کابین یک جت جنگنده، یکی از خشن‌ترین محیط‌های فیزیکی برای هر وسیله الکترونیکی یا مکانیکی است. نوسانات شدید و ناگهانی دما، لرزش‌های ممتد ناشی از موتورهای توربوفن، افت فشار کابین و از همه مهم‌تر، فشارهای گرانشی خردکننده که تنها تجهیزات با استاندارد نظامی توان بقا در آن را دارند. در این میان، ساعت خلبان به عنوان آخرین لایه پشتیبان در سیستم‌های اویونیک (الکترونیک هوانوردی) و یک ابزار حیاتی برای بقا شناخته می‌شود.
به گزارش فارس، از منظر فناوری‌محور، ساعت‌های خلبانی مدرن را نمی‌توان صرفاً وسیله‌ای برای نمایش زمان دانست؛ آن‌ها کامپیوترهای کوچک بقا، ابزارهای ناوبری مستقل و پایشگرهای زیستی هستند که در صورت از کار افتادن سیستم‌های اصلی جنگنده، به عنوان ابزاری قابل اعتماد برای خلبان عمل می‌کنند.
یکی از مهم‌ترین پیشرفتهای فناوری در این تجهیزات، استفاده از مواد پیشرفته در ساخت بدنه است. بازتاب نور در کابین جنگنده می‌تواند منجر به اختلال در دید خلبان یا حتی لو رفتن موقعیت او در نبردهای بصری شود.
به همین دلیل، شرکت‌های سازنده از موادی مانند تیتانیوم‌های گرید هوافضا و سرامیک‌های مات استفاده می‌کنند. شیشه‌های نسخه ویژه پرواز این ساعت‌ها نیز از یاقوت کبود ضخیم با پوشش‌های چندلایه ضدبازتاب ساخته می‌شوند تا در صورت تغییرات ناگهانی فشار هوا درون کابین، خرد نشوند و در تاریکی مطلق با استفاده از مواد شب‌نمای رادیواکتیو ایمن یا پوشش‌های سوپرلومینوا، بالاترین سطح خوانایی را ارائه دهند.
در بخش ساعت‌های هوشمند و تاکتیکال، فناوری به سمت یکپارچگی با سیستم‌های زیستی و ناوبری حرکت کرده است. شرکت Garmin در سری ساعت‌های هوانوردی خود ، مجموعه‌ای از سنسورهای حیاتی را قرار داده است. خطرناک‌ترین پدیده برای یک خلبان جنگنده، هیپوکسی یا کمبود خاموش اکسیژن در ارتفاعات بالاست. در برخی از نسخه های نظامی، این ساعت‌ها مجهز به پایشگرهای دقیق اشباع اکسیژن خون (SpO2) هستند و در صورت افت خطرناک سطح اکسیژن، با هشدارهای لرزشی شدید خلبان را آگاه می‌کنند.
مقاومت در برابر لرزش و ضربه نیز در محصولاتی مانند تولیدات شرکت Casio به اوج خود رسیده است. سری اختصاصی این شرکت با استفاده از ساختارهای جاذب شوک، قطعات داخلی را در ماده‌ای ژله‌ای و مقاوم معلق نگه می‌دارد تا در برابر نیروی گریز از مرکز و ارتعاشات مداوم کابین، هیچ‌گونه خطایی در پردازش زمان یا ارتباطات رادیویی رخ ندهد.
برندهایی نظیر Breitling و Bremont نیز با تمرکز بر ساعت‌های مکانیکی و کرونوگراف‌های فلای‌بک ، امکان زمان‌سنجی متوالی و پیچیده را برای رهاسازی تسلیحات یا رسیدن به نقاط ناوبری از پیش تعیین شده، حتی در محیط‌های آلوده به جنگ الکترونیک که تجهیزات دیجیتال از کار می‌افتند، فراهم می‌کنند.
خلبانان روس از دیرباز به استفاده از کرونوگراف‌های مکانیکی جان‌سخت مشهور بوده‌اند. تولیدات شرکت‌هایی نظیر Poljot و Vostok با مکانیزم‌های مکانیکی به شدت مقاوم، برای کار در سرمای شدید و مقاومت در برابر میدان‌های مغناطیسی قدرتمند طراحی شده‌اند.
از سوی دیگر، فناوری مورد استفاده توسط خلبانان چینی با سرعت چشمگیری به سمت مدرن‌سازی حرکت کرده است. شرکت چینی FIYTA که تامین‌کننده اصلی تجهیزات زمان‌سنجی برای فضانوردان و خلبانان نظامی این ناوگان است، سری ساعت‌های ویژه‌ای (مانند سری Mach) را برای خلبانان جنگنده‌های رادارگریز و نسل جدید توسعه داده است. این ساعت‌ها که از آلیاژهای تیتانیوم ویژه ساخته شده‌اند، دارای محافظ‌های مغناطیسی داخلی هستند تا تجهیزات پیشرفته راداری جنگنده، تاثیری بر عملکرد آن‌ها نگذارد.
خلبانان چینی از ساعت‌هایی بهره می‌برند که به طور کامل با سیستم ماهواره‌ای بایدو یکپارچه شده‌اند. این سیستم به خلبان اجازه می‌دهد در صورت خروج اضطراری (اجکت) در قلمرو دشمن، بدون نیاز به سیستم‌های ارتباطی هواپیما، موقعیت دقیق خود را به تیم‌های جستجو و نجات ارسال کرده و زمان را با دقت بالا همگام‌سازی کند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: