به گزارش اقتصادنیوز،بازار ارز در تابستان ۱۴۰۵ یکی از پرخبرترین و پرنوسانترین دورههای خود را پشت سر گذاشت؛ سه ماهی که از یک سو با جنگ و تهدیدهای نظامی، تحریم و نگرانی درباره دسترسی به منابع ارزی همراه بود و از سوی دیگر، اخبار مربوط به مذاکرات، میانجیگریهای سیاسی، مداخله بازارساز و افزایش عرضه ارز، بارها مسیر قیمتها را تغییر داد.
در این دوره، بازار ارز تنها تحت تأثیر میزان عرضه و تقاضای روزانه قرار نداشت؛ بلکه انتظارات معاملهگران درباره آینده سیاسی و اقتصادی کشور، ریسک تجارت خارجی، وضعیت درآمدهای ارزی، تحولات منطقهای و حتی اخبار مربوط به تنگه هرمز، به سرعت وارد قیمتگذاری ارز شد.
نتیجه این وضعیت، افزایش قابل توجه قیمت ارزهای اصلی در فاصله نخستین روز تابستان تا آخرین روز شهریور بود. دلار آزاد، دلار فردایی هرات، یورو و درهم همگی تابستان را در سطوحی به پایان رساندند که به شکل محسوسی بالاتر از نرخهای آغاز فصل بود.
بررسی نرخهای بستهشدن نشان میدهد دلار آزاد تابستان را از ۱۵۹ هزار و ۱۸۰ تومان آغاز کرد و در پایان شهریور به ۲۳۲ هزار و ۶۹۰ تومان رسید. بنابراین دلار در سه ماه تابستان ۷۳ هزار و ۵۱۰ تومان افزایش قیمت داشت و بازدهی آن به ۴۶.۱۸ درصد رسید.
یورو آزاد نیز در نخستین روز تابستان در نرخ ۱۸۲ هزار و ۹۷۰ تومان بسته شد و در آخرین روز شهریور به ۲۶۶ هزار و ۵۴۰ تومان رسید. در نتیجه، یورو در این فاصله ۸۳ هزار و ۵۷۰ تومان گران شد و بازدهی آن ۴۵.۶۷ درصد بود.
دلار فردایی هرات که یکی از مهمترین نماگرهای انتظارات بازار ارز محسوب میشود، تابستان را با نرخ ۱۵۸ هزار و ۷۰۰ تومان آغاز کرد و در پایان شهریور به ۲۲۹ هزار و ۸۰۰ تومان رسید. به این ترتیب، این نرخ در طول تابستان ۷۱ هزار و ۱۰۰ تومان افزایش یافت و بازدهی ۴۴.۸۱ درصدی را ثبت کرد.
درهم امارات نیز از ۴۳ هزار و ۷۹۰ تومان در نخستین روز تابستان به ۶۳ هزار و ۳۱۰ تومان در آخرین روز شهریور رسید؛ یعنی درهم در این سه ماه ۱۹ هزار و ۵۲۰ تومان افزایش قیمت داشت و بازدهی آن ۴۴.۵۸ درصد محاسبه شد.
این ارقام نشان میدهد که در بازار آزاد، افزایش قیمت ارز در تابستان صرفاً یک حرکت محدود یا مقطعی نبود، بلکه قیمتها در پایان فصل نسبت به نقطه آغاز تابستان به شکل قابل توجهی جابهجا شده بودند.
تابستان برای بازار ارز در شرایطی آغاز شد که فضای معاملات هنوز تحت تأثیر تحولات سیاسی و امنیتی قرار داشت. در نخستین روزهای تیر، معاملهگران همچنان اخبار مربوط به مذاکرات و احتمال کاهش تنشها را دنبال میکردند، اما این فضای انتظار به تدریج جای خود را به نگرانی درباره تحولات سیاسی و امنیتی داد.
دلار آزاد در ابتدای تیر در محدوده ۱۵۹ هزار تومان قرار داشت و در طول ماه وارد مسیر صعودی شد. در دادههای معاملاتی تیرماه، پایینترین سطح دلار حدود ۱۶۰ هزار و ۱۶۰ تومان و بالاترین نرخ آن ۱۹۳ هزار تومان ثبت شد؛ یعنی فاصله میان کف و سقف ثبتشده دلار در این ماه حدود ۳۲ هزار و ۸۴۰ تومان بود.
یورو نیز در جریان تیرماه از محدوده ۱۸۳ هزار و ۲۳۰ تومان تا ۲۱۸ هزار و ۶۷۰ تومان حرکت کرد و فاصله کف و سقف آن به ۳۵ هزار و ۴۴۰ تومان رسید.
درهم امارات نیز در این ماه بین ۴۳ هزار و ۸۰۰ تومان و ۵۲ هزار و ۷۱۰ تومان نوسان کرد؛ بنابراین فاصله میان کف و سقف درهم حدود ۸ هزار و ۹۱۰ تومان بود.
در تیرماه، افزایش تقاضای احتیاطی یکی از مهمترین محرکهای بازار بود. معاملهگران در شرایطی که ریسکهای سیاسی و امنیتی افزایش پیدا میکرد، بخشی از نقدینگی خود را به سمت داراییهایی میبردند که از نگاه آنها میتوانست پوششی در برابر افت ارزش پول ملی باشد.
در هفته نخست، بازار هنوز در وضعیت انتظار قرار داشت، اما در هفته دوم، نگرانیهای امنیتی و افزایش تقاضای احتیاطی باعث شد دلار وارد کانال ۱۷۰ هزار تومان شود. این تغییر نشان داد که بازار به اخبار سیاسی صرفاً به عنوان یک متغیر خبری نگاه نمیکند؛ بلکه هر خبر میتواند به سرعت بر رفتار خریداران و فروشندگان اثر بگذارد.
در میانه تیر نیز تعطیلی بازار و کاهش عمق معاملات، اهمیت بازارهای هرات و فردایی را افزایش داد. معاملهگران برای تشخیص مسیر احتمالی بازار نقدی، بیش از گذشته به قیمتهای پشتخطی توجه کردند.
در هفته پایانی تیر، روند صعودی شدت گرفت و دلار از مرز ۱۹۰ هزار تومان عبور کرد. ثبت سقف ۱۹۳ هزار تومانی مهمترین اتفاق قیمتی تیرماه بود و نشان داد بازار از محدودههای قبلی خود فاصله گرفته است.
به این ترتیب، تیر را میتوان ماهی دانست که در آن ریسک سیاسی به تقاضای واقعی ارز تبدیل شد.
اگر تیرماه ماه آغاز موج صعودی بود، مرداد بیشتر به ماه نوسان و رفتوبرگشت قیمتها شباهت داشت.
در این ماه، اخبار مربوط به ادامه یا توقف درگیریها، احتمال مذاکرات، تهدیدهای نظامی و تحولات منطقهای بارها انتظارات معاملهگران را تغییر داد.
دلار آزاد در مردادماه پایینترین نرخ خود را در ۱۸۵ هزار و ۴۵۰ تومان ثبت کرد و در بالاترین سطح به ۱۹۴ هزار و ۶۳۰ تومان رسید. بنابراین فاصله کف و سقف دلار آزاد در مرداد ۹ هزار و ۱۸۰ تومان بود.
دلار فردایی هرات نیز در پایینترین سطح به ۱۸۳ هزار و ۶۰۰ تومان رسید و سقف ۱۹۴ هزار و ۲۰۰ تومان را ثبت کرد. در نتیجه، فاصله کف و سقف هرات در مرداد ۱۰ هزار و ۶۰۰ تومان بود.
یورو آزاد در مرداد بین ۲۱۴ هزار و ۴۴۰ تومان و ۲۲۶ هزار و ۲۱۰ تومان نوسان کرد و فاصله کف و سقف آن به ۱۱ هزار و ۷۷۰ تومان رسید.
درهم نیز پایینترین نرخ خود را در ۵۰ هزار و ۳۹۰ تومان و بالاترین نرخ خود را در ۵۳ هزار و ۲۹۰ تومان ثبت کرد. فاصله میان کف و سقف درهم در مرداد ۲ هزار و ۹۰۰ تومان بود.
این اعداد نشان میدهند که مردادماه، اگرچه با نوسان قابل توجه همراه بود، اما دامنه حرکت قیمتها نسبت به شهریور بسیار محدودتر باقی ماند.
در ابتدای مرداد، تداوم حملات و نگرانی درباره تحولات منطقهای و تنگه هرمز فضای بازار را تحت تأثیر قرار داده بود. با این حال، انتشار سیگنالهایی درباره توقف درگیریها و ادامه مسیر دیپلماسی باعث شد در نخستین هفته قیمتها عقبنشینی کنند.
دلار در یکی از مقاطع هفته اول تا محدوده ۱۸۷ هزار تومان پایین آمد، اما انتشار اخبار جدید امنیتی موجب شد بخشی از کاهش قیمت جبران شود.
در هفته دوم، تهدیدهای جدید و گزارشهای مربوط به احتمال اقدام نظامی بار دیگر تقاضای احتیاطی را افزایش داد. دلار تا ۱۹۴ هزار و ۶۳۰ تومان صعود کرد و هرات نیز به ۱۹۳ هزار و ۷۰۰ تومان رسید.
اما این موج صعودی نیز دوام زیادی نداشت و با تغییر فضای انتظارات، بازار وارد اصلاح شد. در پایان هفته، دلار تا ۱۸۷ هزار و ۳۱۰ تومان و هرات تا ۱۸۴ هزار و ۶۰۰ تومان عقب نشستند.
هفته سوم مرداد نیز همین الگو تکرار شد. دلار تا ۱۸۵ هزار و ۴۵۰ تومان کاهش یافت، هرات به ۱۸۳ هزار و ۶۰۰ تومان رسید و یورو و درهم نیز کفهای ماهانه خود را لمس کردند.
اما از میانه هفته مسیر تغییر کرد و قیمتها دوباره افزایش یافتند.
در هفته پایانی مرداد، ابهام درباره مسیر دیپلماسی افزایش یافت و تقاضای بازار دوباره تقویت شد. در نهایت، آخرین روز ماه با افزایش قیمتها همراه شد و دلار آزاد تا ۱۹۳ هزار و ۴۸۰ تومان، هرات تا ۱۹۴ هزار و ۲۰۰ تومان و یورو تا ۲۲۶ هزار و ۲۱۰ تومان بالا رفت.
بنابراین مردادماه بیش از آنکه ماه یک روند یکطرفه باشد، ماه جنگ خبرها و انتظارات بود.
شهریور اما شرایط متفاوتی داشت. در این ماه، دامنه نوسان بازار به شکل محسوسی افزایش یافت و ارزهای اصلی به سطوح قیمتی جدیدی رسیدند.
دلار آزاد در پایینترین سطح ثبتشده حدود ۱۹۷ هزار تومان بود و در ادامه تا ۲۳۶ هزار و ۸۲۰ تومان افزایش یافت. به این ترتیب، فاصله میان کف و سقف دلار آزاد در شهریور به ۳۹ هزار و ۸۲۰ تومان رسید.
دلار فردایی هرات نیز از کف ۱۹۳ هزار و ۳۵۰ تومان تا سقف ۲۳۵ هزار و ۸۰۰ تومان حرکت کرد. فاصله کف و سقف هرات در شهریور ۴۲ هزار و ۴۵۰ تومان بود.
یورو آزاد نیز یکی از بزرگترین دامنههای نوسان را ثبت کرد. این ارز در پایینترین سطح به ۲۲۹ هزار و ۸۳۰ تومان رسید و در بالاترین سطح تا ۲۷۴ هزار و ۷۵۰ تومان افزایش یافت. بنابراین فاصله میان کف و سقف یورو در شهریور ۴۴ هزار و ۹۲۰ تومان بود.
درهم امارات نیز در این ماه بین ۵۳ هزار و ۸۰۰ تومان و ۶۴ هزار و ۲۶۰ تومان نوسان کرد و فاصله کف و سقف آن به ۱۰ هزار و ۴۶۰ تومان رسید.
این ارقام بهخوبی نشان میدهند که شهریور نهتنها از نظر سطح قیمت، بلکه از نظر دامنه نوسان نیز با دو ماه نخست تابستان متفاوت بود.
یکی از مهمترین موضوعاتی که در شهریور بر رفتار معاملهگران اثر گذاشت، نگرانی درباره تحریمها و دسترسی به منابع ارزی بود.
در چنین شرایطی، بازار تنها میزان ارز موجود در معاملات امروز را در نظر نمیگیرد؛ بلکه به این سؤال نیز پاسخ میدهد که عرضه ارز در هفتهها و ماههای آینده چگونه خواهد بود.
اگر معاملهگران احتمال دهند که تحریمها، محدودیتهای تجاری یا مشکلات نقلوانتقال مالی میتواند دسترسی به منابع ارزی را دشوارتر کند، ممکن است بخشی از تقاضای آینده خود را به زمان حال منتقل کنند.
به همین دلیل، در شهریور بخشی از رشد قیمتها را باید در چارچوب پیشخور شدن نگرانیهای مربوط به آینده عرضه ارز تحلیل کرد.
در مقابل، بازارساز نیز تلاش کرد با افزایش عرضه ارز از شدت جهشها بکاهد.
هر زمان قیمتها با سرعت افزایش پیدا میکردند، افزایش عرضه میتوانست بخشی از تقاضای موجود را پاسخ دهد و فشار خرید را کاهش دهد. در برخی مقاطع نیز شناسایی سود معاملهگران به کمک عرضه میآمد و باعث اصلاح قیمتها میشد.
اما مسئله اصلی این بود که بخشی از تقاضا، تقاضای احتیاطی بود.
خریدار ارز در این شرایط الزاماً با هدف کسب سود کوتاهمدت وارد بازار نمیشد؛ بخشی از خریدها ناشی از نگرانی نسبت به آینده اقتصاد، تورم، سیاست خارجی و ارزش پول ملی بود.
به همین دلیل، عرضه بازارساز در بسیاری از مقاطع توانست سرعت حرکت قیمت را کاهش دهد، اما الزاماً انتظارات پشت تقاضا را از بین نبرد.
در نیمه دوم تابستان، موضوع تنگه هرمز اهمیت بیشتری در تحلیل بازار پیدا کرد. برای بازار ارز، هرمز تنها یک مسئله امنیتی یا نظامی نیست. این مسیر به دلیل نقش آن در تجارت منطقهای و صادرات انرژی، از منظر درآمدهای ارزی و تجارت خارجی نیز اهمیت دارد.
به همین دلیل، هر خبر درباره احتمال اختلال، مسیرهای جایگزین دریایی، مذاکرات یا تحولات مرتبط با این منطقه میتوانست انتظارات معاملهگران را تغییر دهد.
در شرایطی که نااطمینانی بالا است، بازار حتی ممکن است احتمال وقوع یک ریسک را پیش از وقوع واقعی آن در قیمت ارز لحاظ کند.
این یکی از مهمترین ویژگیهای تابستان ۱۴۰۵ بود: قیمتها در بسیاری از مواقع نه به خود رویداد، بلکه به برداشت بازار از احتمال وقوع رویداد واکنش نشان دادند.
در طول تابستان چندین بار شاهد کاهش قیمتها بودیم، اما بسیاری از این اصلاحها پایدار نماندند.
الگوی بازار تقریباً روشن بود: افزایش ریسک سیاسی، تقاضای احتیاطی را بالا میبرد؛ قیمت افزایش پیدا میکرد؛ سپس بازارساز عرضه را بیشتر میکرد، بخشی از معاملهگران سود شناسایی میکردند و انتشار اخبار مثبت سیاسی باعث عقبنشینی بخشی از تقاضا میشد.
قیمت اصلاح میکرد، اما در سطوح پایینتر دوباره بخشی از خریداران وارد بازار میشدند.
به همین دلیل، اصلاحهای بازار در بسیاری از مقاطع بیشتر شبیه وقفه در مسیر حرکت قیمت بودند تا آغاز یک روند نزولی پایدار.
در کنار بازار آزاد، نرخهای حواله نیز در تابستان افزایش داشتند، اما شدت این افزایش با بازار آزاد قابل مقایسه نبود.
دلار حواله در نخستین روز تابستان ۱۴۵ هزار و ۹۶۱ تومان بود و در پایان شهریور به ۱۶۸ هزار و ۳۷۵ تومان رسید. بنابراین نرخ دلار حواله در تابستان ۲۲ هزار و ۴۱۴ تومان افزایش یافت و بازدهی آن ۱۵.۳۶ درصد بود.
یورو حواله نیز از ۱۶۷ هزار و ۴۳۱ تومان به ۱۹۳ هزار و ۹۱ تومان رسید؛ یعنی ۲۵ هزار و ۶۶۰ تومان افزایش و ۱۵.۳۲ درصد بازدهی.
درهم حواله نیز از ۳۹ هزار و ۷۴۴ تومان به ۴۵ هزار و ۸۴۷ تومان رسید و در این فاصله ۶ هزار و ۱۰۳ تومان افزایش یافت؛ بازدهی این نرخ ۱۵.۳۳ درصد بود.
این فاصله میان عملکرد بازار آزاد و حوالهای، یکی از نکات مهم تابستان بود. در حالی که قیمتهای آزاد تحت تأثیر ریسک سیاسی و تقاضای احتیاطی با سرعت بیشتری حرکت کردند، نرخهای حوالهای افزایش بسیار محدودتری داشتند.
در آخرین روز تابستان، بازار ارز در سطوح بسیار بالاتری نسبت به آغاز فصل قرار داشت.
دلار آزاد در ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ در ۲۳۲ هزار و ۶۹۰ تومان بسته شد؛ در حالی که نخستین روز تابستان را در ۱۵۹ هزار و ۱۸۰ تومان به پایان رسانده بود. بنابراین دلار طی تابستان ۷۳ هزار و ۵۱۰ تومان افزایش قیمت داشت و بازدهی آن ۴۶.۱۸ درصد بود.
دلار فردایی هرات نیز از ۱۵۸ هزار و ۷۰۰ تومان در اول تیر به ۲۲۹ هزار و ۸۰۰ تومان در پایان شهریور رسید؛ یعنی ۷۱ هزار و ۱۰۰ تومان افزایش و ۴۴.۸۱ درصد بازدهی.
یورو از ۱۸۲ هزار و ۹۷۰ تومان به ۲۶۶ هزار و ۵۴۰ تومان رسید و با ۸۳ هزار و ۵۷۰ تومان افزایش، بازدهی ۴۵.۶۷ درصدی را ثبت کرد.
درهم امارات نیز از ۴۳ هزار و ۷۹۰ تومان به ۶۳ هزار و ۳۱۰ تومان رسید؛ افزایش ۱۹ هزار و ۵۲۰ تومانی که معادل ۴۴.۵۸ درصد بازدهی بود.
در میان چهار نرخ اصلی بازار آزاد، دلار بیشترین بازدهی تابستان را ثبت کرد، اما از نظر میزان افزایش تومانی، یورو با ۸۳ هزار و ۵۷۰ تومان بیشترین رشد قیمت را داشت.
تابستان ۱۴۰۵ را نمیتوان صرفاً با افزایش قیمت دلار از ۱۵۹ هزار به ۲۳۲ هزار تومان توضیح داد. اتفاق مهمتر، تغییر رفتار بازار در برابر ریسک بود.
در تیرماه، بازار از فضای انتظار وارد فاز افزایش تقاضای احتیاطی شد. در مرداد، اخبار مثبت و منفی سیاسی بازار را بارها بین صعود و اصلاح جابهجا کردند و در شهریور، دامنه نوسان افزایش یافت و قیمتها وارد سطوح جدیدی شدند.
در تمام این مدت، جنگ و تهدیدهای نظامی، تحریمها، نگرانی درباره درآمدهای ارزی، اخبار مذاکرات، تحولات تنگه هرمز و انتظارات تورمی در شکلدهی به رفتار معاملهگران نقش داشتند.
از طرف دیگر، بازارساز با افزایش عرضه تلاش کرد سرعت حرکت قیمت را کنترل کند. نتیجه، بازاری بود که بارها اصلاح کرد، اما در بسیاری از مقاطع پس از اصلاح دوباره با تقاضا مواجه شد.
اعداد پایان تابستان نیز تصویری روشن از این تغییر ارائه میکنند: دلار آزاد ۴۶.۱۸ درصد، یورو ۴۵.۶۷ درصد، دلار فردایی هرات ۴۴.۸۱ درصد و درهم ۴۴.۵۸ درصد در فاصله نخستین روز تا آخرین روز تابستان افزایش یافتند.
در همین حال، فاصله کف و سقف شهریور برای دلار به ۳۹ هزار و ۸۲۰ تومان، برای هرات به ۴۲ هزار و ۴۵۰ تومان، برای یورو به ۴۴ هزار و ۹۲۰ تومان و برای درهم به ۱۰ هزار و ۴۶۰ تومان رسید.
بنابراین، تابستان ۱۴۰۵ را میتوان دورهای دانست که در آن بازار ارز همزمان با افزایش سطح قیمتها و افزایش حساسیت به ریسکهای سیاسی و اقتصادی مواجه شد؛ بازاری که در آن خبر، انتظار و احتمال وقوع یک اتفاق، گاهی پیش از خود اتفاق به قیمت تبدیل شد.
در پایان شهریور، بازار ارز در نقطهای ایستاد که نسبت به ابتدای تابستان نه فقط قیمتها، بلکه دامنه ریسک و انتظارات معاملهگران نیز تغییر کرده بود.
دلار پاییز ۱۴۰۵ را پس از ثبت سقف تاریخی ۲۳۶ هزار و ۸۲۰ تومان در شهریور و بستهشدن در ۲۳۲ هزار و ۶۹۰ تومان آغاز میکند؛ بنابراین نخستین محدوده مهم بازار در شروع فصل، ۲۲۸ تا ۲۳۰ هزار تومان است. تحلیلهای منتشرشده در آستانه پاییز نیز این محدوده را حمایت مهم بازار میدانند و در سمت مقابل، ۲۳۷ هزار تومان را مقاومت نخست معرفی میکنند. در صورت حفظ حمایت و عبور پایدار از سقف شهریور، سناریوی حرکت دلار به سمت ۲۴۵ تا ۲۵۰ هزار تومان مطرح شده است.
سناریوی اول، ادامه نوسان در محدوده فعلی است. در این حالت، دلار میتواند بین ۲۲۸ تا ۲۳۷ هزار تومان رفتوبرگشت داشته باشد و معاملهگران منتظر روشنشدن مسیر سیاست خارجی، مذاکرات و وضعیت عرضه بازارساز بمانند. حفظ محدوده ۲۲۸ تا ۲۳۰ هزار تومان از نظر تکنیکی اهمیت دارد؛ زیرا شکست این محدوده میتواند فشار فروش را بیشتر کند، در حالی که عبور از ۲۳۷ هزار تومان، سقف تاریخی شهریور را دوباره در کانون توجه بازار قرار میدهد. تحلیلهای منتشرشده برای مهر نیز بر همین محدودههای قیمتی تأکید دارند.
سناریوی دوم در صورت عبور دلار از ۲۳۷ هزار تومان فعال میشود. در این وضعیت، مقاومتهای بعدی را میتوان در محدوده ۲۴۰ تا ۲۴۵ هزار تومان و سپس حوالی ۲۵۰ هزار تومان دنبال کرد. عدد ۲۵۰ هزار تومان در برخی گزارشهای بازار بهعنوان سناریوی صعودی مطرح شده، اما رسیدن به این سطح وابسته به عبور قیمت از مقاومتهای قبلی و تداوم فشارهای سیاسی و تورمی است؛ بنابراین نمیتوان آن را هدف قطعی بازار دانست.
در سمت مقابل، اگر خبر سیاسی مثبت و قابلاتکا وارد بازار شود یا عرضه ارز افزایش پیدا کند، نخستین واکنش میتواند عقبنشینی دلار از محدوده ۲۳۲ تا ۲۳۷ هزار تومان باشد. در این صورت، ۲۲۸ تا ۲۳۰ هزار تومان حمایت اول محسوب میشود و در صورت از دست رفتن آن، بازار میتواند وارد فاز اصلاحی عمیقتری شود. نکته مهم این است که در شهریور، اصلاحهای قیمتی در بسیاری از مقاطع با بازگشت تقاضا مواجه شدند؛ بنابراین برای تغییر پایدار روند، صرفاً کاهش چندروزه قیمت کافی نیست و بازار به یک تغییر معنادار در انتظارات نیاز دارد.
از منظر بنیادی، سه متغیر در پاییز بیش از سایر عوامل میتوانند مسیر دلار را تعیین کنند: ریسک سیاسی و مذاکرات، وضعیت تحریمها و درآمدهای ارزی، و سیاست بازارساز. در کنار این عوامل، انتظارات تورمی و رشد نقدینگی نیز همچنان از محرکهای مهم بازار ارز محسوب میشوند. گزارشهای منتشرشده درباره نیمه دوم سال نیز بر همزمانی این عوامل تأکید دارند؛ بنابراین پاییز میتواند همچنان بازاری خبرمحور باشد که قیمتها به جای حرکت آرام و خطی، با انتشار اخبار سیاسی و تغییر انتظارات معاملهگران بین محدودههای حمایتی و مقاومتی جابهجا شوند.
در مجموع، نقطه کلیدی دلار در آغاز پاییز ۲۳۷ هزار تومان است؛ عبور و تثبیت بالای این سطح، مسیر را برای آزمون محدوده ۲۴۰ تا ۲۵۰ هزار تومان باز میکند، در حالی که حفظنشدن ۲۲۸ تا ۲۳۰ هزار تومان میتواند سناریوی اصلاحی را تقویت کند. با این حال، در شرایط فعلی بهتر است به جای یک عدد قطعی برای پایان پاییز، بازار را در قالب این سناریوها دنبال کرد؛ زیرا همانطور که شهریور نشان داد، یک خبر سیاسی میتواند در مدت کوتاهی تعادل عرضه و تقاضا و بهدنبال آن محدودههای تکنیکی دلار را تغییر دهد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: