تمرینات پرسپولیس این روزها فقط فرصتی برای آماده‌سازی پیش از مسابقات نیست؛ برای بازیکنانی که می‌خواهند جایگاه خود را در ترکیب اصلی به دست بیاورند، هر جلسه می‌تواند فرصتی برای خودنمایی و فرستادن پیامی روشن به کادر فنی باشد. در تیمی که گزینه‌های متعددی برای حضور در فاز هجومی دارد، هیچ‌کس نمی‌تواند از قبل جایگاه خود را تضمین‌شده بداند.
مهدی تارتار برای چیدن بخش هجومی تیمش با انتخاب‌های متعددی روبه‌رو است. اوستون اورونوف با تکنیک و توانایی دریبل‌زنی، تیوی بیفوما با حرکات انفجاری و علی علیپور با تجربه و انگیزه گلزنی، هرکدام می‌توانند در برنامه‌های هجومی پرسپولیس نقش مهمی داشته باشند. ایگور سرگیف نیز برای بازگشت به ترکیب و افزایش سهم خود از دقایق بازی رقابت می‌کند.
در کنار این نام‌ها، محمدمهدی محبی، محمد عمری و مهدی تیکدری هم از گزینه‌هایی هستند که می‌توانند در جناحین و بخش‌های مختلف فاز هجومی به کار گرفته شوند. چنین تنوعی به تارتار اجازه می‌دهد با توجه به شرایط حریف، ترکیب و شیوه حمله تیمش را تغییر دهد؛ اما همین وفور انتخاب، تصمیم‌گیری درباره نفرات اصلی و ذخیره را هم دشوارتر می‌کند.
در میان بازیکنان جوان پرسپولیس، محمدحسین صادقی و پوریا شهرآبادی هم به دنبال فرصتی بیشتر برای اثبات توانایی‌های خود هستند. صادقی در دیدار مقابل مس شهربابک با گلزنی در وقت‌های تلف‌شده، نامش را در فهرست گلزنان مسابقه ثبت کرد؛ اتفاقی که می‌تواند از نظر روحی برای این بازیکن جوان اهمیت داشته باشد.
شهرآبادی نیز در رقابت با مهاجمان باتجربه تیم باید از فرصت‌هایی که به دست می‌آورد بهترین استفاده را ببرد. برای بازیکنان جوان، حضور در تیمی با این تعداد گزینه هجومی هم یک فرصت بزرگ است و هم چالشی جدی؛ چراکه برای رسیدن به دقایق بیشتر، باید در فرصت‌های محدود خودشان را نشان دهند.
این رقابت تنها به مهاجمان محدود نمی‌شود. وینگرها و هافبک‌های هجومی نیز برای قرار گرفتن در برنامه اصلی تارتار تلاش می‌کنند و هر تغییر در آرایش تیم می‌تواند شرایط بازی را برای چند بازیکن جابه‌جا کند. به همین دلیل، حتی حضور در فهرست مسابقه هم تضمینی برای ورود به زمین نیست.
پرسپولیس فهرستی نزدیک به ۳۰ بازیکن در اختیار دارد، اما در شروع هر مسابقه تنها ۱۱ نفر می‌توانند در ترکیب اصلی قرار بگیرند. طبیعی است که در چنین شرایطی، انتخاب نفرات از میان بازیکنانی که هرکدام به دنبال فرصت بازی هستند، کار ساده‌ای برای سرمربی نباشد.
تارتار باید میان آمادگی روز بازیکنان، ویژگی‌های فنی آن‌ها، نیازهای تاکتیکی مسابقه و حفظ تعادل تیم تصمیم بگیرد. ممکن است یک بازیکن با توانایی فردی بالا برای باز کردن دفاع حریف مناسب باشد و بازیکنی دیگر به دلیل دوندگی، پرس یا هماهنگی بیشتر با هم‌تیمی‌ها در اولویت قرار بگیرد. بنابراین، انتخاب ترکیب صرفاً به نام‌ها و سابقه بازیکنان وابسته نیست.
برای هواداران پرسپولیس، تعدد گزینه‌های هجومی می‌تواند خبری امیدوارکننده باشد؛ به‌خصوص وقتی بازیکنان مختلف در گلزنی سهم پیدا می‌کنند و سرمربی برای تغییر جریان مسابقه، انتخاب‌های متنوعی روی نیمکت دارد. پیروزی سه بر صفر مقابل مس شهربابک و اضافه شدن نام‌های تازه به فهرست گلزنان نیز جلوه‌ای از همین ظرفیت هجومی بود.
البته داشتن مهره‌های متعدد به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت نیست. هنر تارتار این است که از این رقابت، انگیزه و هماهنگی بسازد؛ نه اینکه بازیکنان در انتظار فرصت بمانند. اگر سرمربی پرسپولیس بتواند از توانایی نفرات اصلی و ذخیره به‌درستی استفاده کند، این ترافیک هجومی می‌تواند در ادامه فصل به یکی از امتیازهای مهم تیم تبدیل شود.
حالا پرسش جذاب برای هواداران این است که تارتار در مسابقه بعدی به کدام مهره‌های هجومی اعتماد می‌کند و چه کسانی باید برای فرصت حضور در زمین از روی نیمکت منتظر بمانند؟ در پرسپولیسِ پرمهره، رقابت برای رسیدن به ترکیب اصلی تازه داغ‌تر شده است.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: