کیتی دیپولد، شورانر سریال «Widow’s Bay»، به خوبی میداند چگونه مرز میان کمدی و وحشت را حفظ کند؛ مهارتی که پیشتر در آثاری همچون «عمارت متروکه» (Haunted Mansion) و «شکارچیان روح» (Ghostbusters) به اثبات رسیده بود. او در جدیدترین پروژه خود، بار دیگر این توانمندی را به نمایش گذاشته است. در این سریال، شهردار تام لافتیس با بازی متیو ریس، در تلاش است تا جامعه کوچک و در حال زوال خود را احیا کند؛ جایی که خبری از وایفای نیست و آنتندهی تلفن همراه نیز بسیار ضعیف است.
کریستین اسپرینگر، مدیر فیلمبرداری این مجموعه، در گفتگو با ورایتی درباره رویکرد بصری خاص این سریال توضیح میدهد. او اشاره میکند که برای دستیابی به لحن بصری منحصربهفرد «Widow’s Bay»، از آثار کلاسیک سینمای وحشت الهام گرفته است. اسپرینگر میگوید: «ما به دنبال ایجاد تعادلی بودیم که همزمان خندهدار و دلهرهآور باشد. فیلمهای استیون اسپیلبرگ و استنلی کوبریک، به ویژه آروارهها (Jaws) و درخشش (The Shining)، منابع الهام اصلی ما در طراحی قابها و حرکت دوربین بودند.»
اسپرینگر در ادامه میافزاید: «در آروارهها، نحوه استفاده از فضای خالی و ایجاد تعلیق پیش از نمایش تهدید اصلی، برای ما بسیار آموزنده بود. در مورد درخشش نیز، استفاده از زوایای دوربین و ترکیببندیهای متقارن که حس ناامنی و جنون را به مخاطب القا میکند، در بسیاری از سکانسهای سریال بازسازی شده است.»
این سریال که در فضایی دورافتاده و منزوی روایت میشود، از محیط جغرافیایی خود برای تشدید حس ترس و انزوا بهره میبرد. به گفته تیم تولید، چالش اصلی، حفظ هویت بصری سریال در شرایطی بود که داستان باید بین لحظات کمدی سیاه و سکانسهای تعلیقآمیز جابهجا میشد. استفاده از نورپردازیهای خاص و پالت رنگی سرد در کنار طراحی صحنه مینیمال، به اسپرینگر کمک کرده تا فضایی خلق کند که همزمان برای مخاطب آشنا و در عین حال بیگانه به نظر برسد.
متیو ریس در نقش شهردار، محور اصلی داستان است که با تصمیمات عجیب خود، جامعه را به سمت موقعیتهای غیرمنتظره سوق میدهد. ترکیب بازیگری او با سبک بصری اسپرینگر، «Widow’s Bay» را به یکی از آثار متمایز در ژانر کمدی-ترسناک تبدیل کرده است. این سریال با تکیه بر میراث سینمای کلاسیک و تلفیق آن با روایتهای مدرن، تلاش دارد تجربهای متفاوت برای بینندگان تلویزیونی رقم بزند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: