فرانسیس لارنس مدت کافی است که در حال ساخت فیلمهای بازیهای گرسنگی بوده است تا این مجموعه را به یک «بازگشت به فرم» برساند. او با آتش گرفتن در سال 2013 به این مجموعه پیوست و اکنون، پنج فیلم بعد، طلوعی در درو در ماه نوامبر، او را در حال صحنهسازی یک کوارتر کوئل دیگر در یک عرصه تماشایی دیگر میبیند و همانطور که در پشت درهای بسته پس از پیشنمایش ویژه فیلم به من گفت، صفحه نمایش را به ابعاد IMAX گسترش میدهد تا لرزهای به جان مخاطبان بفرستد. (من هنوز هم به پیچش نسبت تصویر آتش گرفتن فکر میکنم.) در روایت داستان پنجاهمین بازیهای گرسنگی و منشاء هایمیچ آبرناتی، مورد علاقه طرفداران، لارنس از احیای «دامنه و تماشایی بودن و مقیاس» فیلمها در دورانی قبل از کتنیس هیجانزده بود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: