در کتاب خاطرات عین السلطنه آمده است: اسماعیل شپش یک نفر آدمی بود در طهران. قد بسیار کوتاهی داشت تقریبا یک ذرع. به گزارش فرادید؛ ریش و سبیل داشت و تمام امر معیشتش به واسط همان قدش می‌گذشت؛ یا در کوچه و خیابان از مردم چیزی بند می‌شد، یا به خانه‌های مردم می‌رفت و چیزی می‌گرفت.همیشه با عیال خودش که دعوا میکرد، عیالش او را توی طاقچه می‌گذاشت و مشغول کار خودش می‌شد. او از توی طاقچه فحش و ناسزا می‌داد تا به قدری که خسته شود. آن‌وقت التماس میکرد و زمینه مصالحه را فراهم می‌نمود. ضعیفه با او شرط میکرد دیگر بدزبانی نکند. بعد او را به زیر می‌آورد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: