تابناک نوشت:
سعید جلیلی در صحبت‌های اخیرش درباره مذاکرات و جنگ، طوری سخن گفته که گویی وقوع درگیری و شهادت رهبر انقلاب، نتیجه مسیری بوده که مذاکره‌کنندگان طی کرده‌اند. در صورتی که اصل مذاکره در دوره رهبری شهید، با اذن ایشان و در چارچوب تصمیمات نظام انجام می‌شد.
آقای جلیلی! اگر مذاکره بدون مجوز و خارج از اراده نظام نبود، چگونه می‌توان امروز همان مذاکره را به عنوان نشانه خطای مذاکره‌کنندگان معرفی کرد؟ نمی‌شود هنگام تصمیم‌گیری، ساختار رسمی نظام را پذیرفت و پس از وقوع حادثه، مسئولیت را به گردن کسانی انداخت که مأمور اجرای همان تصمیم بوده‌اند.
مشکل روایت جلیلی فقط نادیده گرفتن این واقعیت نیست؛ مسئله آن است که با برجسته کردن مذاکره، عوامل دیگر آغاز جنگ به حاشیه رانده می‌شوند. حوادث ۱۸ دی، عملیات شناختی دشمن، نارضایتی‌های اجتماعی و تبعات تصمیمات اقتصادی، از جمله تک‌نرخی‌کردن ارز، همگی از موضوعاتی هستند که باید در بررسی زمینه‌های بحران مورد توجه قرار گیرند. آیا واقعا می‌توان این مجموعه از تحولات را کنار گذاشت و مذاکره را به متهم اصلی تبدیل کرد؟ اگر بنا بر بررسی علل جنگ است، باید درباره همه تصمیم‌ها و زمینه‌ها حرف زد نه اینکه یک موضوع سیاسی را برجسته کرد و باقی ماجرا را نادیده گرفت.
از سوی دیگر، جلیلی طوری درباره احتمال هدف قرار گرفتن راس نظام سخن می‌گوید که گویی با کشفی تازه رو‌به‌رو بوده‌ایم؛ در حالیکه این احتمال پیش‌تر در جلسات و محاسبات امنیتی مورد بحث بوده است. اگر چنین خطری از قبل مطرح شده بود، چه ضرورتی دارد امروز آن را به شکلی روایت کنیم که گویی دیگران از آن بی‌خبر بوده‌اند؟ مهم‌تر از همه، چرا این بحث باید به مسیری برسد که مذاکره‌کنندگان را برای جنگ مقصر جلوه دهد؟ پیش‌بینی یک تهدید، به خودی خود نه نشانه کشف انحصاری آن است و نه مجوزی برای نسبت دادن مسئولیت جنگ به کسانی که مأموریت مذاکره داشته‌اند.
جلیلی نمی‌تواند بدون پاسخ روشن درباره نقش تصمیمات رسمی نظام، روایت را به سمتی ببرد که گویی مذاکره‌کنندگان عامل اصلی جنگ بوده‌اند. چنین رویکردی بیش از آنکه به روشن شدن واقعیت کمک کند، این شائبه را تقویت می‌کند که از هم‌اکنون برای درگیری احتمالی آینده نیز در حال تعیین مقصر هستند. اگر قرار است درباره جنگ و مذاکرات قضاوت شود، باید همه تصمیم‌ها، مجوز‌ها و زمینه‌های بحران روی میز باشد.
آقای جلیلی! نمی‌توانید پس از وقوع هر حادثه‌ای، مجریان ماموریت رسمی را در جایگاه متهم بنشانید.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: