مگی گیلنهال: کارگردانانی که همکاران را سرکوب می‌کنند، یا می‌ترسند یا باهوش نیستند

مگی گیلنهال در یک کنفرانس مطبوعاتی جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان روز چهارشنبه گفت که بهترین کارگردانانی که با آن‌ها به عنوان بازیگر کار کرده، که معمولاً موفق‌ترین آن‌ها هم بودند، ارزش استفاده از ایده‌های افراد اطراف خود را درک می‌کردند.

“افرادی که خیلی می‌ترسیدند… یا اصلاً باهوش نبودند، سعی می‌کردند صداهای دیگران را سرکوب کنند,” گیلنهال گفت.

گیلنهال با “Flesh Impact,” فیلم کوتاهی که خودش نوشته و کارگردانی کرده و در آن الن بورستین نقش مارلین مونرو در 100 سالگی و داکوتا جانسون نقش او در جوانی را بازی می‌کنند، در بوسان حضور دارد. وقتی اولین فیلم بلند خود را کارگردانی کرد، “The Lost Daughter,” نگرانی اصلی او این بود که همه افراد حاضر در صحنه فیلم‌برداری، از بازیگران گرفته تا فیلمبردار، طراح صحنه و نورپرداز، احساس آزادی برای مشارکت داشته باشند.

“واقعیت این است… در نهایت تصمیم با من به عنوان کارگردان است. من قدرت را دارم، بنابراین هیچ دلیلی برای سرکوب کردن صدای دیگران وجود ندارد,” او گفت. “منظورم این است که این کاملاً واضح است که فیلمی که با استفاده از تمام ایده‌های افراد گروه خود، حداقل به عنوان چیزهایی که می‌توانم از آن‌ها استفاده کنم، بسازم، به طور تصاعدی بهتر از فیلمی خواهد بود که سعی کنم چیزی را که خودم در اتاقم تصور کرده‌ام، به تنهایی بازسازی کنم.”

“Flesh Impact” به عنوان کمیسیونی از Genesis، برند لوکس خودرو و حامی دیرینه بوسان، برای بزرگداشت صدمین سالگرد تولد مونرو در ماه ژوئن آغاز شد. گیلنهال گفت که او بیشتر مونرو را از طریق تصویر او به عنوان یک نماد صفحه نمایش می‌شناخت و یک هفته را صرف تصمیم‌گیری کرد که آیا حرفی برای گفتن درباره او دارد یا خیر. او آن را صرف خواندن درباره مونرو و تماشای فیلم‌های او کرد.

“فکر نمی‌کنم وقتی Genesis از من خواست فیلمی درباره مارلین مونرو برای جشن گرفتن صدمین سالگرد تولدش بسازم، تصور می‌کردند که او واقعاً در فیلم 100 ساله باشد,” گیلنهال گفت. “من فکر کردم، ‘باشه، من این ایده را دارم. آن‌ها هرگز برای آن موافقت نخواهند کرد.’”

Genesis با این پیشنهاد موافقت کرد و گیلنهال فیلمنامه را در عرض یک آخر هفته به پایان رساند. این فیلم که پیتر سارسگارد و سپیده موآفی نیز در آن بازی می‌کنند، خارج از رقابت در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. گیلنهال گفت که تا جایی که این فیلم مونرو را جشن می‌گیرد، “100٪ جشن و ادای احترام به الن بورستین و حرفه فوق‌العاده او و داکوتا جانسون و حرفه فوق‌العاده او است.”

گیلنهال گفت که حرکت از بازیگری به تهیه کنندگی و سپس به نویسندگی و کارگردانی طبیعی به نظر می‌رسد. وقتی جوان بود، زنان کمی در حال کارگردانی بودند و بازیگری تنها راه خروجی برای زنی بود که عاشق فیلم و داستان‌گویی بود.

“برای مدت طولانی رضایت‌بخش و هیجان‌انگیز بود، و سپس فکر می‌کنم به محدودیت آنچه می‌توانستم به عنوان یک بازیگر انجام دهم، رسیدم,” او گفت.

ورود او به نویسندگی و کارگردانی هشت سال پیش با “The Lost Daughter,” آغاز شد و او گفت که از آن زمان احساس راحتی و الهام بیشتری پشت دوربین داشته است.

فیلم در خانواده آن‌ها ریشه دارد. استیون گیلنهال، پدرش، کارگردان و نائومی فونر، مادرش، فیلمنامه‌نویس است. گیلنهال گفت که خانواده تقریباً هر جمعه شب به سینما می‌رفتند.

“مادرم اولین فیلم خود را به عنوان یک مادربزرگ کارگردانی کرد. فکر می‌کنم او تنها کسی باشد که اولین فیلم خود را به عنوان مادربزرگ کارگردانی کرده است,” گیلنهال گفت و مادرش را “احتمالاً بهترین یادداشت‌دهنده که دارم” نامید. برادرش جیک گیلنهال که در “The Bride,” ظاهر شد، دوست صمیمی اوست که سلیقه متفاوت او را هدیه‌ای می‌داند.

گیلنهال گفت که نوشتن دو “ایده جوانه” را آغاز کرده است و “در آن جایگاه هیجان‌انگیز قرار دارد که مثل این است که ‘این در نهایت قرار است درباره چه باشد، می‌دانید؟’” Variety گزارش داد که او اقتباسی از رمان “Creation Lake” اثر راشل کوشنر را برای Warner Bros. که از “The Bride” نیز حمایت کرد، کارگردانی و تهیه خواهد کرد.

در مورد فیلمسازان زن، گیلنهال به اظهاراتش در ونیز اشاره کرد، جایی که به عنوان رئیس هیئت داوران خدمت می‌کرد و تنها یک زن فیلمی در رقابت داشت.

نویسنده: نامان راماکریشنان