فوتبال ایران و چرخه شکایت‌ها؛ از بیرانوند تا آسانی

به گزارش ایلنا، فوتبال ایران در سال‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری با پرونده‌های حقوقی و انضباطی پرحاشیه مواجه شده است؛ اختلافاتی که اغلب با شکایت در کمیته‌های داخلی آغاز می‌شوند، اما صدور رأی نیز الزاماً به معنای پایان آنها نیست. تداوم اعتراض‌ها و طرح احتمال مراجعه به دادگاه حکمیت ورزش (CAS)، این پرسش را مطرح کرده که چرا تصمیم‌های داخلی در بسیاری از پرونده‌ها نمی‌توانند به اختلافات خاتمه دهند؟

از بیرانوند تا آسانی؛ پرونده‌هایی که تمام نمی‌شوند

ماجرای فسخ یک‌طرفه قرارداد علیرضا بیرانوند با پرسپولیس و انتقال او به تراکتور، یکی از نمونه‌های شاخص اختلافات قراردادی در فوتبال ایران بود؛ پرونده‌ای که ابعاد حقوقی و مالی آن برای مدت طولانی به یکی از موضوعات اصلی فوتبال کشور تبدیل شد.

اکنون پرونده یاسر آسانی، هافبک آلبانیایی استقلال، نمونه دیگری از پیچیدگی‌های حقوقی و اجرایی در فوتبال ایران است. اختلاف بر سر فسخ قرارداد این بازیکن و اعتبار آن با توجه به بسته بودن پنجره نقل‌وانتقالات استقلال، زمینه شکایت پرسپولیس، سپاهان و مس شهربابک را فراهم کرد.

هرچند کمیته انضباطی شکایت‌های مطرح‌شده را رد کرد، پرسپولیس با استناد به مدارک جدید، پیگیری موضوع را ادامه داده است. در مقابل، استقلال معتقد است فسخ قرارداد آسانی مطابق الزامات داخلی ثبت نشده و قرارداد این بازیکن همچنان اعتبار داشته است.

نکته قابل توجه در این پرونده، اختلاف روایت‌ها درباره روند ثبت فسخ و نحوه دسترسی مراجع رسیدگی‌کننده به مدارک است. انتقاد کمیته انضباطی از کمیته بین‌الملل فدراسیون فوتبال درباره ارائه نشدن اسناد مرتبط نیز پرسش‌هایی درباره هماهنگی بخش‌های مختلف فدراسیون ایجاد کرده است.

وقتی رأی کمیته‌های داخلی پایان ماجرا نیست

این وضعیت تنها به پرونده بازیکنان محدود نمی‌شود. چادرملو پس از تغییر نتیجه دیدار مقابل گل‌گهر از پیروزی پنج بر یک به شکست سه بر صفر در پرونده مائورو کابایرو، نسبت به رأی صادرشده اعتراض کرد و از پیگیری موضوع در CAS خبر داد.

تراکتور نیز پس از تصمیم کمیته انضباطی درباره دیدار جام حذفی مقابل شمس‌آذر مسیر اعتراض را در پیش گرفت. سپاهان هم پس از ناکامی در مراجع داخلی برای تغییر نتیجه دیدار با ملوان، از پیگیری پرونده در دادگاه حکمیت ورزش سخن گفت.

البته اعتراض به آرای قضایی حق قانونی باشگاه‌هاست و نمی‌توان صرف مراجعه به مراجع بالاتر را نشانه ضعف تصمیم‌های داخلی دانست. با این حال، تکرار چنین روندی ضرورت بررسی کیفیت رسیدگی‌ها، ثبات رویه‌های قضایی و میزان شفافیت تصمیمات را بیش از گذشته آشکار می‌کند.

ابهام در مقررات یا ضعف در اجرای قانون؟

یکی از چالش‌های اساسی فوتبال ایران، تفاوت برداشت‌ها از مقررات و نبود هماهنگی کافی میان نهادهای تصمیم‌گیر است. در پرونده آسانی، اختلاف بر سر اعتبار فسخ قرارداد و الزامات ثبت آن نشان می‌دهد که حتی درباره موضوعی بنیادین مانند وضعیت قراردادی یک بازیکن نیز ممکن است تفسیرهای متفاوتی وجود داشته باشد.

از سوی دیگر، زمانی که باشگاه‌ها پس از صدور رأی همچنان درباره اسناد، مستندات و نحوه رسیدگی اختلاف دارند، انتشار توضیحات حقوقی روشن و مستدل می‌تواند نقش مهمی در کاهش ابهامات داشته باشد.

مسئله صرفاً درست یا نادرست بودن یک رأی نیست؛ بلکه ایجاد سازوکاری است که تصمیمات آن از نظر حقوقی مستحکم، از نظر اجرایی قابل اتکا و برای طرفین قابل فهم باشد.

هزینه سنگین اختلافات برای فوتبال ایران

ادامه پرونده‌های حقوقی تنها هزینه مالی و حق‌الوکاله به باشگاه‌ها تحمیل نمی‌کند. بلاتکلیفی درباره وضعیت بازیکنان، احتمال تغییر نتایج مسابقات و طولانی شدن روند رسیدگی، برنامه‌ریزی فنی و مدیریتی تیم‌ها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در چنین شرایطی، بخش قابل توجهی از توجه مدیران، رسانه‌ها و هواداران به جای عملکرد تیم‌ها در زمین مسابقه، معطوف به کمیته‌های قضایی و سرنوشت شکایت‌ها می‌شود.

در سطح بین‌المللی نیز طولانی شدن اختلافات قراردادی و نبود رویه‌های قابل پیش‌بینی می‌تواند بر اعتماد بازیکنان و باشگاه‌های خارجی به ساختار حقوقی فوتبال ایران اثر بگذارد.

ضرورت بازنگری در سازوکارهای قضایی فوتبال

فوتبال ایران بیش از آنکه به افزایش تعداد مراحل رسیدگی نیاز داشته باشد، به تصمیمات شفاف، هماهنگ و مستدل نیازمند است. تقویت استقلال مراجع قضایی، تسریع در رسیدگی‌ها، هماهنگی میان بخش‌های مختلف فدراسیون و انتشار دلایل حقوقی آرا می‌تواند بخشی از مشکلات موجود را کاهش دهد.

هدف از اصلاح این ساختار نباید محدود کردن حق اعتراض باشگاه‌ها و بازیکنان باشد، بلکه باید شرایطی فراهم شود که تصمیمات داخلی از استحکام و اعتبار بیشتری برخوردار باشند.

تا زمانی که ابهامات حقوقی و اختلاف در رویه‌ها برطرف نشود، بعید است چرخه شکایت، اعتراض و مراجعه به مراجع بالاتر متوقف شود؛ چرخه‌ای که هزینه آن را نه‌تنها باشگاه‌ها، بلکه مجموعه فوتبال ایران پرداخت می‌کند.