آیا بازنگری در قوانین مربوط به خودروهای با آلایندگی صفر (ZEV) میتواند فرصتی دوباره برای بقای کارخانههای خودروسازی در بریتانیا ایجاد کند؟ در حال حاضر، غولهای صنعت خودرو مانند تویوتا، بیامو (از طریق برند مینی) و نیسان در موقعیت دشواری قرار دارند.
هزینههای تولید در بریتانیا، مشابه وضعیت آلمان، در مقایسه با اروپای شرقی یا چین بسیار بالا است و این امر منجر به کاهش حاشیه سود تولیدکنندگان شده است. برای شرکتهای بیامو و تویوتا، چالش اصلی اکنون این است که آیا هزینههای هنگفتی را برای تبدیل کارخانههای خود به خط تولید خودروهای برقی (EV) بپردازند یا خیر؛ در حالی که نیسان پیش از این در ساندرلند و شرکت JLR در هالوود و سولیهال این مسیر را طی کردهاند.
چالشهای مالی و استراتژیک انتقال به برق
اگرچه بدیهی است که آینده صنعت خودرو در گرو فناوری الکتریکی است، اما سرعت این انتقال و تامین قطعات، مدیران برنامهریزی را با سردرگمی مواجه کرده است. بر اساس اطلاعات دریافتی، هزینه تبدیل کارخانه تویوتا در دربی از تولید خودروهای هیبریدی به برقی، میلیاردها پوند خواهد بود.
شرکت بیامو نیز در ابتدا قصد داشت تولید مدلهای مینی در آکسفورد را به حالت برقی تغییر دهد، اما سپس این تصمیم را کنار گذاشت تا به تامین خودروهای برقی از چین ادامه دهد که احتمالاً این تصمیم نیز ریشه در نگرانیهای مربوط به هزینههای تولید دارد.
نیسان اگرچه برای تولید مدلهای جدید Leaf و Juke EV در ساندرلند سرمایهگذاری کرده است، اما از برنامه تولید مدل برقی Qashqai عقبنشینی کرده و در عوض در حال مذاکره با شرکت چینی Chery است تا فضای خالی کارخانهای را که خود قادر به پر کردن آن نیست، واگذار کند.
فشار برای تغییر قوانین ZEV
انجمن سازندگان و واردکنندگان خودرو (SMMT) در حال فشار برای ایجاد تغییرات «معنادار» در دستورالعمل ZEV است تا سرعت انتقال به خودروهای برقی کاهش یابد. این انجمن هشدار میدهد که در صورت عدم تغییر، شاهد «کاهش سرمایهگذاری در تولیدات داخلی» خواهیم بود.
با تحلیل دقیقتر این هشدارها، میتوان دریافت که تویوتا، بیامو و احتمالاً نیسان اشاره میکنند که اگر اجازه نداشته باشند تا سال ۲۰۳۵ یا پس از آن به تولید مدلهای با موتور احتراقی در کارخانههای فعلی ادامه دهند، ممکن است بریتانیا را ترک کنند.
دولت حزب کارگر میتواند با پذیرش این هشدار، استثنائی ویژه برای فروش خودروهای احتراقی برای سازندگانی که کارخانههای مستقری در بریتانیا دارند، در نظر بگیرد. این اقدام میتواند زمان لازم برای حل مشکلات هزینهای، از جمله قیمت بالای انرژی و باتریها را فراهم کند.
رقابت با چین و واقعیتهای اقتصادی
برنامه تهاجمی برای توسعه خودروهای برقی که در دوران دولتهای محافظهکار و حزب کارگر تدوین شد، با این هدف بود که تولیدکنندگان در فناوریای که قرار بود به منبع پیشران غالب در جهان تبدیل شود، پیشرو باشند. اما در واقعیت، تنها کشوری که سرعت کاهش هزینههای تولید خودروهای برقی را تعیین میکند، چین است.
به عنوان مثال، در حالی که شرکت JLR منتظر راهاندازی کارخانه جدید باتری Agratas در سامرست بود، قرار بود باتریهای خودروهای برقی آینده خود را از AESC در ساندرلند تامین کند. اما در نهایت، باتریها از AESC در چین تامین میشوند که نشان میدهد هزینه، عامل اصلی در این تصمیم بوده است.
در نهایت، اجازه دادن به تویوتا و سایر سازندگان برای ادامه تولید خودروهای هیبریدی تا زمانی که هزینههای تولید خودروهای برقی با مدلهای موتور احتراقی (ICE) برابری کند، میتواند مانع از نابودی کارخانههای بریتانیا شود یا دستکم ۱۰ سال دیگر به عمر آنها بیفزاید تا از دستور تعطیلی نهایی جلوگیری شود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: