به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از الجزیره، در سالنی مملو از جمعیت در دفاتر فرمانداری استان پنجشیر، حراجی در حال انجام است و پیشنهادها با سرعت بالایی از راه میرسد.
خریداران، که بسیاری از آنها اهل کابل و برخی دیگر از خارج از کشور هستند، از قبل تودههای کوچک سنگهای سبز تراشخورده را از نزدیک بررسی و با نور چراغ قوه تلفنهایشان کیفیت آنها را تجزیه و تحلیل کردهاند.
پیشنهاد قیمت برای بهترین سنگها رقابتی است. غلام مصطفی حبیبی، تاجر جواهرات، به الجزیره میگوید: «زمردهای پنجشیر به دلیل کیفیت بسیار بالایشان، خریداران زیادی در سراسر جهان دارند. به همین دلیل است که قیمت آنها در مقایسه با سایر زمردها در سراسر جهان بالاتر است.»
در پایان حراج، نزدیک به ۳۰۰۰ قیراط از این سنگهای قیمتی فروخته شد - بیست و سومین فروش از این نوع در سال جاری. ارزش زمردهای فروختهشده تا به امروز در افغانستان نزدیک به ۴۰۰ میلیون افغانی (۶.۱۲ میلیون دلار) تخمین زده میشود که در مقایسه با سال گذشته افزایش چشمگیری داشته است.
برای کشوری که سالها جنگ و فقر بر آن سایه افکنده و تحت تحریمهای بینالمللی قرار دارد، تجارت مواد معدنی گرانبها منبع ارزشمندی است، به ویژه در گوشه دورافتاده شمال شرقی افغانستان.
محمد امان رضایی، یک مقام معدنکاری که مسئول نظارت بر عملیات بسیاری از عملیاتهای کوچک استخراج معادن دستی در دره پنجشیر است، میگوید: «خوشبختانه، بیش از ۱۵۰۰۰ نفر در حال حاضر در بخش معدن پنجشیر مشغول به کار هستند.»
در دامنههای شیبدار دره، معدنچیان ساعتها در زیر زمین برای امرار معاش زحمت میکشند. در چشماندازهای غیر از این چهره خشک و سنگی، که بازده کمی دارند، سنگهای قیمتی یک راه نجات هستند.
رضایی با بیان اینکه «در اینجا تقریباً هیچ شرکت یا کارخانه تولیدی وجود ندارد. منبع اصلی اشتغال، بخش معدن است»، افزود که آنها بیش از ۲۰۰۰ سایت معدنی دیگر را شناسایی کردهاند که میتوانند توسعه یابند.
از زمان به قدرت رسیدن در سال ۲۰۲۱، طالبان میگویند که با دهها سرمایهگذار، عمدتاً چینی، روسی و ایرانی، برای استخراج سنگهای قیمتی و سایر مواد معدنی ارزشمند، قرارداد امضا کردهاند.
طبق گزارش بانک جهانی، درآمد دولت در ماههای آوریل و مه نسبت به سال گذشته ۲۲ درصد افزایش یافته است که این افزایش به دلیل حراج معادن و سایر منابع مانند نفت و مواد معدنی گرانبها بوده است. اما بخش استخراج سنگهای قیمتی افغانستان هنوز فاقد سرمایهگذاری و تخصص بینالمللی است.
حافظ محمد آقا حکیم، والی استان پنجشیر، به الجزیره میگوید: «پیشنهادهای مختلفی برای ایجاد یک بازار بینالمللی برای مواد معدنی گرانبهای افغانستان، به ویژه در کابل، ارائه شده است. میتوان ماشینآلات فرآوری را به آنجا آورد تا این مواد معدنی قبل از صادرات به بازارهای سراسر جهان، در اینجا فرآوری و استاندارد شوند. در حال حاضر، هیچ مرکز استاندارد یا مرکز فرآوری مناسبی وجود ندارد.»
مهدی، معدنچی، در محدوده غبارآلود معدن خود، در تاریکی تقریباً مطلق کار میکند و در حالی که دوستش در کنارش با چکش به سطح زمین ضربه میزند، یک دیلم در دست دارد. او از کمبود تجهیزات مدرن ابراز تاسف میکند و همزمان با استراحت پس از حفاری میگوید: «چالشهای زیادی وجود دارد زیرا ما تجهیزات پیشرفته نداریم. ما فقط با ابزارهای اولیه مانند بیل، کلنگ، مته و تجهیزات مشابه کار میکنیم.»
رضایی معتقد است معدنچیان به تجهیزات مناسبی نیاز دارند که بتواند کار آنها را آسانتر و ایمنتر کند، در عین حال امکان استخراج مواد معدنی را به شیوهای حرفهایتر فراهم کند. این امر به نفع مردم افغانستان و به ویژه معدنچیان خواهد بود: «این منطقه در برابر رانش زمین، بهمن، سیل و ریزش سنگ آسیبپذیر است. مردم اینجا در شرایط بسیار دشوار و طاقتفرسا کار میکنند.»
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: