سرگذشت گریگوری نوا، کارگردان، و دولورس هورته، نماد حقوق مدنی، که او را به همسرش معرفی کرد و به آنها باور داشت تا داستان زندگی او را به یادگار بسپارند

مدیر گرگوری نوا در حال تقدیم یادبود به نماد حقوق مدنی دولورس هورته است که سه‌شنبه در 96 سالگی درگذشت.

هورته نوا را به همسر او، باربارا مارتینز جیتنر، معرفی کرد و در ازدواج آنها شاهد بود. در آخرین سال‌های زندگیش، بیش از 70 ساعت با آنها نشست و چیزهایی گفت که هرگز به کسی نگفته بود.

در شب دوشنبه، دو فیلم‌ساز به بیکرستف رفتند تا آخرین مراودات خود را با او داشته باشند.

هورته، بنیان‌گذار سازمان کارگران کشاورزی و زنی که به کشور عبارت “Sí, se puede,” را داد، صبح سه‌شنبه در خانه‌اش در حالی که خانواده‌اش در اطراف او بود، درگذشت. سخنگوی خانواده گفت که دلیل مرگ سرطان بود.

“ما از اینکه دیشب در بیکرستف با دولورس بودیم تا بگوییم خداحافظ و با خانواده او در عشق باشیم، بlesیم” نوا و مارتینز جیتنر در یک بیانیه مشترک نوشتند. “دولورس یک چراغ بزرگ و یک جنگجوی بی‌ترس برای عدالت بود. او با اشتیاق به برابری جهان را به آتش کشید و نسل‌ها را تحت تأثیر قرار داد تا قدرت خود را کشف کنند.”

در طول سه سال گذشته، دو نفر به بخش زیادی از زندگی دولورس آمده‌اند و برای تهیه اولین مستند درام درباره زندگی او کار کرده‌اند، که Variety در آوریل 2024 اولین بار درباره آن نوشت، با نوا که نوشتن و کارگردانی و مارتینز جیتنر که با او همکاری می‌کند، نویسندگی و تهیه‌کنندگی. هورته که از بسیاری از فیلم‌سازان برای حق به زندگی‌اش سعی کرده بودند، این دو نفر را که می‌شناختند را انتخاب کرد.

“در این سه سال گذشته، دولورس و خانواده زیبایش ما را حتی نزدیک‌تر شدند، و ما را باگفتن داستان زندگی او، به اعتماد داشتند — شجاعت فوق‌العاده، دشواری‌ها و شادی‌ها، درد‌های عمیق‌ترین آن”، آنها گفتند. “این یکی از بزرگترین افتخارات زندگی حرفه‌ای ما و اعتمادی عمیق بوده است. ما با محبت و دقت آن را باارزش‌بخش خواهیم ساخت، صدای او و داستان او را به نسل‌های هنوز آمده منتقل خواهیم کرد.”

نوا که فیلم‌هایی مانند “El Norte”، درام 1983 خود درباره دو خواهر گواتمالایی که به ایالات متحده وارد می‌شوند، کار کرده است، که او را برای نمایشنامه‌نویسی اصل معرفی کرد و به بحث مهاجرت در دوره‌های ریگان کمک کرد. او بعد از آن با درام “Mi Familia” و مستند زندگی‌نامه‌ای “Selena” که در سال 1997 فیلمی شد و جنیفر لوپز را به ستاره سینما تبدیل کرد، پیروی کرد. همه سه در کتابخانه کنگره در فهرست پارلمان ملی فیلم هستند. مارتینز جیتنر از زمان “Selena” با او همکاری کرده است. در سال 2002، او اولین لاتینی بود که اولین سریال شبکه تلویزیونی پیمان به عنوان مدیر برنامه اجرایی با شبکه PBS تولید کرد، که نوا آن را ایجاد کرد.

وقتی Variety اخبار این مستند را پخش کرد، نوا موضوع خود را “مثل یک زلزله که این کشور را لرزاند” توصیف کرد. هورته نیز به عبارت خود، یک سال را صرف به اشتراک‌گذاری “جزئیات محرمانه‌ای” از سفر خود کرد و گفت که نوا “فیلم‌هایی تولید کرده است که بیشترین تطابق با تجربه آمریکایی‌های لاتینی ما هستند”.

در مارس، هورته به مجله The New York Times گفت که سیزار چاوز، شریک خود در ایجاد جنبش کارگران کشاورزی، او را در سال 1966 در یک مزرعه وینی خسته‌کننده ربود. او این راز را برای 60 سال حمل کرده بود تا نترسد که آن را بشکند. “سکوت من به اینجا خاتمه می‌یابد”، او در آن زمان گفت.

دولورس کلارا فرناندز در 10 آوریل 1930 در داگون، نیومکزیکو، دختر یک کارگر معدن و مادری که هتل‌های استوک‌تون، کالیفرنیا را اداره می‌کرد و به کارگران کشاورزی خدمت می‌کرد، متولد شد. او یک سال معلم دبستان بود و بعد از دیدن اینکه بچه‌های گرسنه بدون کفش به کلاس می‌آیند، تصمیم گرفت که می‌تواند بیش از آن برای آنها سازماندهی کند.

در سال 1962، او و چاوز سازمان کارگران کشاورزی ملی را ایجاد کردند که به UFW تبدیل شد. او به کمک رهبر کارگری فیلیپینی لاری ایتلیانگ، در اعتصاب در سال 1965 در مزرعه وینی در دلیano رهبری کرد و اولین قراردادهای مزرعه را منعقد کرد. در سال 1988، در حالی که در بیرون مراسم پشتیبانی بنیامین همیلتون بوش از بیکرستف در سان‌فرانسیسکو دست به اعتراض زده بود، یک مأمور پلیس او را با چوب دستی زد و چهار ران او را شکست و ریه‌اش را پاره کرد. او بهبود یافت و در دهه بعد از آن به جذب زنان لاتین برای شرکت در انتخابات کمک کرد.

رئیس‌جمهور باراک اوباما در سال 2012 جایزه “مدال آزادی ریاست‌جمهوری” به او اعطا کرد. کالیفرنیا در سال 2018 روز 10 آوریل را “روز دولورس هورته” اعلام کرد. هورته به عنوان مادر 11 فرزند شناخته می‌شود.

آخرین بار که من نوا و هورته را در یک اتاق دیدم، 24 اکتبر 2025 بود، در مراسم بزرگداشت فیلم‌ها و تلویزیون‌های لاتینی منتقدان انتخابی در بیوتی‌هیلز. هورته به عنوان شخصیت نماد شبی که من برنامه‌ریزی و میزبانش بود، دریافت کرد و نوا به روی صحنه آمد تا آن را به او تحویل دهد. او درباره او به عنوان یک نیروی تاریخ صحبت کرد و او درباره جوانانی در اتاق و اینکه چگونه باید از پشت پا به خیابان بروند تا جنگ بجنگند، صحبت کرد. او در آن زمان 95 سال داشت و هیچ‌کس در سالن از او تیز و پرانرژی‌تر نبود.

“امروز، ما سوگواری می‌کنیم”، نوا و مارتینز جیتنر نوشتند. “ما همه عشق و قدردانی خود را به خانواده او ارسال می‌کنیم. باتون حالا در دست ماست. ما آن را به پیش خواهیم بردیم، دولورس.”

آنها با سه کلمه‌ای که او به مدت شش دهه اثبات کرده است: “Sí, se puede.”