فیلم «دور از درختان» (Far From the Trees) به کارگردانی مریتکسل کولل آپاریسیو، اثری عمیقاً شخصی و تاملبرانگیز است که مخاطب را به سفری در میان پیچ و خمهای ذهنی و فیزیکی میبرد. این فیلم که در جشنواره فیلم لوکارنو به نمایش درآمده، با ظرافتی هنرمندانه، تصاویر دیجیتال با کیفیت 4K را با فیلمبرداری کلاسیک سوپر ۱۶ میلیمتری و تصاویر آرشیوی ترکیب کرده است تا بافتهای گوناگون حافظه و خاطره را به تصویر بکشد.
داستان فیلم حول محور یک هنرمند صدا اهل مکزیک و دستیار راهنمای او در جنگلهای آمازون پرو میچرخد. آنها در این سفر به دنبال ثبت اصوات طبیعت و زبانهای بومی هستند. در این میان، زبان و صداها به عنوان محرکهایی برای یادآوری خاطرات ایدهآل دوران کودکی عمل میکنند و فیلم را به یک رویای زیبا و خیالانگیز تبدیل میسازند.
گای لاج، منتقد سینما، در نقد خود بر این فیلم مینویسد: «مریتکسل کولل آپاریسیو موفق شده است با استفاده از تکنیکهای بصری متنوع، تجربهای حسی از خاطرات انسانی خلق کند. استفاده از دوربین سوپر ۱۶ میلیمتری در کنار کیفیت شفاف 4K، به فیلم حال و هوایی بخشیده که گویی مرز میان واقعیت و رویا در آن کمرنگ شده است.»
این درام تاملبرانگیز، فراتر از یک مستند ساده از سفر به آمازون، به بررسی چگونگی تاثیر محیط بر روان انسان میپردازد. شخصیتهای فیلم در حین ضبط صداهای جنگل، گویی در حال ضبط تکههایی از هویت و گذشته خود هستند. فیلم با نگاهی دقیق به جزئیات، نشان میدهد که چگونه صداهای محیطی میتوانند دریچهای به سوی خاطرات فراموششده باشند.
«دور از درختان» با بهرهگیری از فضاسازیهای صوتی و بصری قدرتمند، مخاطب را در اتمسفر بکر آمازون غرق میکند. این فیلم نه تنها ادای احترامی به فرهنگهای بومی و طبیعت است، بلکه کاوشی درونی در مفاهیم دوری، نزدیکی و پیوند انسان با ریشههایش محسوب میشود. مریتکسل کولل آپاریسیو با این اثر، جایگاه خود را به عنوان فیلمسازی که به دنبال کشف لایههای پنهان تجربه انسانی است، تثبیت میکند.
در نهایت، این فیلم تجربهای است که تماشاگر را به سکوت و تامل دعوت میکند؛ دعوتی برای شنیدن صداهایی که شاید در هیاهوی زندگی مدرن گم شدهاند و بازگشت به لحظاتی که در حافظه ما به عنوان «خانه» ثبت شدهاند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: