العوساج، کرانه باختری اشغالی – در ۲۳ سپتامبر، چند هفته قبل از انتخابات پارلمانی اسرائیل، وزیران و قانونگذاران در یک تپه اشغالی در کرانه باختری برای افتتاح یک شهرک جدید، متزوکه اِرِتز، که طبق قوانین بین‌المللی غیرقانونی است، گرد هم آمدند. بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی، در این مراسم از پایگاه شهرک‌نشینان که امکان ایجاد شهرک نهایی را فراهم کرد، تجلیل کرد.
“پیشگامان اولیه‌ای که در مزرعه حضور داشتند… ما آنها را به عنوان بزرگترین شادی خود ارج خواهیم گذاشت”، اسموتریچ گفت. “این نشان می‌دهد که این روش جواب می‌دهد: یک مزرعه ایجاد کنید، زمین را تصرف کنید، آن را آماده کنید، آن را به یک جامعه تبدیل کنید، به نقطه بعدی بروید. قهرمانان زیادی وجود دارند - کسانی که ثابت می‌کنند که در املاک و مستغلات مشغول نیستند. آنها در حال صهیونیسم هستند.”
متزوکه اِرِتز قبلاً یک پایگاه شهرک‌نشینی بود - نامی که به شهرک‌های یهودی غیرقانونی حتی طبق قوانین اسرائیل داده می‌شود - به نام نتزاح هارل، که در سال ۲۰۲۳ در وسط العُمارجات، یک جامعه بادیه نشین در زمین‌های خصوصی فلسطینی در شرق رام‌الله تأسیس شد. عالیه ملیحات، ۲۹ ساله، و دیگران از این جامعه به خوبی آن شهرک‌نشینان را به یاد می‌آورند. “البته، این پایگاه نقش مهمی در آواره کردن جوامع بادیه نشین فلسطینی در العُمارجات و مناطق شرقی رام‌الله داشت”، عالیه گفت که پس از آواره شدن اجباری در ژوئیه ۲۰۲۵ در چادری در العوساج، چند کیلومتر دورتر زندگی می‌کند. “[شهرک‌نشینان نتزاح هارل] در هر حمله ای که شهرک‌نشینان به خانواده‌ها انجام می‌دادند شرکت کردند و با حمایت پلیس و ارتش اسرائیل، گوسفندان را مصادره می‌کردند.”
درور اتکس، بنیانگذار سازمان غیردولتی اسرائیلی کرم ناوت، گفت که توصیف “روش” اسموتریچ دقیق است - به جز یک نکته. “گفتمان سیاسی فصل اخراج [فلسطینیان] را نادیده می‌گیرد”، اتکس گفت و پیشنهاد کرد که اسموتریچ و سایر سیاستمداران از بیان صریح آن خودداری می‌کنند تا از بررسی احتمالی توسط دادگاه‌های کیفری بین‌المللی جلوگیری کنند. “آنها می‌خواهند این اتفاق بیفتد و می‌دانند که اتفاق می‌افتد و اجازه می‌دهند اتفاق بیفتد.”
هاآرتص گزارش داد که متزوکه اِرِتز یکی از ۱۹ پایگاه شهرک‌نشینی است که توسط دولت نتانیاهو پس از اخراج خشونت‌آمیز فلسطینیان مجاز شده است.
نمای خانه محمد غوانمه در العوساج در کرانه باختری اشغالی با یک پایگاه شهرک‌نشین اسرائیلی در پس‌زمینه [الجزیره]'هیچ لحظه شادی وجود ندارد'
جمال ملیحات، عموی ۴۵ ساله عالیه، با هشت خویشاوند در یک خانه بتنی ساده در العوساج نشسته است، در حالی که دخترش سیوار روی دامنش آویزان است.
در زیر این تپه، ردیف‌هایی از درختان جوان به سمت یک شیب کشت شده به سمت یک کارخانه در پایین تپه‌ها بالا می‌روند. خود تپه سنگ و گرد و غبار است که اکنون به حدود ۲۵ خانواده از العُمارجات و دیگران که در سه سال گذشته به زور آواره شده‌اند، خانه است.
“قبل از ۷ اکتبر [حمله حماس به اسرائیل در سال ۲۰۲۳ و جنگ نسل‌کشی بعدی اسرائیل در غزه]، ما در چراگاه‌ها بودیم - مزاحمتی نبود، آزادانه حرکت می‌کردیم”، جمال، پدری با هفت فرزند، گفت. “ما مراقبت‌های بهداشتی داشتیم. ما مدرسه داشتیم. ما آب در همان اردوگاه داشتیم. زندگی میلیون‌ها بار بهتر از این بود.”
از ۷ اکتبر، دولت اسرائیل به یورش‌های خود به کرانه باختری اشغالی سرعت بخشیده است، در حالی که شهرک‌نشینان عمدتاً آزاد گذاشته شده‌اند تا یک پوگروم علیه فلسطینیان را دنبال کنند، با مقاومت اندک از داخل اسرائیل.
درست زیر پناهگاه جمال، محمد غوانمه با همسر و هفت فرزندش به تنهایی در یک شیب زندگی می‌کند. توالت او کار نمی‌کند. او به مخازن آب متکی است و برق کمی دارد. مسیر سنگی به منطقه ملیحات‌ها خیلی شیب‌دار است که بتوان با ماشین رانندگی کرد. او پس از حملات اخیر شهرک‌نشینان دور خانه حصار کشیده است و اکنون با نظارت دائمی پهپاد شهرک‌نشینان اسرائیلی روبرو است.
غوانمه اهل راس العین العوجا است که بزرگترین جامعه بادیه نشین در دره اردن مرکزی بود - آنقدر قوی که هماهنگ‌کنندگان بشردوستانه به الجزیره در اکتبر ۲۰۲۳ گفتند که آواره شدن آن بعید است. در عوض، بیش از ۶۰۰ فلسطینی ساکن آن بزرگترین اخراج یکجانبه بادیه نشینان در سه سال گذشته را تجربه کردند، پس از حملات مکرر شهرک‌نشینان از چهار پایگاه شهرک‌نشینی اطراف.
“از کودکی، زمین باز بود. آب باز بود. ما با خوشحالی زندگی می‌کردیم. ما با گوسفندان ۱۰ کیلومتر، ۱۵ کیلومتر می‌چرخیدیم و برمی‌گشتیم”، او گفت. “امروز نمی‌توانیم ۵۰۰ متر از خانه دور شویم.”
گله او از حدود ۳۰۰ گوسفند به حدود ۱۰۰ گوسفند لاغرتر کاهش یافته است که اکنون باید خوراک برای آنها بخرد، به جای اینکه بگذارد در زمینی که اکنون می‌گوید عمدتاً توسط شهرک‌نشینان اسرائیلی و ارتش ممنوع شده است، بچرند.
جمال ملیحات با دخترش سیوار در العوساج در کرانه باختری اشغالی [الجزیره]'هیچ چیز باقی نمانده بود جز این'
چند صد متر فراتر از حصار غوانمه، یک تریلر سفید و چند کانتینر یک پایگاه شهرک‌نشین اسرائیلی را نشان می‌دهد که حدود شش ماه پیش در تپه‌ای مشرف به بزرگراه ۹۰ و خانواده‌های آواره در امتداد تپه ایجاد شده است. دو ماه پیش، غوانمه گفت، سربازان به خانه او آمدند و به او گفتند که دیگر نمی‌تواند به بزرگراه برود. شهرک‌نشینان، او گفت، “با ارتش هستند”.
“شما این مکان را ترک می‌کنید، به مکان دیگری می‌روید و همان مشکل را دنبال می‌کند - حل نشده”، غوانمه گفت. “هر سه ماه یک بار، یک عملیات آواره‌سازی وجود دارد.”
العوساج به سختی قبل از این یک مکان مسکونی بود، اما بادیه نشینان از جوامع مختلف آواره شده اکنون در این تپه بایر گرد هم آمده‌اند که مشرف به زمینی است که دوباره - ممنوع شده است.
الگرا پاشکو، رئیس کنسرسیوم حفاظت از کرانه باختری، العوساج را “در اصل یک اردوگاه پناهندگان، یک اردوگاه آواره شدگان داخلی می‌داند که ما در کشورهای دیگر می‌بینیم. اما در اینجا، هیچ مکان امنی وجود ندارد. هر جا که مردم مانند العوساج بروند، توسط شهرک‌نشینان تعقیب می‌شوند یا چادرهایشان توسط اسرائیلی‌ها تخریب می‌شود.”
“بسیار دردناک است که مقامات، مقامات فلسطینی، رهبران بین‌المللی را متقاعد کنیم که یک آواره‌سازی گسترده در مقابل ما در حال رخ دادن است و مردم هیچ جایی برای رفتن ندارند”، او گفت.
پروژه انتقال اجباری
در کرانه باختری، دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA) حداقل ۱۳۰ جامعه فلسطینی را که به طور کامل یا جزئی توسط حملات شهرک‌نشینان و محدودیت‌های مرتبط از ژانویه ۲۰۲۳ آواره شده‌اند و بیش از ۶۴۰۰ نفر آواره شده‌اند، شمارش می‌کند. طبق کمیسیون مقاومت در برابر شهرک‌ها و دیوار فلسطینی، از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تقریباً ۱۵۰۰۰ حمله توسط شهرک‌نشینان رخ داده است که در آن ۶۶ فلسطینی توسط شهرک‌نشینان کشته شده‌اند. OCHA می‌گوید که نرخ حملات شهرک‌نشینان از حدود سه در روز قبل از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به تقریباً هفت در روز در سال جاری افزایش یافته است.
افزایش آواره‌سازی پس از اکتبر ۲۰۲۳ را می‌توان در آمار آن سال مشاهده کرد. تقریباً ۸۰ درصد از تمام فلسطینیانی که در سال ۲۰۲۳ بر اثر خشونت شهرک‌نشینان آواره شده‌اند، پس از ۷ اکتبر آواره شده‌اند.
گزارشی از Peace Now و Kerem Navot نشان می‌دهد که پایگاه‌های مزرعه اسرائیلی تا پایان سال ۲۰۲۵ حدود ۱۸ درصد از کرانه باختری را تصرف کرده‌اند. “ما در مورد مساحتی از زمین صحبت می‌کنیم که بزرگتر از اندازه کل نوار غزه است”، پاشکو گفت.
“آنچه ما می‌بینیم یک پروژه مداوم، پایدار از انتقال اجباری و تخریب گسترده است”، او گفت. “تخریب و تخریب مقامات اسرائیلی توسط ارتش اسرائیل و شهروندان اسرائیلی - گروه‌های مسلح - انجام تخریب و ایجاد ترس برای وادار کردن مردم به ترک.”
سازمان غیردولتی اسرائیلی بتسلم در گزارش سپتامبر خود، “پروژه حذف”، این را به “برنامه قاطع” اسموتریچ در سال ۲۰۱۷ مرتبط می‌کند که به فلسطینیان سه گزینه ارائه می‌دهد: زیر سلطه یهودیان زندگی کنند، بروند یا با سرکوب خشونت‌آمیز روبرو شوند.
“برنامه اسموتریچ در حال اجرا است”، پاشکو گفت. “او دقیقاً آنچه را که در حال رخ دادن است بیان کرد و از موفقیت خود بسیار مفتخر است. او اکنون می‌خواهد این موفقیت را به [سایر مناطق کرانه باختری] و همچنین به گالیله [منطقه‌ای در اسرائیل با جمعیت قابل توجهی از شهروندان فلسطینی اسرائیل] منتقل کند. هر جا که فلسطینی زندگی کنند، می‌خواهد زندگی را آنقدر دشوار کند که آنها بروند.”
با اسموتریچ که قدرت گسترده‌ای را از طریق اداره شهرک‌ها در وزارت دفاع اعمال می‌کند و رهبران در فرماندهی نظامی اسرائیل در کرانه باختری که به طور فزاینده‌ای از پیشینه‌های راست افراطی و شهرک‌نشینی می‌آیند، فلسطینیان در سراسر کرانه باختری یک همزیستی رو به عمق بین نظامیان، پلیس، اداره و شهرک‌نشینان را در تحمیل مصادره فلسطینی توصیف می‌کنند. جمال ملیحات گفت: “آنها همه با هم کار می‌کنند، مانند یک سلول، یکدیگر را تکمیل می‌کنند.” “ارتش، پلیس، شهرک‌نشینان - آنها کسانی هستند که آواره می‌کنند، آنها کسانی هستند که شهرک را تأسیس می‌کنند، آنها کسانی هستند که در سرقت‌ها شرکت می‌کنند، در همه چیز. و ارتش از آنها محافظت می‌کند.”
الجزیره برای اظهار نظر با مقامات اسرائیلی تماس گرفته است، اما هنوز پاسخی دریافت نکرده است.
آینده بدتر
اسموتریچ بخش یا تمام درآمدهای مالیاتی که اسرائیل برای تشکیلات خودگردان فلسطینی جمع‌آوری می‌کند - تقریباً ۶۰ درصد درآمد آن - را برای بخش زیادی از سه سال گذشته کسر کرده است. تشکیلات خودگردان اکنون برای ارائه اساسی‌ترین خدمات تلاش می‌کند. در العوساج و جاهای دیگر، این بدان معناست که کلاس‌هایی که باز نمی‌شوند. “مدرسه دولتی امروز تعطیل است، حقوقی وجود ندارد”، غوانمه گفت.
هیچ اتوبوس مدرسه ای وجود ندارد. خانواده‌ها برای حمل و نقل خصوصی پول پرداخت می‌کنند و “یک روز درس می‌خوانند، یک روز نه، بسته به حال و هوای راننده”، جمال گفت. این آواره شدگان را در یک تکه سنگلاخی غیرقابل سکونت تنها گذاشته است.
“فلسطینیان در کرانه باختری هیچ محافظتی ندارند”، پاشکو گفت. “آنها کاملاً در معرض حمله، تلاش برای قتل، آتش سوزی، یورش به خانه‌هایشان آسیب پذیر هستند. ارتش اسرائیل باید از آنها محافظت کند و این کار را نمی‌کند. تشکیلات خودگردان نمی‌تواند وارد شود و جامعه بین‌المللی از آنها محافظت نمی‌کند.”
“ما شروع به احساس کردیم که هیچ امنیتی وجود ندارد”، غوانمه گفت. “ترس. وحشت. آزار و اذیت. پاکسازی قومی. این چیزی است که ما احساس می‌کنیم.”
در میان مصادره، غوانمه به زمینی که می‌داند پناهگاه خانواده‌اش نخواهد بود - فقط یک توقف موقت دیگر - نگاه می‌کند. او اکنون برادرش را فقط هر ماه و نیم یا دو ماه یک بار می‌بیند. “تهدیدات علیه زندگی بادیه نشینان تقریباً به انقراض تبدیل شده است”، او گفت. “ما اکنون در انکلاوها زندگی می‌کنیم، از هم جدا شده‌ایم.”
“به مدت سه سال، روزی که می‌گذرد از روزی که می‌آید بهتر است”، غوانمه گفت. “دیروز از امروز بهتر است. امروز از فردا بهتر است.”
توسط: کارکنان الجزیره
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: