تحریم‌هایی که ایالات متحده علیه دادگاه کیفری بین‌المللی اعمال کرده است، توانایی این دادگاه برای عمل کردن را تهدید می‌کند و آن را محکوم به مرگ تدریجی می‌کند. ادامه فعالیت آن به عنوان یک سازمان بین‌المللی، چه رسد به یک دادگاه، غیرممکن خواهد شد.
جامعه بین‌المللی با بیانیه‌های ضعیف محکومیت پاسخ داده است. کشورهای عضو بیش از 20 ماه از زمان به قدرت رسیدن دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، فرصت داشتند تا برای این اقدام آماده شوند. باید تلاش‌هایی برای تقویت تاب‌آوری نهادی دادگاه انجام می‌شد.
با این حال، هنوز برای اقدام دیر نشده است. دوره زمانی که ایالات متحده ارائه کرده است، نباید صرف مذاکرات بی‌ثمر شود، بلکه باید برای انجام اقدامات فوری برای حمایت از دادگاه مورد استفاده قرار گیرد.
تأثیر تحریم‌ها
تحریم‌ها دارایی‌ها و سایر منافع اموال دادگاه کیفری بین‌المللی را در ایالات متحده یا در اختیار یا تحت کنترل افراد آمریکایی مسدود می‌کند. با توجه به معافیت‌ها و مجوزهای صادر شده توسط وزارت خزانه‌داری ایالات متحده، افراد و شرکت‌های آمریکایی از انجام تجارت با دادگاه منع شده‌اند.
بانک‌ها، شرکت‌های بیمه، شرکت‌های فناوری اطلاعات و سایر مشاغل آمریکایی نمی‌توانند کالا یا خدمات را به دادگاه کیفری بین‌المللی عرضه کنند یا بدون به خطر انداختن جریمه، از آن پرداخت دریافت کنند. بسیاری از مشاغل غیرآمریکایی نیز از ترس تحریم شدن خود، خدمات خود را به طور بیش از حد محدود می‌کنند.
قطع ارتباط دادگاه با تامین‌کنندگان و ارائه‌دهندگان خدمات می‌تواند فعالیت‌های تحقیقاتی و دادستانی آن را در تمام موقعیت‌ها فلج کند.
با این حال، تحریم‌ها با یک «دوره زمانی» 180 روزه همراه است تا امکان حفظ یا پایان دادن به عملیات دادگاه کیفری بین‌المللی فراهم شود. این شامل پرداخت‌های کشورهای عضو به دادگاه، پرداخت حقوق، بیمه درمانی و خدمات پزشکی برای کارکنان یا پیمانکاران آن و پرداخت اجاره، آب و برق و خدمات روتین است. مجوزهای جداگانه‌ای برای ارائه برخی از خدمات مخابراتی، ابری و نرم‌افزاری، پردازش پرداخت‌های بازنشستگی دادگاه و خدماتی که به نفع متهمان مشخص دادگاه لازم است، وجود دارد.
واشنگتن «دوره زمانی» را به عنوان فرصتی برای کشورهای عضو «برای نشان دادن پیشرفت معنادار در راه حل‌های دیپلماتیک و حقوقی» که به اعتراضات ایالات متحده می‌پردازد، ارائه کرده است. با این حال، در اصل، این ابزاری برای اجبار سیاسی آشکار است که هدف آن وادار کردن کشورهای عضو به رعایت است.
فضایی برای 'گفتگو' وجود ندارد
پس از اعلام تحریم‌ها، بسیاری از کشورهای عضو بار دیگر حمایت خود را از دادگاه ابراز کردند و ایالات متحده را مورد انتقاد قرار دادند. با این حال، در این مرحله، دادگاه کیفری بین‌المللی نمی‌تواند فقط با بیانیه دفاع شود.
حمایت نمایشی زمانی توخالی به نظر می‌رسد که با یک استراتژی منسجم و هماهنگ برای مقابله با اجبار ایالات متحده و حمایت از استقلال دادگاه همراه نباشد. اعلامیه‌ها از بستن حساب‌های دادگاه، برداشتن پوشش بیمه، قطع خدمات شرکت‌های فناوری و ترک دادگاه توسط سایر مشاغل به دلیل ترس از تلافی ایالات متحده جلوگیری نمی‌کند.
اتحادیه اروپا بارها تأکید کرده است که دادگاه کیفری بین‌المللی سنگ بنای عدالت بین‌المللی است و باید از فشار خارجی محافظت شود. کایا کالاس، مسئول عالی اتحادیه اروپا، در 10 اکتبر این موضع را تکرار کرد و گفت که حملات یا تهدیدات علیه دادگاه، مقامات آن و کسانی که با آن همکاری می‌کنند «غیرقابل قبول» است.
با این حال، اتحادیه اروپا فراتر از این بیانیه‌ها منفعل باقی مانده است، به نظر می‌رسد از ترس عصبانی کردن ترامپ و ایجاد تعرفه‌های ایالات متحده.
نگران‌کننده است که برخی از کشورهای عضو و اتحادیه اروپا از «دوره زمانی» تحقیرآمیز استقبال کرده‌اند و آن را به عنوان ایجاد «فضایی برای گفتگو» و «فضایی برای دیپلماسی» با واشنگتن توصیف کرده‌اند. چه سازش معناداری ممکن است زمانی که هدف ایالات متحده، که به وضوح بیان شده است، نابودی دادگاه است؟
در 20 ماه گذشته، ایالات متحده به طور پیوسته جنگ خود را علیه دادگاه کیفری بین‌المللی تشدید کرده است. انتظار نتیجه‌ای متفاوت در حال حاضر برای کشورهای عضو و اتحادیه اروپا، نوعی خودفریبی است که همزمان نشان‌دهنده تعظیم بیش از حد در برابر واشنگتن و فقدان احترام به خود است. جلب رضایت قلدران فقط آنها را جسورتر می‌کند.
گفتگو در چنین شرایط اجباری، در را برای فشار بر دادگاه کیفری بین‌المللی برای عقب‌نشینی از اختیارات خود در فلسطین در ازای رفع تحریم‌ها باز می‌کند. پذیرش خواسته‌های ایالات متحده، به ویژه قربانی کردن تحقیقات فلسطین برای راضی کردن رژیم یاغی در واشنگتن، نابودی دادگاه به عنوان یک نهاد مستقل و بی‌طرف خواهد بود.
این امر درک را تقویت می‌کند که عدالت بین‌المللی به طور انتخابی عمل می‌کند، بسته به قدرت سیاسی کسانی که در حوزه قضایی آن قرار دارند. خیانت به اختیارات دادگاه و تلاش قربانیان برای عدالت، یک ضرر غیرقابل تحمل از اعتبار برای دادگاه و بی‌اعتبار کردن این ایده که هیچ‌کس بالاتر از قانون نیست، خواهد بود.
اقدام فوری مورد نیاز است
اقدام معنادار مدت زیادی است که به تعویق افتاده است، اما هنوز برای آن دیر نشده است. کشورهای عضو اکنون باید انتخاب اصولی کنند و به آن پایبند باشند. آنها باید از دادگاه کیفری بین‌المللی دفاع کنند و توانایی آن را برای عمل کردن تضمین کنند - نه اینکه به دنبال مذاکرات بی‌ثمر با یک کشور غیر عضو خصمانه باشند، از آن التماس کنند و امتیازاتی را ارائه دهند که نه آنها و نه دادگاه توانایی پرداخت آن را دارند.
آنها باید به طور علنی متعهد شوند که بودجه دادگاه را افزایش دهند و منابع و امکانات لازم را برای مقاومت در برابر فشار سیاسی و اقتصادی در اختیار آن قرار دهند. آنها باید اقدامات قانونی مؤثری را اتخاذ کنند، قوانین مسدودکننده و محافظت در برابر کاهش ریسک مالی را برای محافظت از دادگاه، مقامات آن و کسانی که با آن همکاری می‌کنند، در برابر اثرات فراسرزمینی تحریم‌های ایالات متحده تصویب کنند. این حمایت‌ها باید به طور یکسان به سازمان‌های جامعه مدنی فلسطینی که به دلیل حمایت از تحقیقات دادگاه هدف قرار گرفته‌اند، گسترش یابد.
اتحادیه اروپا باید فوراً قانون مسدودکننده خود را فعال کند تا اپراتورهای اتحادیه اروپا را از رعایت تحریم‌های ایالات متحده منع کند. اگرچه گلوله‌ای نقره‌ای نیست، اما این اقدام تا حدی به محافظت از دادگاه کمک می‌کند. تعداد فزاینده‌ای از کشورهای عضو و نمایندگان پارلمان اروپا از کمیسیون اروپا خواسته‌اند که این قانون را به تحریم‌های ضد دادگاه کیفری بین‌المللی گسترش دهد و اطمینان حاصل کند که در صورت تحریم‌های سراسری دادگاه، حمایت در محل خود قرار دارد. این گام دیگر نباید به تعویق بیفتد.
به طور همزمان، کشورهای عضو باید به سرعت توافقات مربوط به بانکداری جایگزین، پرداخت و زیرساخت‌های دیجیتال را نهایی کنند تا دسترسی بدون وقفه دادگاه به خدمات ضروری را تضمین کنند. این اقدامات باید یک پاسخ ساختاریافته و هماهنگ را تشکیل دهند که فراتر از اعلامیه‌های همبستگی و راه حل‌های موقت باشد.
اگر جامعه بین‌المللی در حالی که ایالات متحده دادگاه کیفری بین‌المللی را از هم می‌پاشاند، تماشا کند، توانایی هر دادگاه بین‌المللی - یا حتی هر دادگاه ملی - برای عمل بدون ترس یا طرفداری غیرممکن خواهد شد.
دیدگاه‌های بیان شده در این مقاله متعلق به نویسندگان است و لزوماً منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.
نویسندگان: سرگئی واسیلیف و تریستینو مارینیلو
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: