تنهایی در غزه: نسل‌کشی فلسطینی را بدون خانواده و خانه رها می‌کند

غزه، نوار غزه - محمود خالا هر صبح به قبرستان نزدیک می‌رود تا از قبر اعضای خانواده‌اش که در جنگ نسل‌کشانه اسرائیل در غزه از دست داده‌اند، بازدید کند.

او این برنامه صبحگاهی را در ماه‌های پس از دفن آن‌ها ادامه داده و تصور می‌کند خانواده‌اش هنوز در کنارش هستند.

برای محمود، 40 ساله، قبرستان مکانی برای آرامش برخی از عزیزترین افراد زندگی‌اش است.

همسر، سه فرزند، پدر و مادر، دو برادر و خانواده‌هایشان، خواهر و فرزندانش و سایر بستگان همه در 21 دسامبر 2023 در خانه خانوادگی‌شان در جبالیا، شمال غزه جمع شده بودند.

سپس یک حمله اسرائیل به این ساختمان پنج طبقه هدف قرار داد و ساختمان را ویران کرد و 39 نفر داخل آن را کشت. محمود اندکی قبل از برخورد از خانه خارج شد و تنها بازمانده خانواده‌اش است.

محاصره

محمود به یاد می‌آورد که در آن روز قلبش در درد بود. تانک‌های اسرائیل منطقه اطراف خانه در جبالیا، شمال غزه را محاصره کرده بودند و حرکت مردم را خطرناک کرده بودند. غذا به دلیل محاصره مداوم اسرائیل کمبود بود. عصر، محمود برای تهیه غذا برای خانواده‌اش از خانه خارج شد.

“به آن‌ها گفتم که می‌روم و می‌بینم چه چیزی در دسترس است”، او به الجزیره گفت. “به محض اینکه حدود 15 دقیقه از خانه دور شده بودم، انفجار بزرگی شنیدم.”

“به عقب برگشتم و فهمیدم که خانه هدف ما بوده است. در شوک کامل بودم. اما خودم را جمع کردم. با کمک چند همسایه که هنوز در منطقه بودند، سعی کردیم هر کسی را که ممکن است زیر آوار باشد نجات دهیم.”

محمود در کنار خانه خانوادگی‌اش که در یک حمله اسرائیل 39 بستگانش را کشت، ایستاده است [Abdelhakim Abu Riash/Al Jazeera]

حملات هوایی اسرائیل، پهپادها و هواپیماهای نظارتی به هدف قرار دادن منطقه ادامه دادند. این امر یافتن بازمانده را برای محمود و همسایگانش غیرممکن کرد.

“یک هواپیمای نظارتی بمبی روی ما انداخت، بنابراین بلافاصله فرار کردیم”، او می‌گوید. “صبح روز بعد برگشتیم.”

اورژانس و تیم‌های دفاع مدنی نیز نتوانستند شب به محل برسند.

با این احساس ناتوانی، او تصور می‌کرد که ممکن است برخی از اعضای خانواده‌اش هنوز زنده زیر آوار باشند و منتظر نجات باشند. او احساس می‌کرد که آن شب هزار بار مرده است.

صبح روز بعد، او به محل بازگشت و نام اعضای خانواده‌اش را که ممکن است زیر خانه ویران شده باشند صدا کرد. هیچ‌کس پاسخ نداد و در این لحظه متوجه شد که تقریباً همه کسانی که دوست داشت را از دست داده است.

“پنج طبقه آوار وجود داشت. غیرممکن بود کسی را بیرون بکشیم”، او گفت.

محمود عکسی از دخترش هدا را در دست دارد که به همراه مادر و خواهر و برادرهایش کشته شده است [Abdelhakim Abu Riash/Al Jazeera]

تنها

این حمله آغاز یک دوره طولانی تنهایی برای محمود بود. با تخریب خانه‌اش و کشته یا آواره شدن تقریباً همه بستگانش به جنوب، جایی برای رفتن نداشت.

“حتی عموهایم نیز کشته شده بودند”، او می‌گوید. “خانه آن‌ها، در مقابل خانه‌مان، نه روز قبل از خانه خانوادگی ما هدف قرار گرفت. در آن حمله 18 نفر کشته شدند. بقیه خانواده به جنوب رفته بودند.”

محمود ماه‌های بعد را آواره و تنها گذراند. او در خیابان‌ها به دنبال مکانی برای خوابیدن در شب می‌گشت. پیدا کردن پناهگاه در میان خانواده‌های آواره بدون داشتن هیچ نسبتی با آن‌ها دشوار بود.

“من در خیابان‌ها یا در ماشین‌هایی که باز بودند می‌خوابیدم”، او می‌گوید. “کاملاً تنها و بی‌خانمان بودم.”

بدون هیچ پناهگاهی، محمود در معرض حملات اسرائیل قرار داشت. مبارزه برای غذا به اندازه نیاز به یافتن مکانی امن برای خوابیدن فوری بود.

“نمی‌دانید که گلوله به شما برخورد می‌کند، موشک می‌آید، غذا پیدا می‌کنید یا کجا می‌خوابید”، او گفت.

محمود بقایای خانواده‌اش را با دست از زیر آوار بیرون آورد [Abdelhakim Abu Riash/Al Jazeera]

بازیابی خانواده‌اش

پس از “آتش‌بس” در غزه در اکتبر 2025، خانواده‌ها جستجوی دشوار برای یافتن عزیزان گمشده خود را آغاز کردند. تقریباً یک سال بعد، تخمین زده می‌شود که 8000 نفر مفقود شده‌اند و احتمالاً اجسادشان زیر آوار خانه‌هایشان یا در مکان‌های دیگر دفن شده است.

چند ماه پس از آغاز “آتش‌بس” و کاهش بمباران، محمود شروع به بازیابی بقایای اعضای خانواده‌اش به تنهایی کرد. آن‌ها برای 29 ماه در زیر آوار خانه‌شان دفن شده بودند.

“اینکه خانواده‌ام هنوز زیر آوار باشند و دفن نشده باشند، بسیار دشوار بود”، او می‌گوید. “این فکر هرگز رهایم نکرد.”

او برای کمک با دفاع مدنی، صلیب سرخ و سایر مقامات تماس گرفت. اما او می‌گوید کمبود شدید تجهیزات و درخواست کمک تعداد زیادی خانواده دیگر، کمک آن‌ها را محدود کرد.

در نهایت، با کمک دوستان و همسایگانی که داوطلب شده بودند تا در کنارش کار کنند، او به تنهایی و با دست دل‌خراش بازیابی عزیزانش را آغاز کرد.

او بازیابی بقایا را حدود ماه مه امسال آغاز کرد، فرآیندی که سه ماه طول کشید.

“گاهی اوقات، ما در یک روز موفق به بازیابی یک نفر می‌شدیم. گاهی اوقات دو روز طول می‌کشید”، او گفت.

اولین افرادی که پیدا کرد، دو بستگان بودند که با خانواده پناه گرفته بودند. آخرین آن‌ها خواهر و فرزندانش بودند که با هم دفن شده بودند.

او اعضای خانواده‌اش را در قبرستانی در نزدیکی جبالیا ان‌نازلا، در شمال غزه دفن کرد.

“وقتی بالاخره آن‌ها را دفن کردم، احساس آرامش زیادی کردم”، او گفت. “بازیابی همه بقایای آن‌ها روز به روز سه ماه طول کشید.”

نویسنده: مرام حمید