عصرایران- تستوسترون و دیگر هورمون های آندروژنی در ایجاد و تشدید آکنه نقش دارند، اما داشتن آکنه به این معنا نیست که سطح تستوسترون خون فرد حتما بیش از حد طبیعی است.
آکنه زمانی شکل می گیرد که منافذ پوست در اثر تجمع چربی، سلول های مرده و عوامل دیگر مسدود شوند و التهاب نیز به این روند اضافه شود. آندروژن ها می توانند غدد چربی پوست را فعال تر کنند و تولید سبوم را افزایش دهند؛ به همین دلیل تغییرات هورمونی در دوران بلوغ یکی از عوامل مهم شیوع آکنه است.
تستوسترون و سایر آندروژن ها روی غدد چربی و فولیکول های مو اثر می گذارند. افزایش فعالیت این غدد می تواند تولید سبوم را بیشتر کند. سبوم اضافی همراه با سلول های مرده پوست می تواند منافذ را مسدود کند و زمینه ایجاد جوش، جوش سرسیاه و جوش سرسفید را فراهم کند.
افزایش آندروژن ها همچنین می تواند التهاب آکنه را تشدید کند. به همین دلیل برخی افرادی که درمان با تستوسترون را آغاز می کنند، ممکن است با افزایش آکنه مواجه شوند. با این حال، همه افرادی که تستوسترون دریافت می کنند دچار آکنه نمی شوند و عوامل دیگری مانند ژنتیک، استرس و محصولات پوستی نیز می توانند نقش داشته باشند.
خیر.
آکنه به تنهایی نشانه قابل اعتمادی برای بالا بودن تستوسترون نیست. حساسیت پوست به آندروژن ها، میزان فعالیت غدد چربی و عوامل ژنتیکی نیز در بروز آکنه نقش دارند.
بنابراین صرفا به دلیل داشتن پوست چرب یا جوش های صورت نمی توان نتیجه گرفت که فرد دچار افزایش تستوسترون است و معمولا نیازی به آزمایش هورمونی صرفا به دلیل آکنه وجود ندارد.
در زنان، آکنه ممکن است همراه با علائم دیگری مانند افزایش موهای زائد صورت و بدن، ریزش موی الگوی مردانه یا بی نظمی قاعدگی دیده شود. در چنین شرایطی پزشک ممکن است احتمال اختلالات هورمونی، از جمله سندرم تخمدان پلی کیستیک، را بررسی کند.
آکنه ناگهانی و شدید یا ایجاد علائم واضح افزایش آندروژن نیز می تواند نیازمند بررسی پزشکی باشد.
در مردان نیز افزایش آکنه پس از شروع مصرف تستوسترون یا استروئیدهای آنابولیک می تواند با اثر آندروژن ها مرتبط باشد.
اگر آکنه پس از شروع درمان با تستوسترون ایجاد شده است، نباید فرد خودسرانه مصرف یا مقدار دارو را تغییر دهد. آکنه مرتبط با تستوسترون قابل درمان است و متخصص پوست می تواند بر اساس شدت آن از درمان های موضعی یا دارویی مناسب استفاده کند. آکادمی پوست آمریکا نیز تاکید می کند که ایجاد آکنه لزوما به معنای نیاز به قطع درمان با تستوسترون نیست.
درمان به شدت آکنه و شرایط فرد بستگی دارد. گزینه های درمانی می توانند شامل داروهای موضعی مانند رتینوئیدها، بنزوئیل پراکسید و اسید سالیسیلیک باشند. در برخی افراد نیز داروهای خوراکی یا درمان های هورمونی مورد استفاده قرار می گیرند. برای آکنه شدید یا مقاوم، پزشک ممکن است درمان های تخصصی تری را در نظر بگیرد.
مراقبت ملایم از پوست نیز اهمیت دارد. شست و شوی شدید، ساییدن پوست و ترکاندن جوش ها می تواند التهاب را بیشتر کند. استفاده از محصولات غیرکومدون زا نیز برای افراد مبتلا به آکنه توصیه می شود.
آکنه یک بیماری شایع پوستی است و عوامل مختلفی در ایجاد آن نقش دارند. بنابراین وجود جوش به تنهایی نشانه اختلال هورمونی یا بالا بودن تستوسترون نیست.
این مطلب صرفا جنبه اطلاع رسانی دارد و جایگزین تشخیص یا توصیه پزشک نیست.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: