رضا نصری/ حقوقدان بین الملل
آقای (اِدوارد) میلیبند، می‌گویید درباره پایان دادن به «تجاوزگری ایران» با مارکو روبیو گفت‌وگو کرده‌اید. بر اساس کدام معیار حقوقی، اخلاقی یا بشردوستانه، ایران را متجاوز می‌دانید؟
دو قدرت هسته‌ای، دو بار و در میانه مذاکرات، به ایران حمله کردند و در جریان این حملات، مرتکب جنایات جنگی هولناکی شدند:
- بمباران یک دبستان در میناب در ساعات برگزاری کلاس‌ها که ده‌ها کودک را به کام مرگ کشاند؛
- حمله به یک سالن ورزشی در لامرد، هنگام تمرین تیم والیبال دختران؛
- شلیک به ناوچه ایرانی دنا در آب‌های بین‌المللی، هنگام بازگشت از رژه دریایی به میزبانی هند، که حدود ۱۰۰ ملوان غیرمسلح را به کشتن داد؛
- ترور رهبران سیاسی و دانشمندان؛
- بمباران زیرساخت‌های غیرنظامی، از جمله بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها، پل‌ها، مجتمع‌های پتروشیمی، انبارهای سوخت، کارخانه‌های داروسازی و تأسیسات آب‌شیرین‌کن؛
- بمباران تأسیسات هسته‌ای تحت پادمان‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی.
رئیس‌جمهور آمریکا آشکارا تهدید کرد تمدنی را نابود کند، به‌گونه‌ای که «دیگر هرگز احیا نشود»، آن هم زمانی که گزینه دستیابی به راه‌حل دیپلماتیک در دسترس بود.
و شما این اقدامات را «تجاوزگری ایران» می‌نامید؟
بر اساس قطعنامه ۳۳۱۴ مجمع عمومی، آغازگر توسل به زور برخلاف منشور ملل متحد، متجاوز محسوب می‌شود. ایران آغازگر حمله نبود. شما این را می‌دانید؛ همتایان اروپایی‌تان نیز می‌دانند.
شما به حزب خود گفته بودید ورود بریتانیا به جنگ عراق اشتباه بود. آن جنگ نیز با ادعای دروغ وجود تسلیحاتی توجیه شد که اساساً وجود خارجی نداشتند. شما بیش از هر کس دیگری باید این سناریوی آشنا را بشناسید.
شما را به چالش می‌کشم توضیح دهید چگونه می‌توان ملتی را که در برابر دو قدرت هسته‌ای، که تمدن آن را به نابودی تهدید می‌کنند، از خود دفاع می‌کند، متجاوز معرفی کرد.
آیا در گفت‌وگو با روبیو، درباره پایان دادن به تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران نیز صحبت کردید؟ یا استقلال رأی کافی برای طرح چنین پرسشی را ندارید؟
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: