به گزارش خبرنگار ایلنا، با ورود به دهکده ساحلی چیچست، صدای همهمه و شادی کودکان به گوش میرسد و در گوشهوکنار آن، غرفههای مختلفی برپا شده است، غرفههایی که از گل و گیاه و صنایعدستی گرفته تا غذاهای سنتی را عرضه میکنند.
در گوشهای از دهکده، دوشاب و رب عرضه میشود و آش دوغ نیز پخته و میان بازدیدکنندگان توزیع میشود. کمی آنسوتر، جوانان به اجرای رقصهای محلی مشغولاند و نوای عاشیقها با بایاتی و اشعار محلی، فضای جشنواره را پر میکند.
همهچیز در این جشنواره دیده میشود، از موسیقی و غذا گرفته تا صنایعدستی و برنامههای فرهنگی، اما جای انگور در جشنوارهای که به نام آن برگزار میشود، خالی است.
انگور، محصولی که نام جشنواره از آن گرفته شده، تنها در غرفه شهرداری ارومیه و در قالب چند جعبه روی هم چیده شده دیده میشود که صرفا برای پذیرایی از میهمانان تدارک دیده شده است.
نهمین جشنواره انگور ارومیه با هدف معرفی ظرفیتهای کشاورزی، محصولات منطقه و احیای آیینهای مرتبط با انگور برگزار شده، اما آنچه در فضای جشنواره به چشم میآید، با محور اصلی این رویداد فاصله دارد.
این جشنواره میتوانست فرصتی برای عرضه مستقیم انگور، معرفی فرآوردههای آن، حضور باغداران و ایجاد بازار برای محصولات کشاورزی باشد، اما در عمل بخش قابل توجهی از فضای آن به برنامههای فرهنگی، تفریحی و گردشگری اختصاص یافته است.
حضور غذاهای سنتی، صنایعدستی، موسیقی و آیینهای بومی میتواند به جذابیت یک جشنواره بیفزاید، اما وقتی نام «انگور» بر سردر یک رویداد قرار میگیرد، انتظار میرود خود محصول و تولیدکنندگان آن نیز سهمی جدی در متن برنامه داشته باشند.
انگور تنها یک محصول کشاورزی برای ارومیه نیست، بلکه بخشی از هویت و پیشینه کشاورزی این شهر به شمار میرود و جشنوارهای با این عنوان میتواند فرصتی برای معرفی ظرفیتهای واقعی باغداری و اقتصاد انگور فراهم کند.
پرسش اینجاست که سهم باغدار و محصول باغدار از جشنوارهای که به نام انگور برگزار میشود، چقدر است؟
با پایان نهمین جشنواره انگور، انتظار میرود برگزارکنندگان برای دهمین دوره، جایگاه انگور و باغداران را در این رویداد بازتعریف کنند تا جشنواره انگور تنها نامی بر سردر یک جشنواره نباشد و محصول، تولیدکننده و اقتصاد وابسته به انگور نیز در کنار موسیقی، غذا و صنایعدستی در مرکز توجه قرار گیرد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: