به گزارش ایلنا و به نقل از سازمان بینالمللی کار، برنامههای حمایتی این سازمان در کشورهای در حال توسعه، از جمله طرح «زنان توانمند، نپال سعادتمند» (EWPN)بر تقویت توانمندیهای اقشار فرودست، کاهش نابرابری اقتصادی و ایجاد فرصتهای شغلی خرد و پایدار برای خانوارهای کمدرآمد تمرکز دارد.
یکی از نمونههای مورد اشاره در این برنامه، تجربۀ یک زن ۳۳ساله در نپال است که با استفاده از مهارت خیاطی، دسترسی به ابزار کار و شرکت در دورههای آموزشی، فعالیتی خانگی را به منبعی برای کسب درآمد و آموزش مهارت به اعضای جامعۀ محلی تبدیل کرده است.
از یک مهارت خانگی تا درآمد مستقل
«جایامالا ساهانی دوی»، ساکن منطقۀ روستایی یامونامای در استان مادش نپال، اکنون از طریق خیاطی روزانه حدود ۵۰۰ روپیه نپال، معادل حدود سه دلار آمریکا، درآمد دارد. او بخش قابل توجهی از این درآمد را برای تأمین هزینههای زندگی خانواده و تحصیل دو فرزندش اختصاص میدهد.
جایامالا دربارۀ تأثیر این درآمد بر زندگی خود میگوید: با کار خیاطی پول درمیآورم.دیگر لازم نیست برای خرید نیازهای اولیه مثل صابون یا روغن دستم را پیش دیگران دراز کنم. خودم درآمد دارم.
او پیش از ازدواج، خیاطی را از دوستانش آموخته بود، اما این مهارت برای سالها بلااستفاده ماند. هشت سال پس از ازدواج، زمانی که هزینه دوخت لباس برای خانواده افزایش یافت، دوباره به سراغ خیاطی رفت و با خرید یک چرخ خیاطی، ابتدا بخشی از هزینههای خانوار را کاهش داد.
بهتدریج، همسایهها با دیدن کیفیت کار او، سفارش دوخت لباس به جایامالا دادند و خیاطی خانگی او از یک فعالیت برای تأمین نیازهای خانواده، به منبعی برای کسب درآمد تبدیل شد.
آموزش و ابزار کار؛ گام بعدی توسعۀ کسبوکار
با افزایش مشتریان، جایامالا فعالیت خود را بهعنوان یک کسبوکار کوچک ادامه داد. حمایت نهاد مدیریت روستایی به او امکان داد یک چرخ خیاطی جدید و یک دستگاه اینترلاک دریافت کند و در دورههای آموزش پیشرفتۀ خیاطی نیز شرکت کند.
او همچنین در دورههای «شروع و بهبود کسبوکار» (SIYB) با حمایت سازمان بینالمللی کار شرکت کرد؛ دورههایی که به مهارتهای مورد نیاز برای راهاندازی و مدیریت کسبوکارهای کوچک میپردازند.
جایامالا دربارۀ تأثیر این آموزشها میگوید: آموزشها شیوۀقیمتگذاری، برنامهریزی و مدیریت فعالیتم را تغییر داد. یاد گرفتم چطور کسبوکارم را به شکل بهتری اداره کنم و با مشتریان تعامل داشته باشم.
درآمدی که صرف معیشت و تحصیل خانواده شد
درآمد حاصل از خیاطی تنها به تأمین هزینههای روزمرۀ خانواده محدود نماند. جایامالا بخشی از درآمد خود را برای ادامه تحصیل همسرش، «بیریندرا ساهانی» ۳۵ ساله، اختصاص داد.
همسر او که ۱۳ سال از تحصیل بازمانده بود، با استفاده از ۱۲۵ هزار روپیه نپال از درآمد خیاطی جایامالا، یک دورۀ ۱۸ ماهۀ دستیار پزشکی جامعه (CMA) را گذراند و پس از آن ادارۀ فروشگاهی کوچک را بر عهده گرفت.
بر اساس گزارش سازمان بینالمللی کار، درآمد حاصل از خیاطی همچنین به این خانواده در بازپرداخت بدهیها و تأمین هزینههای مربوط به تلاش همسر جایامالا برای ورود به دستگاههای دولتی کمک کرده است.
انتقال مهارت به دیگر اعضای جامعه
فعالیت جایامالا به کسب درآمد برای خانوادۀ خودش محدود نمانده است. او تاکنون مهارت خیاطی را به حدود ۲۰ نفر از اعضای جامعۀ محلی آموزش داده و در حال حاضر نیز چهار نفر با پرداخت شهریه نزد او آموزش میبینند.
به این ترتیب، یک فعالیت خانگی کوچک علاوه بر ایجاد درآمد برای یک خانوار، به بستری برای انتقال مهارت و آموزش افراد دیگر در جامعه محلی نیز تبدیل شده است.
با این حال، کسبوکار جایامالا هنوز بهصورت رسمی ثبت نشده است؛ مسئلهای که یکی از چالشهای پیش روی بسیاری از مشاغل خرد و غیررسمی محسوب میشود.
او با وجود این، ۵۰۰ هزار روپیه نپال از پسانداز خود را برای خرید قطعه زمینی در پشت خانهاش هزینه کرده تا در آینده بتواند کارگاه مستقلی برای فعالیت خود راهاندازی کند.
تجربۀ جایامالا در گزارش سازمان بینالمللی کار، نمونهای از تأثیر دسترسی زنان کمدرآمد به آموزش، ابزار کار و حمایت برای توسعۀ فعالیتهای اقتصادی خرد است؛ فعالیتی که علاوه بر ایجاد درآمد برای خانواده، به انتقال مهارت به دیگر اعضای جامعه نیز منجر شده است.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: