جهان واقعی چگونه است اگر همه چیز تنها تفسیر مغز ما باشد؟

مغز انسان به طور مداوم داده‌های حسی را از محیط دریافت و پردازش می‌کند تا تصویری از واقعیت بسازد. این تصویر ذهنی، ممکن است با آنچه در جهان خارج به صورت عینی وجود دارد، تفاوت‌های اساسی داشته باشد. فیزیک‌دانان و فلاسفه قرن‌هاست که درباره این شکاف میان ادراک حسی و واقعیت نهایی بحث می‌کنند.

دیدگاه مایک فالوز: واقعیت، ادراک و آگاهی

به گزارش گجت نیوز، مایک فالوز محقق، بر این باور است که ما به درستی نمی‌دانیم جهان واقعی چگونه است. آنچه می‌بینیم، تنها تفسیر مغز از سیگنال‌های الکتروشیمیایی است که پس از برخورد نور به شبکیه تولید می‌شوند و دلیلی وجود ندارد که تصور کنیم ادراک ما، تعریفی قطعی از واقعیت ارائه می‌دهد. از این رو، پرسیدن اینکه واقعیت مستقل از هر ناظری چگونه به نظر می‌رسد، ممکن است سوالی نادرست باشد؛ چرا که کیفیت‌های جهان احتمالاً تنها زمانی پدیدار می‌شوند که دنیای فیزیکی با چیزی قادر به تجربه آن تعامل کند. به عنوان مثال، خفاش‌ها دنیایی را عمدتاً از طریق پژواک‌سنجی می‌سازند، در حالی که پرندگان و زنبورها طول موج‌هایی را می‌بینند که برای ما نامرئی هستند.

حتی حس لامسه نیز یک تجربه است. یک میز محکم به نظر می‌رسد، اما از جهتی اتم‌ها تقریباً فضای خالی هستند. آنچه مانع عبور دست شما از میز می‌شود، ترکیبی از نیروهای الکترومغناطیسی و اثرات کوانتومی، از جمله اصل طرد پائولی است. نیروهای فیزیکی واقعی هستند و احساس صلابت، نحوه تجربه ما از آنهاست.

این مسئله به چالش عمیق‌تر آگاهی می‌انجامد. هرآنچه از واقعیت می‌دانیم، در نهایت از طریق تجربه آگاهانه به ما می‌رسد. ما هرگز نمی‌توانیم از آگاهی خارج شویم تا ادراک خود را با یک نسخه عینی از واقعیت (اگر چنین چیزی وجود داشته باشد) مقایسه کنیم. این تفکر، در نهایت به سولیپسیسم (این ایده که تنها چیزی که با قطعیت مطلق می‌دانیم، وجود تجربه است) منجر می‌شود. اگرچه دلایل بسیار خوبی برای باور به وجود جهان خارجی و ذهن‌های دیگر داریم، اما هر دو در نهایت از تجربه استنباط می‌شوند.

دیدگاه وینسنت موریسی: جهان واقعی و شبیه‌سازی مغز

وینسنت موریسی، نیز اعتقاد دارد که بسیاری از مردم می‌پذیرند که دو جهان وجود دارد: شبیه‌سازی در مغز ما و جهان واقعی. شبیه‌سازی بر اساس ورودی‌های حسی ما شکل می‌گیرد و هر فردی به دلیل عوامل متعددی از جمله وضعیت روحی و عاطفی خود، تجربه‌ای منحصربه‌فرد از جهان خواهد داشت.

وی بر این باور است که جهان واقعی تنها زمانی که توسط یک ناظر تحمیل شود، واقعیتی خاص به خود می‌گیرد. این جهان از میدان‌های نیرو و حالت‌های گذرا تشکیل شده است؛ چیزهایی که ممکن است در دنیای شبیه‌سازی‌شده خودمان آنها را نادیده بگیریم. در جهان واقعی، هیچ چیز مرز ثابتی ندارد و احتمالاً عمق‌ها و جهان‌های پنهانی در درون جهان‌های دیگر نیز وجود دارند.