عصر ایران-برخی بناها برای ماندگار شدن ساخته نمی شوند؛ قرار است چند سالی در یک مکان حضور داشته باشند و بعد از بین بروند. با این حال، گاهی معماری موقت آنقدر با خاطره و هویت یک مکان گره می خورد که پایان عمرش به سادگی پذیرفته نمی شود.
«توره اوریخن» یا «برج اوریخن» نمونه ای متفاوت از این رویکرد است؛ پروژه ای که در سال 2017 به عنوان یک تئاتر موقت شکل گرفت و قرار بود در سال 2020 به پایان برسد، اما در نهایت تا سال 2023 به فعالیت خود ادامه داد.
ویژگی مهم این پروژه، تضاد میان عمر کوتاه سازه و چشم انداز پیرامون آن بود. «توره اوریخن» یا «برج اوریخن» در دل منظره کوهستانی آلپ قرار داشت و طبیعت دائمی کوهستان، پس زمینه ای چشمگیر برای سازه ای بود که از ابتدا قرار نبود برای همیشه باقی بماند.
ایده معماری موقت در اینجا فقط به خود ساختمان محدود نمی شد؛ بنا عملا مانند یک صحنه تئاتر عمل می کرد و چشم انداز آلپ نقش دکور آن را بر عهده داشت. همین تضاد میان یک سازه گذرا و منظره ای ماندگار، بخش مهمی از هویت پروژه را شکل می داد.
داستان «توره اوریخن» یا «برج اوریخن» یادآور این پرسش قدیمی در معماری است که آیا ارزش یک بنا به ماندگاری آن وابسته است یا تجربه ای که در مدت حضور خود ایجاد می کند. شاید بعضی بناها دقیقا به این دلیل جذاب هستند که می دانیم قرار نیست برای همیشه باقی بمانند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: