وضعیت زندر به عنوان نمونه‌ای از «طنزپرداز» اغلب با احساسی از «حق‌به‌خوبی» و مواردی از زن‌ستیزی بی‌پروا آلوده شده است. در مقایسه با ویلو (آلیسون هانیگان) یا کوردلیا (کاریسما کارپنتر) که نمونه‌های درخشانی از رشد شخصیت پویا هستند، قوس داستانی زندر نسبتاً راکد به نظر می‌رسد. یک ناسازگاری در بلوغ عاطفی او وجود دارد، در حالی که نویسندگان اغلب به او اجازه داده‌اند تا از مسئولیت‌پذیری به شیوه‌ای معنادار شانه خالی کند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: