نگاهی به نقشه‌هایی که نشان می‌دهند کدام مناطق یمن در طول ۱۲ سال جنگ در اختیار چه کسی بوده است، تغییرات اتحادها و ائتلاف‌ها را نشان می‌دهد، در حالی که این کشور با فقر و سوءتغذیه مواجه است.
گروه مسلح حوثی که به عنوان انصارالله (به معنای یاوران خدا) نیز شناخته می‌شود، در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۴ پس از پیشروی از شمال یمن، به مرکز صنعا دست یافت.
این گروه وابسته به ایران از نارضایتی‌های ضد دولتی برای جلب حمایت پس از کاهش یارانه‌های سوخت در ژوئیه ۲۰۱۴ که باعث خشم شد، استفاده کرد.
حوثی‌ها تظاهراتی را برای بازگرداندن تصمیمات دولت سازماندهی کردند و پس از آن خواستار استعفای آن شدند. آن‌ها با نیروهای وفادار به علی عبدالله صالح، رئیس جمهور سابق متحد شدند که به آن‌ها در تصرف پست‌های نظامی و نهادهای دولتی کمک کرد.
عبد ربه منصور هادی، رئیس جمهور وقت، در فوریه ۲۰۱۵ به عدن پناه برد. هنگامی که نیروهای همسو با حوثی‌ها و صالح به سمت شهر بندری جنوبی پیشروی کردند، هادی به ریاض، پایتخت عربستان سعودی، پناه برد. در مارس ۲۰۱۵، عربستان سعودی مداخله نظامی را برای بازگرداندن دولت بین‌المللی به رسمیت شناخته شده او آغاز کرد.
در طول یک دهه آینده، اتحادها از هم پاشیدند و خطوط مقدم تغییر کردند. در این توضیح بصری، AJLabs از هفت نقشه برای ردیابی نحوه تجزیه یمن و ناتوانی هر طرف در کنترل کل کشور استفاده می‌کند.
اکتبر ۲۰۱۶
تا اواخر سال ۲۰۱۶، دو سال پس از تصرف صنعا توسط حوثی‌ها، یمن به مناطق متخاصم تقسیم شده بود.
ائتلاف حوثی-صالح کنترل صنعا و بیشتر مناطق شمالی و غربی را در اختیار داشت که بیشتر جمعیت یمن در آن زندگی می‌کردند.
نیروهای طرفدار دولت با حمایت عربستان سعودی و امارات متحده عربی، قلمرویی را در جنوب و شرق در اختیار داشتند.
القاعده در شبه جزیره عربستان (AQAP) نیز بر سر حاکمیت بخش‌هایی از جنوب به دولت چالش می‌کرد.
دسامبر ۲۰۱۷
ائتلاف ضد دولتی در یمن پس از نزدیک شدن صالح به تغییر موضع در درگیری، دچار بزرگترین شکاف خود شد که منجر به درگیری کوتاهی با حوثی‌ها شد. آن‌ها در دسامبر ۲۰۱۷ رئیس جمهور سابق یمن را در صنعا به قتل رساندند.
این امر حوثی‌ها، که یک گروه زیدی شیعه هستند، را به طور کامل در کنترل بخش زیادی از شمال غربی یمن، از جمله صنعا و شهر بندری الحدیده، در آورد.
برخی از نیروهای طرفدار صالح تغییر موضع دادند و نیروهای طرفدار دولت و ضد حوثی کنترل قلمرویی را در جنوب و شرق در اختیار داشتند در حالی که AQAP نیز نقاطی از نفوذ خود را حفظ کرد.
نزدیک به سه سال از مداخله خود، ائتلاف سعودی رهبری شده علی‌رغم یک کمپین هوایی سنگین نتوانست دولت بین‌المللی به رسمیت شناخته شده هادی را در صنعا بازگرداند.
مارس ۲۰۱۹
حوثی‌ها همچنان صنعا و بخش زیادی از فلات شمال غربی را در اختیار داشتند. نیروهای همسو با دولت قلمروهای گسترده‌ای را در جنوب و شرق در اختیار داشتند در حالی که AQAP نقاطی از نفوذ خود را حفظ کرد.
توافق استکهلم در دسامبر ۲۰۱۸ به یک تهاجم نیروهای طرفدار دولت علیه الحدیده، یک نقطه ورود مهم برای غذا، سوخت و کمک، پایان داد.
هیچ یک از طرفین نتوانسته بودند به پیروزی قاطع دست یابند. شکاف‌ها در میان مخالفان حوثی‌ها نیز تلاش‌ها برای ایجاد اقتدار دولتی را تضعیف کرد.
۲۰۲۲
شورای انتقالی جنوب (STC) مورد حمایت امارات متحده عربی که در سال ۲۰۱۹ عدن را تصرف کرده بود، قلمرویی را به طور جداگانه از نیروهای دولتی در اختیار داشت. با وجود اینکه به طور رسمی بخشی از ائتلاف سعودی رهبری شده ضد حوثی بود، STC چندین بار با دولت درگیر شد.
هادی مجبور شد اختیارات خود را به یک شورای رهبری ریاست جمهوری (PLC) متشکل از هشت نفر واگذار کند که ریاست جمهوری او را بدون بازپس‌گیری پایتخت به پایان رساند.
پلیس در حال بررسی محل یورش‌های هوایی ائتلاف سعودی در صنعا در ۲۶ مارس ۲۰۲۲ [هانی محمد/AP Photo]
آوریل ۲۰۲۳
مذاکرات سعودی-حوثی امید به حل و فصل را افزایش داد و منجر به آتش‌بس در آوریل ۲۰۲۲ شد، اما یمن همان‌طور که سال‌ها بود تقسیم شده بود.
در حالی که حوثی‌ها کنترل خود را بر شمال غرب یمن حفظ کرده بودند، STC به تضعیف دولت بین‌المللی یمن ادامه داد زیرا سعی داشت قدرت خود را در جنوب افزایش دهد به این امید که در نهایت پایه‌های یک دولت مستقل را بنا کند.
نیروهای دولتی مناطق وسیعی از شرق را کنترل می‌کردند که جدایی‌طلبان نیز می‌خواستند آن را برای هر دولت آینده ادعا کنند.
نیروهای نخبه حضرموت، یک گروه مورد حمایت امارات متحده عربی، کنترل ساحل حضرموت را در اختیار داشتند. نیروهای مقاومت ملی (NRF) به رهبری طارق صالح، برادرزاده صالح و مورد حمایت امارات متحده عربی، بخشی از ساحل دریای سرخ را در اختیار داشتند.
مارس ۲۰۲۵
تا سال ۲۰۲۵، حوثی‌ها برای بیش از یک دهه کنترل صنعا و بیشتر شمال غرب یمن را در دست داشتند.
نیروهای همسو با دولت در جنوب و شرق عمل می‌کردند.
حملات حوثی به کشتی‌ها که این گروه مدعی شد در همبستگی با فلسطینیان غزه انجام شده است، با حملات اسرائیل، بریتانیا و ایالات متحده مواجه شد.
نوار ساحلی یمن و تنگه باب‌المندب به مرکز یک رویارویی تبدیل شد که پیامدهای آن فراتر از این کشور بود.
حامیان شورای انتقالی جنوب در جریان تظاهراتی در عدن در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ پرچم‌های جنوب یمن را در دست دارند [AP Photo]
ژانویه ۲۰۲۶
نیروهای دولتی حضرموت و المهره را از STC پس گرفتند که در دسامبر ۲۰۲۵ این استان‌ها را تصرف کرده بود.
حملات هوایی سعودی و پیشروی دولت، رهبری STC را متلاشی کرد. یک هیئت در ریاض اعلام انحلال STC را کرد، اما مقامات ائتلاف در یمن این اعلامیه را رد کردند و رهبر آن، ایداروس الزبیدی، از این کشور فرار کرد.
نقشه بالا نشان‌دهنده اقتدار مورد مناقشه در بخش‌هایی از جنوب یمن و سوکوترا است. نیروهای طارق صالح به طور جداگانه در امتداد ساحل غربی مستقر هستند در حالی که حوثی‌ها صنعا و شمال غرب را در اختیار داشتند.
PLC به دنبال متحد کردن نیروهای ضد حوثی بود. بازپس‌گیری قلمرو موقعیت آن را تقویت کرد، اما ایجاد یک فرماندهی واحد هنوز به پایان نرسیده بود.
کمپ السلام پناهگاه یمنی‌های آواره در منطقه دار سعد در استان عدن در ۶ اکتبر ۲۰۲۶ [عبدالناصر السدیک/AP Photo]
۸ سپتامبر ۲۰۲۶
در اوایل سپتامبر، نیروهای حوثی در تلاشی برای قطع دسترسی جاده‌ای به ساحل دریای سرخ، به غرب تائز حمله کردند.
نیروهای دولتی در ابتدا ادعا کردند که در هیس و غرب تائز دستاوردهایی داشته‌اند، اما شهر بندری موکا در ۱۰ سپتامبر سقوط کرد زیرا نیروهای NRF طارق صالح عقب‌نشینی کردند و دوباره مستقر شدند.
تا ۱۱ سپتامبر، منابع دولتی از پیشروی حوثی‌ها به داخل ذباب و جزیره ماییون گزارش دادند که تکمیل گزارش شده تصرف ساحل دریای سرخ یمن را نشان می‌داد.
تا ۲۵ سپتامبر، تقریباً ۱۳۰ هزار نفر از جمله ۷۱ هزار کودک در سه هفته آواره شده بودند، طبق گزارش یونیسف.
راشد العلیمی، رئیس PLC خواستار بسیج عمومی شد و به مبارزان حوثی که تسلیم شوند، عفو داد.
نیروهای دولتی عملیات هوایی و زمینی خود را در تائز در اواخر ماه افزایش دادند در حالی که عربستان سعودی در پی حملات مداوم حوثی‌ها از پاکستان و ترکیه درخواست کمک کرد.
۱۳ اکتبر ۲۰۲۶
پس از اعلام عملیات فجر یمن در ۴ اکتبر، دولت بین‌المللی به رسمیت شناخته شده در ۵ اکتبر با هدف بازپس‌گیری مناطق از جمله صنعا، یک تهاجم بزرگ را آغاز کرد. بریگادهای غول جنوبی در کنار نیروهای دولتی و واحدهای وابسته به STC سابق جنگیدند.
دولت همچنین ادعا کرد که موقعیت‌هایی را در اطراف ذباب و باب‌المندب بازپس گرفته است، اما میزان دستاوردهای آن در ساحل قابل تایید نبود. همچنین ادعا کرد که ارتفاعات را در حیقان، غرب تائز و اطراف الوازیا تصرف کرده است.
با این حال، در حالی که دولت این دستاوردها را ادعا می‌کرد، قلمرویی را در استان تائز از دست داد و به محاصره شهر تائز، یکی از مهمترین مناطق تحت کنترل دولت در این کشور، منجر شد.
تشدید بحران بشردوستانه یمن و تا ۷ اکتبر بیش از ۲۰۰ هزار نفر از جمله بیش از ۳۷۰۰ نفر که با قایق به جیبوتی فرار کرده‌اند، آواره شده بودند.
حملات هوایی و زمینی دولت و ائتلاف سعودی رهبری شده افزایش یافت، از جمله حمله به صنعا در ۱۰ اکتبر تهدید حوثی‌ها به تاسیسات آرامکو و فرودگاه‌های عربستان سعودی.
نوشته: علیا چوغتایی و ابوبکر الشماهی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: