پیروزی در اتحاد؛ نمایانگر پاشنه آشیل تاکتیکی پاری‌سن‌ژرمن

به گزارش ایلنا، « پاری‌سن‌ژرمن در حال ساختن بزرگ‌ترین پادشاهی تاریخ اروپاست؟» این پرسشی بود که بی‌بی‌سی اسپورت پس از پیروزی (۴ بر ۲) پاری‌سن‌ژرمن در شب چهارشنبه در زمین منچسترسیتی مطرح کرد. این رسانه انگلیسی که از سطح بازی شاگردان لوئیس انریکه شگفت‌زده شده بود، روز پنجشنبه در تحلیل خود حتی پا را فراتر گذاشت و نوشت: «خدا به داد همه برسد!» با این حال، پشت سر این پیروزی باارزش که به باشگاه پایتخت‌نشین اجازه داد به صدر جدول مرحله لیگی این فصل از لیگ قهرمانان (فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷) صعود کند، برخی شکنندگی‌های تاکتیکی همچنان نیازمند اصلاح است.

ترمزی که در فاز دفاعی باید کشیده شود

اگر پی‌اس‌جی توانست با فشار همه‌جانبه و پاس‌کاری‌های چشم‌نواز خود بازی را در دست بگیرد، در سمت مقابل نشان داد که با بالا رفتن ریتم بازی از سوی حریف، به راحتی کنترل مسابقه از دستش خارج می‌شود. در این میان می‌توان به سه نقطه ضعف اساسی اشاره کرد. اولین مورد، مشکل نگران‌کننده تیم در عقب‌نشینی‌ها و برگشت به دفاع است. پاریسی‌ها که می‌خواهند خیلی سریع توپ را پس بگیرند و خط دفاعی‌شان را کاملاً بالا بکشند، گاهی تاوان سنگینی می‌دهند و روی حملات برق‌آسای حریفان غافلگیر می‌شوند؛ به‌ویژه در لحظاتی که اشرف حکیمی برای کمک به خط هافبک جلو می‌کشد. دیشب هم در اتحاد، منچسترسیتی دقیقاً از همین حفره‌ها استفاده کرد تا خط دفاعی پاریس را به‌خصوص در نیمه دوم زیر فشار قرار دهد.

برای مهار این خطر، پاریس باید پرس پس از از دست دادن توپ را بسیار هماهنگ‌تر انجام دهد، پوشش بهتری در پشت سر بازیکنان هجومی ایجاد کند و از همه مهم‌تر، فاصله بین خطوطش را کم کند تا فضایی به حریف ندهد. نقطه ضعف دوم، افت و خیز در پرس‌کردن و ناتوانی در مدیریت ریتم بازی است. پی‌اس‌جی پس از آن طوفان اولیه‌اش، در برابر پاتک منچسترسیتی به شدت افت کرد. از دست رفتن کنترل به این شکل نشان می‌دهد که تیم باید یاد بگیرد چطور دقایق افت خود را مدیریت کند، بدون اینکه بی‌محابا به بازی سرعت بدهد. پاریس اگر در زیر فشار حریف توپ را بیشتر حفظ کند و با توجه به شرایط بازی ارتفاع خط دفاعی‌اش را پایین‌تر بیاورد، هم انرژی‌اش تحلیل نمی‌رود و هم فرصت خودنمایی و تجدید قوا را از حریف می‌گیرد.

هنر زنده ماندن در زیر فشار حریف

ویتینیا در پایان مسابقه و در گفت‌وگو با شبکه «کانال پلاس» ترجیح داد روی نکات مثبت دست بگذارد: «نکات مثبت خیلی زیادی داشتیم. وقتی نیمه اول را این‌طور بازی می‌کنی، واقعاً لذت می‌بری. نیمه دوم هم طبیعی بود؛ ما در خانه یک تیم فوق‌العاده داریم و البته در این مسابقه خارج از خانه بازی می‌کردیم. اتفاقاتی که در نیمه دوم افتاد واقعی‌تر بود، چون کاری که در نیمه اول کردیم استثنایی بود. مهم این بود که پشت هم ایستادیم و هوای یکدیگر را داشتیم. بازی فوق‌العاده سختی بود و من به این تیم افتخار می‌کنم. ثابت کردیم که تیم بزرگی هستیم.» اما در طرف مقابل، لوئیس انریکه خیلی صریح اعتراف کرد: «نیمه اول دقیقاً همان چیزی بود که از تیم می‌خواستم؛ کاملاً سرتر بودیم. وقتی نیمه اول ۳ بر صفر جلو می‌افتی، فکر می‌کنی کار تمام شده، اما در نیمه دوم قسر دررفتیم و زجر کشیدیم. آن‌ها حتی لیاقت زدن گل‌های بیشتری را داشتند و ممکن بود بازی را ببازیم.»

همین اظهارنظرها به خوبی نشان می‌دهد که قهرمان دو دوره اروپا هنوز از عملکرد خود رضایت کامل ندارد. در همین راستا، حفظ و مدیریت گل‌های زده شاید بزرگ‌ترین چالش پیش روی پاریسی‌ها باشد. در مواجهه با تیم‌های بزرگی که توانایی بازگشت سریع به بازی را دارند، فقط جلو افتادن کافی نیست؛ باید بلد باشی بدون اینکه قید حمله کردن را بزنی، از گلت محافظت کنی. پی‌اس‌جی باید یاد بگیرد چطور روزنه‌ها را ببندد، توپ‌های دوم را مال خود کند و هر وقت بازی ایجاب کرد، ریتم مسابقه را بکشد. در هر صورت، این پیروزی عیار بالای پاریس را نشان داد، اما تنها زمانی می‌توانند یک پله بالاتر بروند و در اروپا آقایی کنند که زهر هجومی را با انضباط دفاعی و هوشمندی در دقایق بحرانی ترکیب کنند. اگر این اتفاق بیفتد، آن وقت واقعاً «خدا به داد همه برسد…»