کارگردان مجارستانی کورنل موندروچو برای اولین بار با الن بورستین در فیلم درام خود در سال ۲۰۲۰ با عنوان «تکههای یک زن» همکاری کرد و بلافاصله دانست که میخواهد فیلم دیگری با او بسازد. موندروچو در مصاحبهای با ورایتی از بوداپست میگوید: «او فقط دو یا سه روز در صحنه فیلمبرداری حضور داشت و من او را دوست داشتم. البته من عاشق فیلمهای او هستم، [و] او یک افسانه است.»
اکنون، این دو در فیلم «جایی برای بودن» (Place to Be) با هم همکاری کردهاند، یک داستان عجیب و غریب که در آن بورستین نقش یک زن را بازی میکند که پس از مرگ شوهرش، در یک ایستگاه قطار متروکه زندگی میکند و با یک کبوتر ارتباط برقرار میکند. تائیکا وایتیتی نیز در این فیلم نقش یک کارگردان را بازی میکند که در حال ساخت یک فیلم در مورد همین زن است.
موندروچو میگوید که ایده این فیلم از یک تجربه شخصی به او الهام گرفته شده است. او میگوید: «من همیشه احساس میکردم که ایستگاههای قطار مکانهای بسیار خاصی هستند. آنها مکانهایی هستند که مردم میآیند و میروند، مکانهایی هستند که داستانها در آنها اتفاق میافتند.»
او همچنین میگوید که میخواسته فیلمی بسازد که در مورد غم و اندوه، تنهایی و قدرت عشق باشد. او میگوید: «من فکر میکنم که همه ما در زندگی خود با غم و اندوه روبرو میشویم. اما من همچنین فکر میکنم که عشق میتواند به ما کمک کند تا از این غم و اندوه عبور کنیم.»
«جایی برای بودن» در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و با استقبال خوبی روبرو شد. منتقدان از بازی بورستین و وایتیتی و همچنین از کارگردانی موندروچو تمجید کردند.
موندروچو میگوید که امیدوار است این فیلم به مردم کمک کند تا در مورد غم و اندوه و عشق بیشتر فکر کنند. او میگوید: «من میخواهم این فیلم به مردم یادآوری کند که تنها نیستند. و من میخواهم به آنها یادآوری کنم که عشق میتواند در هر جایی پیدا شود، حتی در عجیبترین مکانها.»
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: