مشکل کافی است؟
البته باید تأکید کرد که «صوری بودن» این اقدام یا انگیزه خطیر برای خرید باشگاه، موضوعی است که نمی‌توان بدون سند قطعی درباره آن حکم داد. آنچه مستند است، خرید باشگاه شهدای حیات داوود گناوه، مالکیت و مدیرعاملی خطیر و اعلام این سمت به فدراسیون پیش از پذیرش استعفای او از نساجی است.
حجت کریمی حالا در برنامه زنده تلویزیونی همان موضوع را دوباره مطرح کرده و خطاب به خطیر گفته است: «آقای خطیر شما نمی‌توانید در هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال باشید.» این جمله البته به خودی خود به معنای اثبات غیرقانونی بودن عضویت خطیر نیست، اما نشان می‌دهد اختلاف درباره مبنای حضور او در هیئت‌رئیسه هنوز هم می‌تواند محل سؤال باشد.
از طرف دیگر، خطیر پیش‌تر نیز درباره همین موضوع موضع گرفته بود و پس از مطرح شدن بحث غیرقانونی بودن فعالیتش، اعلام کرده بود که اصراری به فعالیت غیرقانونی ندارد؛ همزمان نیز موضوع فعالیت او در فوتبال ساحلی مطرح شد تا ادامه حضورش در هیئت‌رئیسه توجیه حقوقی پیدا کند.
حالا شاید سؤال اصلی این نباشد که کریمی و خطیر روی آنتن زنده چه پاسخی به یکدیگر دادند؛ سؤال این است که اساساً سازوکار حضور اعضای هیئت‌رئیسه چقدر شفاف است و چرا باید عضویت یکی از اعضای هیئت‌رئیسه، ماه‌ها بعد از انتخابات همچنان محل بحث و مناقشه باشد؟
این همان جایی است که ایراد حجت کریمی، فارغ از ادبیات تند و حاشیه‌های این مناظره، ارزش بررسی دارد. وقتی درباره قانونی بودن حضور یک عضو هیئت‌رئیسه سؤال مطرح می‌شود، پاسخ روشن باید از سوی خود فدراسیون ارائه شود؛ نه اینکه موضوع در یک برنامه تلویزیونی و وسط دعوای دو عضو هیئت‌رئیسه دوباره سر باز کند.
و در نهایت، سؤال بزرگ‌تر متوجه ساختار مدیریتی فوتبال ایران است؛ جایی که مهدی تاج در رأس فدراسیون قرار دارد و با هیئت‌رئیسه‌ای که چنین اختلاف‌ها و ابهام‌هایی درباره یکی از اعضای آن مطرح می‌شود، قرار است برای فوتبال ایران تصمیم‌سازی کند.
شاید بد نباشد این بار به جای ادامه دعوای خطیر و کریمی، خود فدراسیون به یک سؤال ساده و روشن پاسخ بدهد: حضور علی خطیر در هیئت‌رئیسه دقیقاً بر چه مبنای قانونی ادامه پیدا کرده است؟
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: