عصر ایران- در سال 1943، ریچارد باک مینستر فولر معمار و طراح آمریکایی، با معرفی «نقشه دایمکسیون» تلاش کرد تصویری متفاوت از سیاره زمین ارائه دهد؛ نقشه ای که برخلاف بسیاری از نقشه های متداول جهان، تلاش می کند اعوجاج ناشی از تبدیل سطح کروی زمین به صفحه را کاهش دهد.
تصویر اصلی مربوط به انتشار سال 1943 در مجله لایف
فولر برای این کار، زمین را بر اساس یک ساختار هندسی چندوجهی تصور کرد و سپس این ساختار را به سطحی تخت باز کرد. نتیجه، نقشه ای متفاوت بود که قاره ها را به صورت مجموعه ای تقریبا پیوسته از خشکی ها در میان یک اقیانوس نشان می داد.
یکی از ویژگی های جالب نقشه دایمکسیون این است که برخلاف نقشه های رایج، در آن یک جهت مطلق برای «بالا» و «پایین» وجود ندارد. همین موضوع باعث می شود نگاه بیننده به جهان از حالت معمول خارج شود و مرزهای ذهنی میان شرق و غرب یا شمال و جنوب نیز شکل متفاوتی پیدا کند.
ایده فولر تنها درباره ترسیم دقیق تر زمین نبود؛ او می خواست نشان دهد که نحوه نمایش جهان می تواند بر برداشت ما از جغرافیا و روابط میان سرزمین ها تاثیر بگذارد. نقشه دایمکسیون به همین دلیل، علاوه بر یک دستاورد در طراحی نقشه، به نمونه ای شناخته شده از نگاه متفاوت فولر به هندسه، معماری و جهان تبدیل شد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: