در اواخر فیلم «گروه دخترانه» ربل ویلسون، یک کمدی پاپ پرفشار و پر زرق و برق که از فرمول مربیگری «خرسهای بدخبر» الهام گرفته است، فیلم به یک توالی بیپایان از اجراهای موسیقی پاپ میرسد. این شمارههای آواز و رقص آنقدر طولانی و دست و پا گیر هستند که یادآور اوج یک نمایش پاپ کاملاً متفاوت میشود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: