روایت جمهوری اسلامی از تشابه تراستی‌ها؛ رانت‌خوار‌ها و تندرو‌ها

روزنامه جمهوری اسلامی در یادداشتی به قلم «غلامرضا بنی اسدی» نوشت:

باید محبوب‌ترین کار‌ها نزد تو، کار‌هایی باشد که با میانه روی سازگارتر است و با عدالت دم سازتر، کاری که خشنودی رعیت را در پی داشته باشد، زیرا خشم توده‌های مردم، خشنودی نزدیکان را زیر پای گیرد ولی خشم نزدیکان اگر توده‌های مردم از تو خشنود باشند، ناچیز گردد».

این کلام راهنمای مولا امیر المؤمنین (ع) است در نامه به مالک اشتر، اما حرف دیروز‌های دور و نزدیک نیست، خط راهبردی حکمرانی به قاعده وحی و عقل است. به هر روز می‌شود خواند و بر این رسم می‌توان به درسی برای امروز رسید. امروزی که باید بیش از همیشه با تامل این فراز‌ها را چنان به عمل درآورد که تلاش دشمنان دور و نزدیک برای به فرود کشاندن انقلاب و اسلام و هدم ایران، ناکام بماند. امام در ادامه می‌فرمایند: «خواص و نزدیکان کسانی هستند که به هنگام فراخی و آسایش بر دوش والی باری گرانند و، چون حادثه‌ای پیش آید کمتر از هر کس به یاریش برخیزند و خوش ندارند که به انصاف درباره آنان قضاوت شود. اینان همه چیز را به اصرار از والی می‌طلبند و اگر عطایی یابند، کمتر از همه سپاس می‌گویند و اگر به آنان ندهند، دیرتر از دیگران پوزش می‌پذیرند. در برابر سختی‌های روزگار، شکیبایی شان بس اندک است. اما ستون دین و انبوهی مسلمانان و ساز و برگ در برابر دشمنان، عامه مردم هستند. پس، باید توجه تو به آنان بیشتر و میل تو به ایشان افزون‌تر باشد».

خواص در خوانش امروزی متعددند، اما در یک چیز شریکند و این همان «خودصاحب پنداری» برای ایران و انقلاب است. یک گونه شان تراستی‌ها هستند که نفت را سرسفره خود و دوستان می‌برند. یک گونه شان هم اصحاب رانت و قدرت یافتگان به ویژه خواری هستند و دیگر گونه شان را هم باید در هیئت کسانی دید که کشور را ملک اختصاصی خود و همفکران شان می‌دانند و راه خروج از کشور را به دیگرانی نشان می‌دهند که با آنان ناهمسویند. اینان اگر چه کسری اندک از ملت ۹۰ میلیونی ایران هستند، اما خود را صاحب هه ایران می‌پندارند. اینان ادامه همان جریان فکری هستند که در زمان دفاع مقدس ۸ ساله، رهبران شان از شهرشان آن سوتر نرفتند. در جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه هم با تولید انبوه تفرقه و تنفر، کاری کردند که حضورشان در برخی جا‌ها به غیبت اکثریت مردم بیانجامد. اینان در «روزِ مبادا»‌ی جنگ حتی اگر به راه پیشینیان خود نروند هم نمی‌توانند نقشی مؤثر داشته باشند. آنچه دشمن شکن می‌شود حضور حداکثری مردم است. مردم با هر سلیقه و نگاه و حتی دین و مذهب که پای ایران می‌ایستند می‌توانند بلا را از سر ایران بگردانند. این گروه اندک و خود خواص پندار که در اوج «جنگ ترکیبی» نیز به دنبال «تجزیه» ملت هستند. فکر می‌کنند دیگران که نباشند، آنان صاحب همه چیز می‌شوند. نمی‌دانند که در نبود اکثریت ملت، این دشمن است که - خدای نکرده - صاحب همه چیز می‌شود. باری، نظام حکمرانی باید صدای امام علی را از دوردست‌های تاریخ بشنود و راه را برای نقش آفرینی عامه مردم باز کند. به اقتضای این رهنمود، کسانی را که با تولید تفرقه مانع سرراه مردم ایجاد می‌کنند باید به تدبیری مؤثر از چرخه تصمیم‌گیری خارج ساخت.